Ελευθερία Λόγου & Δικαίωμα στην Έκφραση

Συζήτηση στην κατηγορία 'Ιδέες - Προτάσεις - Ανακοινώσεις osarena' που ξεκίνησε ο χρήστης constantinos, 21 Απρ 2013.

  1. constantinos Μπουμπούκος-Κιμ Γιονγκ

    [IMG]
    Τι είναι ελευθερία του λόγου;

    Μπορεί να έχει περιορισμούς, μπορεί να χρησιμοποιείται ως έννοια κατά το δοκούν, μα ως πράξη να είναι ουτοπία;

    Ηθικά η ελευθερία του λόγου αποτελεί συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης προσωπικότητας, καθώς αποτελεί το σπουδαιότερο μέσο έκφρασης και επικοινωνίας των ανθρώπων. Η κατάργηση ή, έστω, ο περιορισμός της ελευθερίας του λόγου θίγει επομένως την ίδια την ανθρώπινη προσωπικότητα...
    Η ελευθερία του λόγου δεν ανταποκρίνεται μόνο σε μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου, αλλά αποτελεί και, τη σπουδαιότερη ίσως, conditio sine qua non της δημοκρατίας. Χωρίς ελευθερία του λόγου, δεν είναι δυνατή καμμία δημοκρατική διαδικασία. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα –οποιασδήποτε μορφής και εντάσεως– αντιδημοκρατικά ή κατ’ επίφασιν φιλελεύθερα καθεστώτα καταργούν την ελευθερία του λόγου.
    Πολλοί είναι οι μελετητές που υποστηρίζουν ότι ο λόγος αξίζει και ως σκοπός αλλά και ως μέσο.
    Ως σκοπός, η ελευθερία του λόγου συνδέεται με την ολοκλήρωση του ανθρώπου ως προσωπικότητα, με την ανάπτυξη των ικανοτήτων αλλά και των δυνατοτήτων του.
    Αν ο άνθρωπος δεν έχει την ελευθερία να σκέπτεται, όπως επιθυμεί, αλλά και να ανταλλάσσει τις σκέψεις και τις ιδέες του με τους άλλους, πώς είναι δυνατόν να πραγματώσει τους σκοπούς της ύπαρξής του, όντας μια μη ολοκληρωμένη προσωπικότητα;
    Από την άλλη πλευρά, ως μέσον η ελευθερία του λόγου συνιστά απαραίτητο στοιχείο για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.
    Στο εν λόγω πολίτευμα, οι αποφάσεις έχουν ως βάση -ως στήριγμα- τις επιλογές των πολιτών.
    Η ελευθερία του λόγου είναι αναγκαία για την πληροφόρηση, για τη διαμόρφωση επιλογών αλλά και για την ίδια τη συμμετοχή του πολίτη.
    Επιπλέον είναι απαραίτητη, για να γίνεται έλεγχος προς την εξουσία αλλά και προς τα πρόσωπα που την ασκούν.
    Η ελευθερία της έκφρασης μπορεί να αποτελέσει τον σπόρο που εάν φυτευτεί και καλλιεργηθεί σε κατάλληλο έδαφος όπως στα πλαίσια μιας κοινωνίας που σέβεται τη διαφορετικότητα και επιδιώκει τη συναίνεση, οι καρποί -που θα αποφέρει- θα καταδείξουν την αξία και τη σπουδαιότητα της συγκεκριμένης ελευθερίας. Αντίθετα, η καταπίεση του λόγου δεν λύνει τα προβλήματα αλλά δημιουργεί πικρίες, μίση και συνιστά απειλή για την κοινωνική συνοχή.
    Από τη σύντομη αυτή αναφορά δεν μπορεί να προκύψουν αμφιβολίες για την θεμελιώδη σημασία του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου.
    -Στην υπόθεση: The Handyside (απόφαση της 7ης Δεκεμβρίου 1976, Σειρά Α, Αρ. 24) η φύση και το πεδίο της ελευθερίας της έκφρασης καθορίστηκε ως ακολούθως:
    -Ναι, γνωστά όλα αυτά, όμως έχει για κάποιους περισσότερη ζωτική σημασία η ελευθερία του λόγου και έκφρασης;
    Η απάντηση είναι προφανής, καθώς αν το σκεφθούμε, βλέπουμε πως η ελευθερία να εξυμνεί κάποιος την εκάστοτε και σε οποιοδήποτε επίπεδο εξουσία δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από κανέναν!
    Από την άλλη πλευρά αυτή η ίδια η ελευθεροστομία και ελευθερογνωμία, έχει ιδιαίτερη σημασία για τους αντιφρονούντες, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις και μόνο οι όποιας μορφής ή μανδύα εξουσίες, επιφέρουν έμμεσες και άμεσες απαγορεύσεις.
    είχε πει ο αμερικανός δικηγόρος Mike Godwin, του Electronic Frontier Foundation (EFF), ο άνθρωπος που συντόνιζε τις προσπάθειες ενάντια στο νομοσχέδιο της αμερικανικής κυβέρνησης το οποίο προσπαθούσε να περιορίσει την ελευθερία του λόγου στον κυβερνοχώρο. Στον Mike Godwin, πρέπει να αποδοθεί ένα μεγάλο κομμάτι της τελικής νίκης, ενάντια στην κυβέρνηση Clinton που πέρασε το «Διάταγμα περί Eυπρέπειας στις Eπικοινωνίες» (Communications Decency Act).
    Η επιλογή για την ελευθερία του λόγου, ηχεί όμορφα σε όλες τις γνώστες διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων:
    • -Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 19):
    • -Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 10):
    • -Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων (άρθρο 19 παρ. 1, 2):
    [IMG]
    Διαβάζοντας όμως, όλα αυτά και ανατρέχοντας ακόμα πιο παλιά, στην γαλλική επανάσταση, βλέπουμε πως στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου ξέχασαν δύο δικαιώματα: της αντίφασης και της φυγής. Και αυτό, το έχει αναφέρει ο σπουδαίος ποιητής Charles Baudelaire, κάπου στο 1850.

    Και κάνοντας ένα χωροχρονικό άλμα, από την γαλλική επανάσταση, στον 21ο αιώνα της τεχνολογίας και του διαδικτύου, υπάρχει μια ακόμα επανάσταση που δεν είναι άλλη από το ίδιο το διαδίκτυο. Η διάδοση του Διαδικτύου έφερε μια επανάσταση στον τομέα της πληροφόρησης. Στο Διαδίκτυο, μπορεί κάποιος να βρει οποιαδήποτε σχεδόν πληροφορία θελήσει, χωρίς κανένα περιορισμό. Στο Διαδίκτυο δεν υπάρχει προληπτικός ή κατασταλτικός έλεγχος (λογοκρισία) και ο καθένας μπορεί να αναπτύσσει ελεύθερα τις απόψεις του.
    Και αυτό, όπως είναι ευνόητο ενόχλησε και ενοχλεί άμεσα τις εκάστοτε κυβερνήσεις που εκτελούν έργο προς όφελος μια μειοψηφίας ανθρώπων και προασπιζόμενοι τα δικά τους μικροαστικά συμφέροντα.
    Με πολλά προσχήματα, προβοκάτσιες, εκφοβισμούς και προκάτ νομοθεσίες, επικαλούμενοι πνευματικά δικαιώματα, πατέντες, προστασία των πολυεθνικών (!!) και με άλλα, τα οποία είναι πιο... πιασάρικα, όπως τρομοκρατία, παιδεραστία, γαλουχούν την κοινή γνώμη, υπνωτίζοντάς την, τόσο με τα συμβατικά μέσα, όσο και με στημένες ή μη δικτυακές σελίδες και προπαγάνδα στα social media, περί του σωστού του πράγματος. Και ποιο είναι αυτό;
    Μα, "φυσικά", η καταστολή του λόγου. Το όχι ελεύθερο δικαίωμα στην έκφραση, την πληροφόρηση και την αντιενημέρωση.
    Αυτό, ακριβώς που αναφέραμε πιο πάνω, από τον Mike Godwin. Όπως όμως ακόμα και πολύ σωστά εξηγεί, ο ίδιος στο βιβλίο του "Cyber-right", το γιατί οι συνταγματικές διατάξεις περί ελευθεροτυπίας ισχύουν απόλυτα και στον κυβερνοχώρο. Πέρα από αυτό, εξηγεί γιατί είναι μάταιη κάθε προσπάθεια ελέγχου και λογοκρισίας στο παγκόσμιο δίκτυο υπολογιστών:
    Στο διαδίκτυο, μπορεί να βρει κάποιος αυτό που δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση στην πλειονότητα των συμβατικών μέσων ενημέρωσης, Την αμφισβήτηση στα πάντα. Σε εξουσίες, θεσμούς, θρησκείες, κοινωνικά πρότυπα και σε κάθε τι.
    έγραφε τον 1ο αιώνα, ο ρωμαίος γνωμικογράφος Publilius Syrus.
    Άλλωστε, αν καθαρίσουμε λίγο το μυαλό, από τις προκαταλήψεις και τις παραδοσιακές διδαχές, η ίδια η θρησκεία (και δεν αναφέρομαι στους ευτραφείς "ταγούς" της) απορρίπτει αρχής, εξ' αρχής το δικαίωμα της ελευθέριας και της επιλογής, απ' τη γέννεσή της:
    Η πραγματικότητα είναι, όπως έγραφε και ο Ραούλ Βανέγκεμ, πως:
    -Και όλα αυτά, τώρα, γιατί έκατσα και τα έγραψα;
    Επειδή ακριβώς, η ελευθερία του λόγου και το δικαίωμα σε αυτήν, έχει παρερμηνευτεί από πολλούς. Προσωπικά, τάσσομαι, υπέρ της απόλυτης ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης (μια μορφή είναι και η τέχνη).
    Αναγνωρίζω το δικαίωμα στον λόγο ακόμα και σε ακραία στοιχεία, όπως (κατ' εμένα) είναι ο φασισμός ή μάλλον ο νεοναζισμός, στις μέρες μας. Το ζήτημα δεν είναι απλά η λογοκρισία του νεοναζί, είναι η περιθωριοποίηση των λόγου τους και η καλλιέργεια της ελευθεριακής συνείδησης στην κοινωνία ώστε οι φασιστικές αρλούμπες να μην βρίσκουν ευήκοα ώτα.
    Το αυτό φυσικά, μπορεί να ισχύσει για άλλους, για την αντίθετη πλευρά και σαφώς είναι απόλυτο δικαίωμα εκατέρωθεν.

    Τόσο στις περιπλανήσεις μου στο διαδίκτυο, όσο και σχόλια εδώ στο οsarena, μα και στις social pages του, ξεπροβάλλουν κάθε τόσο διάφοροι, οι οποίοι δεν ασκούν κρίση για κάποιο άρθρο, μα εκφράζουν την αγανάκτησή τους, επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το άρθρο δημοσιευμένο.
    Τους ενοχλεί, στα δικά τους πιστεύω και καθωσπρεπισμό ή σε κάτι άλλο -σε τι, είναι άγνωστο. Άλλωστε πλέον, το πιο εύκολο είναι να ασκεί κριτική κάποιος -επί παντός επιστητού- από την άνεση της πολυθρόνας του ή μεταξύ οφθαλμόλουτρου και τζούρας του παραδοσιακού φραπέ, από το hi-tech με 30 δόσεις κινητού του τηλεφώνου.
    Αυτό όμως που μπορεί να παρατηρήσει και ο πλέον εμπαθής, είναι πως αυτές οι κρίσεις και τα σχόλια, τα εκτοξεύουν σε σελίδες αντιπληροφόρησης.
    Είναι σχεδόν αδύνατο, να συναντήσει κάποιος αρνητικά ή κριτικά σχόλια σε κατεστημένες σελίδες, οι οποίες αναμεταδίδουν πληροφορίες επιπέδου των ΜΜΕ και που αναμφίβολα είναι αποδεκτές από τις εξουσίες. Πιστεύω, πως οι βασικοί λόγοι γι' αυτό είναι δυο:
    Αφ' ενός όλες αυτές οι σελίδες, με τις λίγο βυζί, λίγο πολιτική, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου, έχουν τα σχόλια όχι ελεύθερα, μα υπό έλεγχο (η έμμεση, μα σαφής άποψή τους, για την ελευθερία του λόγου που υποτίθεται πως προασπίζονται).
    Αφ' ετέρου, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι γαλουχημένη στο δελτίο των 8 και στους τίτλους του κάθε Πρώτου Ψέματος ή όποιου άλλου τίτλου εφημερίδας στα περίπτερα. Είναι γαλουχημένη στην προπαγάνδα, στο δοσμένο στην απαίτηση της αίσθησης, στις κονσερβαρισμένες ιδέες και ατάκες.
    Η παραπληροφόρηση, η διασπορά ψευδών ειδήσεων με στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, για να υπηρετηθούν τα συμφέροντα κάποιων, ναρκοθετεί αναμφισβήτητα τα θεμέλια της δημοκρατίας.
    Η έννοια της διαπλοκής δεν αναφέρεται μόνον σε επιχειρηματίες αλλά και σε πολιτικούς. Ακριβέστερα στη σχέση πολιτικών κομμάτων με ΜΜΕ. Ακόμη περισσότερο, αναφέρεται σε επιχειρηματίες που έχουν σαν στόχο την επιρροή στην λήψη πολιτικών αποφάσεων και οι οποίοι, με τη σειρά τους, είναι σε θέση να παίζουν βαρύνοντα ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
    Από την άλλη, με την καθημερινή μου επαφή στο διαδίκτυο θλίβομαι όταν βλέπω πως αυτή η προπαγάνδα και η εμετική παραπληροφόρηση έχει κατακλύσει και αυτό. Το πιο λυπηρό είναι πως όλη αυτή η πλύση εγκεφάλου, με παραπροϊόντα και παραπληροφόρηση, έχει διχάσει αμετάκλητα φοβάμαι την κοινωνία μας.
    Είναι πολύ δύσκολο πλέον να φιλτράρεις την αλήθεια και την πραγματική είδηση, ώστε να κρατήσεις τις αποστάσεις και την πληροφορία και αυτήν να την μεταδόσεις παραέξω.
    Στο διαδίκτυο, ο καθημερινός άνθρωπος που αρθρογραφεί για τα όσα τον απασχολούν και τα μοιράζεται ή καυτηριάζει στραβά και παρεκκλίσεις σε τοπικό, κρατικό ή διεθνές επίπεδο, αρθρογραφεί χωρίς να είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος. Φυσικά και υπάρχουν τα επί παραγγελία άρθρα, σαφώς και υπάρχει η παραπληροφόρηση και η βλακεία, σαφώς-σαφέστατα, αυτά είναι που γνωρίζουν τεράστια δόξα, έχοντας έναν τεράστιο όγκο δεδομένων από hoax "ειδήσεις". Απώτερος σκοπός, φυσικά, ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Η προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης δεν είναι, -πάντοτε- φανερή, μήτε οφείλεται στους ίδιους -πάντα- λόγους.
    Συνήθως, σχετίζεται με την πρόθεση των “πλανευτών” να στρέψουν αλλού τα βλέμματα του κόσμου και να τον κάνουν να μην ασχολείται με ό,τι, πιθανόν, θα τους έφερνε σε δύσκολη θέση. Για παράδειγμα, οι πολιτικοί δεν θέλουνε ν’ ανακατεύεται στα πόδια τους -δηλαδή στα κέντρα λήψης των σημαντικών κοινωνικοπολιτικών αποφάσεων, τα ιερατεία δεν επιθυμούνε -μεταξύ άλλων- την ανάμειξη των πιστών στην ερμηνεία των θεολογικών δογμάτων, οι οικονομικά δυνατοί δεν επιδιώκουν τη συμμετοχή του λαού στη διανομή των ωφελημάτων μιας ορθολογικής οικονομικής διαχείρισης.
    Προωθώντας ή θάβοντας τον έναν ή τον άλλον συγκεκριμένο πολιτικό ή θέμα ή γεγονός ή, σε περίπτωση που δεν μπορούν να το κάνουν απόλυτα, δημιουργώντας εσκεμμένη σύγχυση σχετικά με δαύτο…
    Δημιουργώντας αναστάτωση και ανασφάλεια στους πολίτες, εμποδίζοντας τη λήψη σωστών αποφάσεων απ’ αυτούς -καθώς αδυνατούν να σκεφτούν νηφάλια- καλλιεργώντας την δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς και στα πρόσωπα από τα οποία αυτοί αντιπροσωπεύονται, δίνοντας έτσι σε κάποιους την ευκαιρία να επιτελούν ανενόχλητοι το έργο της υπονόμευσης της δημοκρατίας.
    Συχνά ξεπερνά τα όρια, συκοφαντεί και διασύρει υπολήψεις, γίνεται κινδυνολογία, καταστροφολογία.

    [IMG]

    Οι άνθρωποι όμως, οι οποίοι ασκούν αυτήν την ερασιτεχνική δημοσιογραφία -χωρίς κάποιον σκοπό, χωρίς να εξυπηρετούν συμφέροντα και καταστάσεις, χωρίς να εμπλέκονται σε εξουσιαστικά παιχνίδια- ασκούν εν γνώσει τους ή μη, κάτι μη αρεστό στο πολιτικό κατεστημένο. Ασκούν πραγματική δημοσιογραφία, καθώς όπως είχε πει και ο Όργουελ:
    Και αυτό επειδή, στο επίπεδο της δημοσιογραφίας των μεγαλοκαναλαρχών (και μεγαλοεργολάβων και τραπεζιτών και, και, και...) η δημοσιογραφία, έχει αποκτήσει άλλη έννοια, άλλη υπόσταση. Όπως άλλωστε ομολογεί και ένας εξ' αυτών, ο Τζόν Σουϊντον, πρώην αρχισυντάκτης των New York Times:
    Έτσι λοιπόν, επανερχόμαστε στο ίδιο που αναφέραμε και προηγουμένως: Στους καθημερινούς μπλόγκερς, οι οποίοι μεταδίδουν την πληροφορία. Και, το μόνο βέβαιο και γενικώς παραδεκτό, είναι πως πληροφορία είναι δύναμη. Όμως, όπως κάθε δύναμη, υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους. Και αυτό ακριβώς το κλείδωμα της γνώσης είναι που αποτρέπει (συνειδητά ή ασυνείδητα) ο καθημερινός μπλόγκερ.
    Και αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, οι οποίοι μέσω άρθρων ή σχολίων με διοχέτευση πληροφοριών σε διάφορες ιστοσελίδες οι οποίες λειτουργούν ως πλατφόρμες αντιπληροφόρησης (καμία σχέση με την παραπληροφόρηση, άλλες οι έννοιες, δείτε σχετικά με την παραπληροφόρηση), παλεύουν για να μείνει ελεύθερη η γνώση.
    Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, καθώς έκανα ένα άλμα σκέψεων και προτάσεων από το σημείο που αναφέρθηκα στον σχολιασμό εκ του καναπέως και της φραπεδούμπας, αν και το ίδιο φαινόμενο το έχω συναντήσει και συναντώ -όπως όλοι μας άλλωστε καθημερινά στο διαδίκτυο, θα προτιμήσω να αναφερθώ στα πιο συγκεκριμένα και σε αυτά που συμβαίνουν εδώ, στο osarena.
    Είναι αποδεκτό -ακόμα και από τον πιο κακόπιστο- πως, το osarena, έχει πολύ υψηλό επίπεδο ανθρώπων (αναγνωστών) οι οποίοι σχολιάζουν στα διάφορα άρθρα του. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι πληροφορίες και το επίπεδο των σχολίων ξεπερνά τα γραφόμενα του κυρίως άρθρου και σαφώς κάτι τέτοιο, δίνει τεράστια ηθική ικανοποίηση στον εκάστοτε συντάκτη.
    Παράλληλα όμως, έχει και μια πιο μικρή μερίδα ανθρώπων οι οποίοι κριτικάρουν μεν, μα χωρίς ουσία. Συνήθως η κριτική τους επικεντρώνεται σε προσωπικές επιθέσεις στον εκάστοτε αρθρογράφο, μα πάνω απ' όλα στην "ευγενική" τους απαίτηση, πως δεν γουστάρουν το συγκεκριμένο άρθρο. Προτάσσουν δε και πολλά "επιχειρήματα", βάζοντάς μας ταμπέλες, τεχνολογικής σελίδας και άλλων ανούσιων προτάσεων -οι οποίες βέβαια δεν έχουν άμεση σχέση με το άρθρο, μα και ούτε αντιπαραθέτουν και κάποια εμπεριστατωμένη αντίθεση στα του άρθρου.
    Παρ' όλ' αυτά, αυτοί οι λίγοι άνθρωποι είναι που, προκαλούν και την μεγαλύτερη βαβούρα. Βλέπετε, ξέρουν εκ' των προτέρων πως αυτά που θα γράψουν, όσο υβριστικά ή άσχετα και αν είναι, δεν πρόκειται να λογοκριθούν, δεν πρόκειται να περάσουν από έλεγχο, μα θα τα δημοσιεύσουν σε πραγματικό χρόνο. Ξέρουν δε, πως -τις περισσότερες φορές- θα λάβουν απάντηση στα γραφόμενα τους η οποία ακόμα και αν είναι ήρεμη και εμπεριστατωμένη, δεν θα έχει την παραμικρή σημασία γι' αυτούς, καθώς θα είναι απλά, ένα ακόμα πάτημα, να συνεχίσουν το παραλήρημά τους και τέλος πάντων, το όλο τους θέμα, θα είναι στο πως δεν είχες το δικαίωμα να γράψεις το συγκεκριμένο άρθρο.
    Γιατί; Επειδή έτσι. Δεν έχεις το δικαίωμα, δεν τους αρέσει.
    Και αυτό, κατά την άποψή τους, είναι δίκαιο σωστό, δημοκρατικό και προάσπιση της στοιχειώδους ελευθερίας (!!!).

    [IMG]

    Αφορμή για τούτο εδώ, το άρθρο, αν και για μένα είναι απλά σκέψεις που τις μοιράζομαι για χάριν του διαλόγου, υπήρξαν κάποια πρόσφατα σχόλια, σχετικά με την αλληλεγγύη στο Athens Indymedia.
    Να δούμε όμως (ξανά) τι είναι το Indymedia, το οποίο και τρέχει σε μια πλατφόρμα ανοιχτού κώδικα και πώς προέκυψε γενικότερα, καθώς έχει μια ενδιαφέρουσα ακτιβιστική προϊστορία και υπάρχει όχι μόνο εδώ, μα σε παγκόσμιο επίπεδο:
    Tο Indymedia είναι μια παγκόσμια συλλογικότητα οργανώσεων ανεξάρτητης ενημέρωσης και εκατοντάδων δημοσιογράφων που προσφέρουν συλλογική και μη-εμπορευματική ενημέρωση. Ένα δημοκρατικό ενημερωτικό μόρφωμα, για την δημιουργία ριζοσπαστικών, έγκυρων και παθιασμένων αφηγήσεων της αλήθειας.
    Είναι αλήθεια πως το Athens Indymedia, έβγαλε στην επιφάνεια συμβάντα και πολλές φορές με οπτικοακουστικό υλικό, τα οποία έδειχναν την δράση των δυνάμεων καταστολής, ενάντια στους ανθρώπους που μετείχαν σε διαδηλώσεις. Στα πρόσφατα γεγονότα της διετίας 2009-2011, έβγαλε στην επιφάνεια -αποδεδειγμένα- την άμεση σχέση που είχαν κουκουλοφόροι των κατασταλτικών δυνάμεων, στα επεισόδια τα οποία προβοκατόρικα ξεκινούσαν, με σκοπό η αστυνομία να αναλάβει το γνωστό της έργο. Στην δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ένστολο Κορκονέα, οι πρώτες πληροφορίες διοχετεύτηκαν από το Indymedia. Μεγάλο μέρος της κινητοποίησης και της πορείας απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, ξεκίνησε από εκεί, με σχόλια και συμμετοχή των ανθρώπων που βρίσκονταν στον δρόμο.
    Το Indymedia έβγαλε στον αέρα βίους και πολιτείες, τυχάρπαστων ανθρώπων, οι οποίοι βρεθήκαν στα διάφορα κέντρα εξουσίας. Χαρακτηριστική πρόσφατη περίπτωση, αυτή του πρώην τηλε-βιβλιοπώλη και μετακινούμενου από κόμμα σε κόμμα βουλευτή ο οποίος αν θυμόσαστε, στα όσα φαιδρά έχει αναφέρει, είχε κάνει και εκείνη την περίφημη δήλωση περί ανωτερότητας των βουλευτών από τον όχλο (εμάς) και την περίοπτη κοινωνική και οικονομική θέση που πρέπει να έχουν και να απολαμβάνουν (με δική μας επιβάρυνση).
    Δεν είναι ανάγκη όλοι να συμφωνούν με τα λεγόμενα του Indymedia ή και του κάθε άλλου, μα είναι ανάγκη, να αναγνωρίζουν το βασικό δικαίωμα της δημοκρατίας που κατά βούληση χρησιμοποιούν την λέξη, να έχει την ελευθερία να υπάρχει και να εκφράζει τις απόψεις του. Όπως και το κάθε άλλο μέσο, ασχέτως του τι πρεσβεύει. Δεν είναι δυνατό, να μην έχουμε πρόβλημα, με δημοσιεύσεις μανιφέστων που προπαγανδίζουν τις φυλετικές διαφορές και το μίσος και να έχουμε με όσες εκφράζουν την αλληλεγγύη και την ενότητα.
    Δεν είναι δυνατό να θεωρούμε δικαίωμα στην έκφραση του κάθε ένα που μιλάει για τις "προφητείες" του κάθε γέροντα, για το ξανθό γένος που θα μας λυτρώσει, για καντήλια που χορεύουν harlem shake και να μην θεωρούμε δικαίωμα στον λόγο των όσων πιστεύουν και λένε πως αυτά είναι τουλάχιστον αηδίες. Δεν είναι δυνατό να μην έχουν πρόβλημα, όταν κάποιοι αναρτούν δημοσιεύματα εξόντωσης κοινωνικών ομάδων, επειδή αυτοί είναι πιο μελαχρινοί ή επειδή είναι ομοφυλόφιλοι ή μη αρτιμελείς και να επαναστατούν σε δημοσιεύσεις όσων μιλούν για αδελφοσύνη, ισότητα και για το δικαίωμα στην διαφορετικότητα.

    [IMG]

    Δεν μπορώ ως άνθρωπος και ως αρθρογράφος, μη επαγγελματίας, να δεχθώ υποδείξεις και νουθεσίες για το τι θα γράψω ή όχι. Όπως και δεν μπορώ να κάνω αυτό σε άλλους. Κρίσεις ναι, ακόμα και αρνητικές (ιδιαίτερα αυτές), μα νουθεσίες σε καμία περίπτωση. Μου περιορίζουν την ελευθερία και δεν το ανέχομαι, ιδιαίτερα όταν σέβομαι το δικαίωμα της έκφρασης και την ελευθερία του οποιουδήποτε άλλου.
    Στο τέλος-τέλος, υπάρχει μια ακόμα μεγάλη ελευθερία για τον καθένα και αυτή είναι το να παρακάμψει όσα δεν του κάνουν και να διαβάσει τα όσα τον ενδιαφέρουν. Τουλάχιστον η λογική μου, αυτό λέει και αυτό πράττω.

    Κάποτε, πριν ακόμα υπάρξει το οσαρένα -σε μια συζήτηση με φίλους (geeks)- είχα εκφράσει την σκέψη για ένα (ας πούμε) τεχνολογικό-κοινωνικό Indymedia, που θα πρεσβεύει το ελεύθερο λογισμικό πρωτίστως μέσω του Linux και τις αρχές του ανοιχτού κώδικα σε κάθε εφαρμογή της καθημερινής ζωής. Ο Ανοιχτός Κώδικας, το Ελεύθερο Λογισμικό σε καμία περίπτωση δεν ξεκίνησαν με επαναστατικά μανιφέστα και άλλα τέτοια. Ναι, ξεκίνησαν από ανθρώπους που ασχολούνταν ενεργά με τον ακτιβισμό. Από ανθρώπους που έβλεπαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά στο σύστημα. Από ανθρώπους που δεν τους άρεσε να είναι πελάτες εταιρειών και εξαρτημένοι.
    Και, με τα χρόνια, όλο αυτό απέκτησε άλλη υπόσταση και σίγουρα έγινε κοινωνικό φαινόμενο. Σε μια εποχή κρίσης των πάντων, ξεπροβάλλουν ιδέες και κοινωνικές εφαρμογές στην λογική του ανοιχτού Κώδικα.
    Και όταν λέμε Ανοιχτό Κώδικα στην κοινωνία, προφανώς, εννοούμε διαφάνεια. Ανοιχτή οικονομία, πρόσβαση στα ζωτικά και κοινωνικά αγαθά της αξιοπρεπούς διαβίωσης από κάθε πλάσμα στον πλανήτη. Για το δικαίωμα του όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να συνυπάρχουν.
    Προφανώς, όποιος αρνείται την πολιτικοποίηση όλων αυτών και εξακολουθεί να τα διαχωρίζει βάζοντας διαχωριστικές γραμμές, το κάνει είτε από άγνοια και στενοκεφαλιά είτε από πρόθεση -υπακούοντας εμμέσως και σαφώς σε προστάγματα και υποδείξεις που του επιβάλουν- είτε από κακία είτε από συνδυασμό αυτών.

    -Όμως γιατί το Indymedia, μα και άλλες σελίδες αντι-ενημέρωσης (συμπεριλαμβανόμενου και του osarena), έχουν τόσο φανατικούς φίλους μα ακόμα πιο φανατικούς πολέμιους;
    Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την δομή και κατάσταση που έχει περιέλθει η κοινωνία μας. Στο ρατσιστικό μίσος, στην επιβολή αναχρονιστικών και αυταρχικών πεποιθήσεων, στην ανάμειξη της εκκλησίας στα κοινά και στην απαγόρευση (επακριβώς η λέξη) στο δικαίωμα κάποιος να δηλώνει άθεος ή μη κομματικοποιημένος, αντιεξουσιαστής, αναρχικός (=άνευ αρχής), ειρηνοποιός και προασπιστής της δικαιοσύνης και της ισότητας των ανθρώπων, ασχέτως χρώματος και φυλής.
    Εδώ και αρκετά χρόνια το διαδίκτυο αποτελεί πεδίο δημόσιας έκφρασης και σχολιασμού για όλο και περισσότερους Έλληνες πολίτες. Εξαιτίας της ιδιαίτερης κατάστασης που επικρατεί στα ελληνικά ΜΜΕ (οικονομική συγκέντρωση, αδιαφάνεια, διαπλοκή με την οικονομική και πολιτική εξουσία, η ελληνόφωνη μπλογκοσφαίρα έλαβε γρήγορα πολιτική διάσταση και χαρακτηριστικά μέσου διαμαρτυρίας και κριτικής.
    Αρχικά, η σφαίρα αυτή είχε σαφώς προοδευτικά χαρακτηριστικά λόγω της σχετικής κοινωνιολογικής ομοιογένειας των μελών της (κυρίως νέοι υψηλού μορφωτικού επιπέδου).
    Ο εκδημοκρατισμός όμως αυτών των νέων μέσων και η μαζική τους χρήση από όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού, τα κατέστησε σημαντικά επικοινωνιακά διακυβεύματα και για όσους στοχεύουν στην χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Έτσι ξεκίνησε η ανάδειξη και η παγίωση του λαϊκισμού και της μισαλλοδοξίας με μαζικές διαστάσεις στο ελληνικό διαδίκτυο.
    Η ελληνική ακροδεξιά, πατώντας εν μέρει σε αυτή την εξέλιξη, βρίσκεται πλέον σε περίοπτη θέση στο ελληνόφωνο διαδίκτυο μέσω ενός πλέγματος ιστότοπων (επίσημων σελίδων, ιστολογίων και προφίλ κοινωνικών δικτύων όπως το Youtube και το Facebook). Από τη θέση αυτή, άλλες φορές με προσωπείο, άλλες ανοιχτά, προπαγανδίζει τις ιδέες της με επιτυχία (δείτε σχετικά).

    Επόμενο λοιπόν, να υπάρξει μια αντίδραση σε όλο αυτό, το οποίο υπαγόρευε εξ' αρχής το μίσος και τον φανατισμό, αποπροσανατολίζοντας από την πραγματικότητα.

    [IMG]

    Όπως είπα και πιο πριν, όλα αυτά εδώ, είναι απλά, σκόρπιες σκέψεις και αναζητήσεις, καθώς αυτό που έχω συμπεράνει, είναι πως οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν τέτοιες απόψεις περί ελευθερίας του λόγου τους είναι πιο εύκολο να βγάλουν τον μικρό φασίστα από μέσα τους, καθώς κάτι τέτοιο δεν θα διαταράξει την ισορροπία της καθημερινής του ρουτίνας, δεν θα διακινδυνεύσει να χαλάσει την ακριβέστατα ρυθμισμένη του ζωούλα. Και έτσι καταπιέζει μέσα του τον μικρο αναρχικό που του γνέφει καθώς -αν τον ελευθερώσει- θα διαταράξει μια για πάντα την ζωή του, θα πρέπει να πάψει να είναι γιες-σεράκιας (=yes ser), θα πρέπει να παραδεχθεί πως τόσα χρόνια πίστευε και μεγάλωνε σε ένα ψέμα, πως τόσα χρόνια τον εκμεταλλεύονται τα αφεντικά και πως όλοι αυτοί που χειροκροτούσε στα εκλογικά μπαλκόνια και έγλειφε για μια θεσούλα στο δημόσιο ή αλλού, τον εκμεταλλευόταν και γέλαγαν πίσω από την πλάτη του. Και αλίμονο· αυτό θα τον τάραζε τόσο πολύ, που δεν θα το άντεχε. Έτσι το καταπιέζει και βγάζει τον φασιστάκο που του είναι πιο εύκολο και στο φινάλε δεν αντικρούεται με τίποτα από τα παραπάνω.
    Βλέπετε, οι λαοί θέλουν ασφάλεια και ανέσεις, όχι ελευθερία· όχι δικαιώματα, αλλά προνόμια.

    [IMG]

    Εν κατακλείδι, όλα αυτά περί άποψης του τι πρέπει να γράψεις και να πεις, περί της βίαιης λεκτικής συμπεριφοράς και επιβολής να ευαγγελιστούμε απόψεις και νουθεσίες έκφρασης ή μη, τις θεωρώ ακραίες, ενάντια στην ελευθερία του λόγου και τις ελευθεριακές συνειδήσεις.
    Παρακινώ όλους αυτούς, αντί να απαγορεύουν (ποιος τους λογαριάζει βέβαια;) το δικαίωμα του καθενός να εκφράζει τις απόψεις του, να κάνουν το ίδιο. Να αναρτήσουν τις δικές τους. Αν βαριούνται και το μόνο που μπορούν είναι -στην ραστώνη τους- να αραδιάσουν δέκα λέξεις, επειδή τόσες μπορούν (είτε επειδή βαριούνται είτε επειδή ως εκεί μπορεί να φτάσει το μυαλό τους), είναι πρόβλημά τους. Αν πάλι δεν έχουν το μέσο να το κάνουν, το osarena τους παρέχει την πλατφόρμα και κάθε υποστήριξη για κάτι τέτοιο.

    Ευχαριστώ που με ανεχθήκατε, λυπάμαι αν ξέφυγα και έκανα ακόμα μια φορά ένα "σεντόνι" άρθρο, για να είμαι ειλικρινής, θα είχα να πω άλλα τόσα, μα όπως είπα, είναι σκέψεις και απόψεις που ήθελα να τις διαμοιραστώ. Κάθε κρίση και γνώμη είναι δεκτή (και ανεκτή)...
    [IMG]
    Αρέσει σε antonio και Maria Afentouli
  2. φοβερό θέμα μπράβο σου συνονόματε !