Επίθεση στην επίσημη ιστοσελίδα των αμερικανών νεοναζί

Συζήτηση στην κατηγορία 'Χακτιβισμός' που ξεκίνησε ο χρήστης debianass, 24 Αυγ 2017.

  1. Δεν ξέρω εάν έχει ξεπεράσει το φοβικό σύνδρομο αποκλεισμού σχολίων χρηστών, πάντως το φοβικό σύνδρομο εγώ και οι άλλοι δεν το έχει ξεπεράσει. Ακόμη δεν αντιλαμβάνεται ότι οι έννοιες φασισμός, αναρχισμός είναι έννοιες που εμείς τους δώσαμε νόημα ανάλογα με τα προσωπικά μας συμφέροντα.
    Ποτέ και κανένας δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για τον συνάνθρωπό του παρά μόνο όταν υπήρχε φυσική καταστροφή ή εξωτερική απειλή που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξή του.
    Έτσι όπως πάμε θα αλλάξουμε όλους τους φυσικούς νόμους και θα τους αντικαταστήσουμε με την εικονική μας πραγματικότητα, αδελφές και παλικάρια αλληλέγγυα κουβάρια...!!!!
  2. @ itsok
    Πως μπορείς να ξέρεις αν δεν αντιδρώ και εκτός δρόμου και μάλιστα με ακριβό για την προσωπική μου διαβίωση τίμημα;
    Καμιά φορά αντί να απευθυνόμαστε σ'αυτό που έχουμε απέναντί μας, απευθυνόμαστε σ'ένα στερεότυπο που είτε δημιουργούμε στο φαντασιακό μας είτε αφήνουμε να μας δημιουργεί κάποιος τρίτος χωρίς να αντιστέκεται έστω η κοινή λογική μας. Μπορούμε να απευθύνουμε κριτική σε επιβεβαιωμένες συμπεριφορές κι όχι στη δική μας, υποκειμενική εντύπωση.

    @ Soulrain
    Ισχύουν τα παραπάνω και επιπλέον, όταν μιλάμε για συλλογικά εγχειρήματα, ο μόνος που μπορεί να απαντήσει είναι το ίδιο το συλλογικό υποκείμενο. Η παράλληλη κοινωνία που προτείνω είναι ένα τέτοιο εγχείρημα. Άλλο το εγχείρημα όμως και άλλο ο στόχος. Μπορεί να διέπεται από τις ίδιες αξίες αλλά δεν ταυτίζονται. Αν θες να χτίσεις με σοβαρούς όρους μια κοινωνία χωρίς σύνορα και στρατούς, είσαι υποχρεωμένος ίσως να θεσπίσεις σύνορα στην πορεία και να διατηρήσεις στρατούς για να τα περιφρουρήσεις. Η ειδοποιός διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτά τα σύνορα χωρίζουν την ελευθερία από τη δουλεία, κι όχι τους "Allahu Akbar" από τους "Ellas Akbar" (ή "Albania Akbar" κ.ο.κ.).

    Ανάμεσα στο "μη-είναι" και στο "είναι" υπάρχει το "γίγνεσθαι". Μπορεί να γίνουν αρκετές προσπάθειες και να απορριφθούν αρκετά αποτυχημένα "γίγνεσθαι" μέχρι να φτάσουμε σε ένα πραγματικό "είναι".
    Ετσι συμβαίνει στην εξέλιξη, όχι μόνο την κοινωνική αλλά και τη βιολογική και παντού στη φύση. Στη φυσική εξέλιξη υπήρξαν είδη ζωής που δεν κατόρθωσαν να επιβιώσουν σαν τέτοια, όμως ακόμα και η αποτυχία τους συνέβαλλε στο να εξελιχθούν εκείνα που θα επιβιώσουν.

    Σε καμιά περίπτωση πάντως δε θα προέκρινα ένα καθεστώς που θα επιβληθεί σε όσους δεν το επιδιώκουν. Αλλά είναι εντελώς διαφορετικό να παίζει κανείς την κολοκυθιά "είναι εφικτό"-"δεν είναι εφικτό" από το να έχει ένα ζωντανό παράδειγμα δίπλα του και τη δυνατότητα να το επιλέξει. Η παράλληλη κοινωνία δεν είναι το ονειρό μου. Το όνειρό μου είναι η ελεύθερη κοινωνία σε έναν ελεύθερο πλανήτη, σε ένα ελεύθερο γαλαξία, σε ένα ελεύθερο σύμπαν.
    Η παράλληλη κοινωνία είναι ένα (από τα πολλά) "γίγνεσθαι". Ενα γίγνεσθαι που ενσωματώνει σταδιακά στοιχεία του στόχου κι αποβάλλει τα στοιχεία την (ανελεύθερης) προέλευσής του.
    Τέτοια ανελεύθερα στοιχεία υπάρχουν στον καθένα μας. Όσοι αγωνίζονται για την ελευθερία δεν κατέβηκαν από τ'αστέρια. Εχουν όλες τις καταστροφικές καταβολές που έχουν κι οι "απέναντι".Οσο μάλιστα συνειδητοποιούν τη δύναμή τους, τόσο θα βγαίνουν στην επιφάνεια τέτοια στοιχεία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες επαναστάσεις χάθηκαν από τους ίδιους που τις ξεκίνησαν.
    Δε μπορώ να το περιγράψω αυτό καλύτερα από το Μαλατέστα, γι αυτό παραθέτω τα λόγια του: "Στην αναρχία μπορεί να μη φτάσουμε ούτε σήμερα ούτε αύριο ούτε ποτέ. Προς την αναρχία θα βαδίζουμε και σήμερα και αύριο και πάντα".

    Η συζήτηση είναι εκ των ων ουκ άνευ. Δεν πείθουν οι συζητήσεις, όσο καλά κι αν τα λέει ο συνομιλητής μας. Η πραγματικότητα πείθει. Δεν πιστεύεις ότι μπορεί να επιτευχθεί η ελευθερία; Μείνε στο υπάρχον και κοίτα να επιβιώσεις όπως-όπως ή να μεταπηδήσεις από τη θέση του καταπιεσμένου στη θέση του καταπιεστή. Δε θάσαι ο πρώτος. Οταν όμως κάποιοι άλλοι δίπλα σου επιχειρήσουν την ελευθερία, θα πρέπει να δώσεις λόγο στη συνείδησή σου για τις επιλογές που έκανες (όχι εσύ ειδικά, ο οποιοσδήποτε).

    Υ.Γ. Για να απαντήσω και στα αυτονόητα, τα προσυμφωνηθέντα τα αποφασίζουν εκείνοι που έχουν αποφασίσει να πραγματώσουν το εγχείρημα.

    Υ.Γ.1 Σε επιχειρησιακό επίπεδο, πολλοί θα ταυτίσουν τους φασίστες με τους αντιφασίστες. Και οι δυο χρησιμοποιούμε βία. Ε λοιπόν όχι, σε πρακτικό επίπεδο δεν είμαστε ίδιοι, είμαστε χειρότεροι. Οι φασίστες έφτασαν εκεί που έφτασαν από φόβο και κουβαλούν μαζί τους όλους τους περιορισμούς που αυτός συνεπάγεται. Εμείς φτάσαμε εδώ δρασκελίζοντας το φόβο και δεν υπάρχει τίποτα να μας περιορίζει όταν αποφασίζουμε να δράσουμε.
  3. Soulrain Falls Ο Αντμινιστράτορας

    Κάτι τέτοιες ρήσεις μπορούν ωραιότατα να λειτουργήσουν και σαν δικαιολογία για την επαναλαμβανόμενη αποτυχία της πραγμάτωσης «σήμερα» κι όχι «κάποτε» (και ξέρεις ότι αυτό το «σήμερα» έχει διάρκεια μερικούς αιώνες). Σαν το «ξεκινάω δίαιτα από Δευτέρα».

    Ελευθερία επιθυμείς κι εσύ κι εγώ και η Κούλα στο ψιλικατζίδικο. Το θέμα όμως είναι ότι, χωρίς να μπορούμε καν να συμφωνήσουμε στον ορισμό της ελευθερίας και στο πώς θα την επιδιώξουμε, κάποιοι χρησιμοποιούν ιδέες που ήταν για όλους και εμφανίζονται ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της ελευθερίας όλων, ενώ στην πραγματικότητα δε διαφέρουν σε τίποτα από άλλους που θέλουν «κάτι καλύτερο» για την πάρτη τους και φυσικά δεν κόπτονται για τους «όλους».

    Η πραγματικότητα δεν πείθει όταν αδυνατούμε να την αντιληφθούμε ή την παρερμηνεύουμε. Επίσης, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν επιχειρώ την ελευθερία και να το αναφέρεις (στα πλαίσια της συζήτησης πάντα); Θεωρείς ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος; Λαμβάνεις υπόψη σου την πιθανότητα η ελευθερία του αύριο να μην περιλαμβάνει εσένα και αυτό που εκφράζεις;

    Δεν ξέρω αν είστε καλύτεροι ή χειρότεροι και εξ ονόματος ποιων μιλάς (αυτό δηλώνει το πρώτο πληθυντικό, μιλάς για πολλούς). Ξέρω όμως ότι μερικοί άνθρωποι δε μπορούν να κρατηθούν και να μη χρησιμοποιήσουν κάποιο τσιτάτο, λες και με αυτό θα πάρουν πόντους στο «αγωνιστόμετρο». Κι εντάξει, σε μια ανακοίνωση το καταλαβαίνω. Κάπως πρέπει να δείξουμε την «επαναστατικότητα». Σε συνομιλία όμως, γιατί; Τι προσφέρει μια φράση που στον άλλο δε λέει τίποτα αλλά και δεν του δίνει καλή εικόνα για το συνομιλητή του;
  4. Soulrain Falls Ο Αντμινιστράτορας

    Είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέξει τι θα παρακολουθεί και τι όχι. Δεν είναι σωστό όμως να μιλάς για άτομο που δε μπορεί να δει τα σχόλιά σου, γι' αυτό μην το κάνεις.
  5. ωπ, μα αυτο ακριβως εκανα και το εκανα επιτηδες, νομιζες το εννοουσα; :) δημιουργησα το φανταστικο στερεοτυπο για να ταιριαξω το ξυπνα ρε , ειρωνευομενος οπως ο κωνσταντινος (και εκει μπερδευτηκες). Δεν λες ξυπνα ρε σε καποιον που οχι μονο ειναι ξυπνιος αλλά δυσκολευεται κιολας να κοιμηθει και να το εννοεις σοβαρα. οk το εγραψα χαζα, αλλά δε ξερεις την εντυπωση που δινεις και μπερδευτηκες. Η εντυπωση που δινεις, δεν ειναι οτι βγαινεις στο δρομο για να κανεις «αντισταση» για χαβαλε και να ξεθυμανεις αλλά πως οτι κανεις εχει σχεση με το να διατηρησεις την αξιοπρεπεια σου, κατι που συνεπαγεται οτι και εκτος δρομου αλλά και παντου δρας αναλογα και φυσικα αυτο εχει τιμημα για τη διαβιωση σου οπως ειπες. πχ άλλο να κανει καποιος το ρουφιανο ενος λαμογιου για να εχει «καλλιτερη» διαβιωση και άλλο να μεινει ανεργος προκειμενου να μη γινει ρουφιανος αλλά ομως να διατηρησει την αξιοπρεπεια του. συνεννοουμαστε τωρα πιστευω ε;
    τα άλλα που ειπα πριν πως σου φανηκαν;
  6. @ itsok
    Ok, μπερδεύομαι καθώς εσείς βλέπετε χρήστες που έχω μπλοκάρει.

    @ Soulrain
    Η Ελευθερία για τους διαλεκτικούς ορίζεται ως "η συνείδηση της αναγκαιότητας". Αν κάποιος την ορίζει κάπως αλλιώς αλλά συμφωνεί στην αναγκαιότητα, το ίδιο κάνει. Όλες οι άλλες απαντήσεις βρίσκονται στα προηγούμενα σχόλια.
  7. Soulrain Falls Ο Αντμινιστράτορας

    Καταλαβαίνεις πως συνεχώς θα προκύπτουν νέα ερωτήματα, εφόσον δε μπορεί να υπάρξει απολυτότητα. Μετά θα πάμε στο τι ορίζουμε ως αναγκαιότητα.

    Για παράδειγμα, διάβασα κάπου τις εξής δύο φράσεις: «Ποιος μπορεί να νοιώθει ελεύθερος αυτό το καλοκαίρι όταν βλέπει αυτά που γίνονται με τους μετανάστες; Αυτός δεν είναι άνθρωπος!» και «Ποιος κομμουνιστής μπορεί να ξέρει ότι το κόμμα μας δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση κι εκείνος να κάνει σκέτα μπάνια; Πάντως όχι εμείς.». Η πρώτη, για τη δική μου ταπεινή προσωπικότητα, είναι αυτονόητη και την έχω εκφράσει στο παρελθόν και με σχόλια εδώ. Άρα μπορείς να πεις ότι συμφωνούμε. Είμαι όμως ενάντιος στην ιδέα που εκφράζει η δεύτερη. Και οι δύο φράσεις όμως περιλαμβάνονται στο ίδιο άρθρο, το οποίο έχει τίτλο «Ελευθερία είναι η συνείδηση της αναγκαιότητας». Αυτό δείχνει ότι ακόμα και ο ορισμός που ανέφερες είναι ανοιχτός σε ερμηνείες κατά το δοκούν.

    Ας υποθέσουμε τώρα, για χάρη της συζήτησης, ότι εσένα σε καλύπτει ο ορισμός και για τις δύο φράσεις. Εγώ ο κακόμοιρος, που συμφωνώ ως προς τη γενικότητα του ορισμού αλλά όχι ως προς τον επιμερισμό των δύο φράσεων, πώς θα μπορέσω να συμμαχήσω μαζί σου για την κοινωνία του αύριο; Θα υπάρχει σύγκρουση και θα πρέπει είτε εγώ να αποδεχτώ αυτά με τα οποία διαφωνώ είτε εσύ να αμβλύνεις αυτά που μας κάνουν να διαφωνούμε (λόγω του ότι, και πάλι για χάρη της συζήτησης, ο ορισμός προέρχεται από τη δική σου ιδεολογική τοποθέτηση). Ειδάλλως θα εξακολουθήσουμε να έχουμε πάνω-κάτω τα ίδια όνειρα για το μέλλον αλλά δε θα μπορούμε να συνεργαστούμε για την πραγμάτωσή τους κι ενδεχομένως κάποτε να βρεθούμε απέναντι. Είναι κι αυτό σοβαρό πρόβλημα, δε βρίσκεις;

    Επίσης, αν εγώ ορίζω διαφορετικά την ελευθερία αλλά συμφωνώ στην αναγκαιότητα, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα ακολουθήσουμε την ίδια οδό για την πραγμάτωσή της, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Αφού όμως δε συμφωνούμε για την τελική κατάσταση, πάλι θα υπάρξει σύγκρουση. Όπως ακριβώς συνέβη τόσες και τόσες φορές ιστορικά, όταν διάφορες ομάδες συμμάχησαν εναντίον κοινού εχθρού ή υπέρ ενός (υποτιθέμενου) κοινού σκοπού και, όταν κατάφεραν να σταματήσουν τον εχθρό, αλληλοσπαράχθηκαν.
  8. Αναγκαιότητα in greek σημαίνει το σύνολο των αντικειμενικών αναγκών. Σε διαφορετική περίπτωση η ελευθερία ορίζεται υποκειμενικά κι έχουμε το δόγμα ανελευθερίας όπου "η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου".
    Εαν έχουμε συνείδηση της αναγκαιότητας τότε "η ελευθερία του ενός αρχίζει εκεί που αρχίζει και η ελευθερία του άλλου".

    Soulrain, δεν είμαι δάσκαλός σου και δε μου ταιριάζει ο ρόλος του δασκάλου. Ορισμένα πράγματα καλό θα είναι να τα σκέφτεσαι μόνος σου. Δε βλέπω να σου λείπει η νοημοσύνη και δε βλέπεις να με μπερδεύουν τα ερωτήματά σου. Κάποτε ήταν και δικά μου ερωτήματα, τα έβαλα κάτω και απάντησα (υποκειμενικά πάντα). Αφού μπόρεσα να το κάνω, γιατί να μη μπορείς κι εσύ;

    Απ'την πλευρά μου εδώ που τα λέμε, δε βρίσκω ικανοποίηση στο να δίνω έτοιμες απαντήσεις. Περισσότερο με ικανοποιεί να δημιουργώ ερωτήματα που θα απαντά ο καθένας ανάλογα με τον υποκειμενισμό του. Η ποσότητα φέρνει την ποιότητα κι έτσι, που ξέρεις; ίσως κάποιες από τις δικές σου απαντήσεις να με καλύψουν καλύτερα απ'ότι οι δικές μου. Όσο περισσότερες γνώμες τόσο περισσότερες πιθανότητες να πλησιάζουμε την αντικειμενικότητα άρα και την αναγκαιότητα, κατα συνέπεια την ελευθερία. Απλά σου δείχνω ότι υπάρχουν απαντήσεις, άρα είναι εφικτό να δώσεις κι εσύ (κι ο καθένας/μια) τις δικές του.
  9. Soulrain Falls Ο Αντμινιστράτορας

    Θεωρώ ότι έχω επαρκή γνώση της γλώσσας που μιλάμε ώστε να μπορώ να γνωρίζω ότι υπάρχουν άλλοι δυο-τρεις (πέντε-δέκα) ορισμοί της λέξης «αναγκαιότητα» στην ίδια γλώσσα. Εσύ απλά επέλεξες αυτόν που ταιριάζει καλύτερα στις πεποιθήσεις σου. Κι από την άλλη, αν υπήρχε μόνο ένας ορισμός, τότε δε θα μπορούσαμε παρά να ερμηνεύουμε όλοι την ελευθερία επακριβώς το ίδιο.

    Δεν έχω πρόθεση να σε μπερδέψω ή κάτι τέτοιο. Ούτε υπόλογος είσαι για κάτι. Όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ έχω τις δικές μου, επίσης υποκειμενικές, απαντήσεις. Προσπαθώ όμως να συνδιαλλαγώ μαζί σου, γιατί είσαι συνάνθρωπος και μέλος της ίδιας κοινωνίας. Θέλω να κατανοήσω τις πεποιθήσεις σου και το πώς αντιλαμβάνεσαι την «πραγματικότητα», ώστε να αποφασίσω αν μπορώ να συμπράξω μαζί σου ή αν θα πρέπει να σε θεωρώ εχθρό. Θέλω επίσης να σου δείξω ότι αυτά δεν είναι στέρεα στο έπακρο, διότι δε μπορούν να είναι αντικειμενικά. Ίσως εσύ προσωπικά να μην το κάνεις, νομίζω όμως πως δε θα διαφωνήσεις ότι κάποια άτομα μεταφέρουν τις ιδέες τους ως απολυτότητες. Από την πλευρά μου, θεωρώ ότι τα πάντα θα πρέπει να τίθενται υπό αμφισβήτηση, συνέχεια. Κι εγώ έχω πεποιθήσεις για τη μελλοντική κοινωνία και τον τρόπο που θα πραγματωθεί, αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι πεποιθήσεις μου αυτές είναι εφαρμόσιμες ή ότι αποτελούν τη μοναδική οδό. Και φυσικά, δε θέλω να επιχειρήσω την πραγμάτωση αυτών των πεποιθήσεων αγνοώντας εσένα και τις ανάγκες σου, επειδή τυχαίνει να μη βλέπεις τα πράγματα όπως εγώ.

    Διαφορετικά, θα αποφασίσουμε να εξαλείψουμε κάθε μορφή διαλόγου, θα πούμε «αφού οι άλλοι δε συμφωνούν μαζί μας, fuck them» και θα προκύψουν υποομάδες που θα προσπαθούν να κάνουν τις ιδέες τους πράξη, είτε αγνοώντας είτε ερχόμενες σε ευθεία αντιπαράθεση με τις υπόλοιπες υποομάδες. Αν αυτό είναι το μέλλον, σε τι διαφέρει από το παρόν;
  10. Προσωπικά θεωρώ εχθρούς μόνο τους καταπιεστές και τα τσιράκια τους. Ολοι οι υπόλοιποι, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε, δε θεωρούνται εχθροί τουλάχιστον από μένα. Αν δεν ανήκεις στην παραπάνω κατηγορία εχθρών σαφώς μπορούμε να συμπράξουμε πάνω σε κοινούς στόχους, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε στα υπόλοιπα.
    Και για να το ξεκαθαρίσουμε, όταν μιλάω για ελευθερία, για επανάσταση, για εξέγερση κλπ, δεν εννοώ μια ελευθερία για τους αναρχικούς, μια επανάσταση ή μια εξέγερση από τους αναρχικούς. Μια ελεύθερη κοινωνία και μια ελευθεριακή επανάσταση μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να υπάρχει κανένας συνειδητά αναρχικός ή ελευθεριακός. Αντίθετα, μια πολιτική επανάσταση από αναρχικούς για τον εαυτό τους στη συνείδησή μου δε διαφέρει από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό πραξικόπημα. Μιλάω για ελευθερία καταπιεσμένων και επανάσταση καταπιεσμένων. Οχι από τη θέση του θεατή ή του επόπτη αλλά από τη θέση του καταπιεσμένου ανάμεσα στους ομοίους του. Κατα τα άλλα, δεν περιμένω ούτε επιδιώκω την πλήρη συμφωνία με όλους. Το ξαναλέω, πολλές γνώμες σημαίνει μεγαλύτερες πιθανότητες να βρεθεί η σωστή.
    Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα πρέπει να υπερασπίζεται και να επιχειρηματολογεί κανείς πάνω στα συνειδησιακά του κεκτημένα. Τα δοκιμάζει κάθε στιγμή. Ομως το πεδίο μια τέτοιας υγιούς αντιπαράθεσης ορίζεται -το ξαναλέω- από κοινούς στόχους που προκύπτουν από προτεινόμενες λύσεις πάνω σε υπαρκτά, κοινά προβλήματα. Αλλιώς είναι θεωρητικολογία άνευ ουσίας η οποία προσωπικά δε με ενδιαφέρει, δεν ενδιαφέρει τους αναγνώστες μας και πιστεύω ότι δεν ενδιαφέρει ούτε εσένα τον ίδιο.

    Υ.Γ. Κάποτε είχα ανοίξει ανάλογη συζήτηση με έναν πολύ ηλικιωμένο πολιτικό της αριστεράς, που -όπως καταλαβαίνεις- δεν υπήρχε κοινό πεδίο δράσης. Παρόλα αυτά δεν πήγε στο βρόντο, στο τέλος της ημέρας παραδέχτηκε ότι μπορεί να διαφωνούμε αλλά ξεκαθάρισε στο νου του η εικόνα της αναρχίας κι ότι τελικά δε μοιάζει με το μοντέλο που πίστευε. Με έκπληξή μου διαπίστωσα ότι πράγματι, άλλαξε από κει και πέρα και η πολιτική του στάση. Ευχήθηκα λοιπόν να μπορέσω κι εγώ σαν αυτόν, να έχω ανοιχτή τη συνείδησή μου ακόμα κι αν φτάσω σε προχωρημένη ηλικία, να βλέπω το κάθετί σαν να το έβλεπα για πρώτη φορά, καταργώντας τα στερεότυπα και τις πεπατημένες που με απομακρύνουν από την αντικειμενική πραγματικότητα στην πορεία της μέσα στο χρόνο.
  11. Σχετικά με το topic τώρα, επίθεση DDos εκδηλώθηκε την Πέμπτη 24/8 και στην ιστοσελίδα των νεοναζί του Μιχαλολιάκου λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Η ιστοσελίδα είχε πέσει την επόμενη μέρα ενώ οι "ειδήμονες" Dr Mengele του χιλιόχρονου Ράιχ έδωσαν ηρωική μάχη μέχρι που οι επιτιθέμενοι από διάφορες χώρες (σύμφωνα με δική τους ανακοίνωση) σταμάτησαν την επίθεση. Η στρατηγική "κάθομαι και τις τρώω μέχρι να βαρεθούν να βαράνε" θριάμβευσε για ακόμα μια φορά. Οι εβραιοσιωνιστές ανθέλληνες εαμοβούλγαροι υπάλληλοι του Σόρος έφυγαν με την ουρά στα σκέλια τρομοκρατημένοι από το μεγαλοπρεπή αιφνηκιστικό πισινό του fuhrer Μιχαλολιάκου.
  12. Ψυχές ευγενικές και ντελικάτες,
    υπάρξεις εύθραυστες,
    αν σας γυρίσανε τις πλάτες,
    μη φύγετε.

    Υπάρχουν κι άλλοι. Λίγοι, μα υπάρχουν,
    μαζί σας να σηκώνουν την αλήθεια,
    κι ας σημειώνει νίκες η ασχήμια.
    Μη φύγετε.

    Κι αν δεν τους βρίσκετε αυτούς τους λίγους,
    γιατί κι εκείνοι σιωπηλοί,
    βέβαιο είναι πως υπάρχουν.
    Κι είναι αυτό πολύ!