Μια απάντηση περί αστικής δημοκρατίας και λοιπών

Συζήτηση στην κατηγορία 'Ιδέες - Προτάσεις - Ανακοινώσεις osarena' που ξεκίνησε ο χρήστης Hellena, 14 Μαι 2016.

  1. Hellena Παιδί για τις δουλειές του Forum

    Επειδή έχουν αρχίσει μέσω κάποιων blogs και λένε εις βάρος μας ορισμένα πράγματα, όσον αφορά την απαξίωση μας στην αστική δημοκρατία και την γελοιοποίησή της, θα επαναλάβουμε αυτό που έχουμε ξαναπεί και σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να εμπλακούμε σε συζητήσεις οπουδήποτε αλλού.
    Μπορούν να γράφουν ότι θέλουν. Η σχετική απάντησή μας είναι αυτή:

    Οι λόγοι που απαξιώνουμε την λογική που βάζει σε προτεραιότητα τον πολιτικό αγώνα έναντι του κοινωνικού, την λογική της διαμόρφωσης καταστάσεων πρώτα στο πολιτικό σκηνικό, με σκοπό αυτό ύστερα να επιφέρει κοινωνικές αλλαγές και κατακτήσεις, έχει να κάνει πρωτίστως με αυτό που ονομάζουμε κακώς, ως αντιπροσωπευτική ή έμμεση δημοκρατία. Αυτόν τον θεσμό στον οποίο η βούληση του λαού έχει υπεξαιρεθεί από την αλχημεία της καθολικής ψηφοφορίας.

    Κατ' αρχάς, να θυμίσουμε πως η μυστική ψήφος είναι αναγκαία για τους αδύναμους και βίτσιο των Δόγηδων και των Παπών. Στην άμεση δημοκρατία (τόσο στην αγορά της πόλεως όσο και στις συγκεντρώσεις της εκκλησίας του δήμου, ο λόγος ήταν ελεύθερος [παρρησία] και ίσος [ισηγορία], όπως και στις συνελεύσεις των Αβράκωτων ή στο επαναστατικό εργατικό κίνημα), ψηφίζαν δημόσια, με ανάταση της χειρός, ενώπιον των υπολοίπων, των ίσων, των ομοίων.

    Η αλήθεια είναι πως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που βασίζεται στην καθολική ψηφοφορία, δεν μπορεί παρά να ενδυναμώνει αυτή την ιεραρχία. Ο δε Μπακούνιν πίστευε ότι ο κυβερνητικός δεσποτισμός δεν είναι ποτέ τόσο φοβερός και βίαιος, όσο όταν στηρίζεται στην υποτιθέμενη αντιπροσώπευση της ψευδο-βούλησης του λαού.

    Η καθολική ψηφοφορία εκφράζει μόνο μια ψευδο-βούληση, επειδή εμπεριέχει μια τριπλή φενάκη, τρεις καλά κρυμμένες παγίδες:

    1. Ένα άτομο, μία ψήφος. Η αριθμητική ισότητα του συλλογικού θεσμού της καθολικής ψηφοφορίας καταφέρνει να κατασκευάσει ποικίλες αφηρημένες ενότητες –πλειοψηφία, μειοψηφία, οπαδοί της αποχής– με αφετηρία μια σειριακή τάξη η οποία διαχωρίζει, απομονώνει συγκεκριμένα και πραγματικά άτομα. Τα άτομα αυτά είναι φορείς ποικίλων κοινωνικών πρακτικών, εντάσσονται σε κοινωνικές ομάδες, συγκροτούν ένα δίκτυο συναισθηματικών και γνωστικών σχέσεων, εργασίας και δραστηριοτήτων ελεύθερου χρόνου, και αυτές οι ομάδες ενέχουν τεράστιες ανισότητες ως προς τη γνώση, τις δυνατότητες ενημέρωσης, το χρήμα.

    2. Η επιλογή του εκλογέα κατευθύνεται, στην πράξη, σε υποψηφίους που έχουν εκ των προτέρων επιλεγεί από τα πολιτικά κόμματα. Οι υποψήφιοι αυτοί (με εξαίρεση τις δημοτικές εκλογές μικρών πόλεων) έχουν μακρά πολιτική καριέρα, που υπαγορεύεται από τις θεσμικές απαιτήσεις αυτών των κομμάτων. Τα κόμματα είναι που διαλέγουν τους "αντιπροσώπους του λαού", τα κόμματα είναι αυτά που εκλιπαρούν για τη φωνή των εκλογέων.
    Η λαϊκή βούληση, έχοντας ήδη υποβαθμιστεί σε μια αριθμητική ενότητα –ο ίδιος ο λαός δεν διαβουλεύεται, δεν αποφασίζει, αυτό το καθήκον επιφυλάσσεται για τους υποτιθέμενους αντιπροσώπους του–, έχει τη δυνατότητα, προκειμένου να εκφραστεί, να επιλέξει σε τελική ανά- λύση μεταξύ δύο ή τριών πολιτικών, και επιλέγει, όπως λέμε, το μικρότερο κακό. Το να επιλέγει κανείς το μικρότερο κακό σημαίνει, λογικά, να επιλέγει πάντα το κακό. Και μπορούμε μετά να προσποιούμαστε ότι αυτό είναι η λαϊκή βούληση;

    3. Η αντιπροσώπευση που προκύπτει από την καθολική ψηφοφορία είναι μια συνολική ανάθεση της εξουσίας του εκλογέα (της ικανότητάς του να αποφασίζει) στο πρόσωπο του αντιπροσώπου για τη χρονική περίοδο της εντολής. Οι «συνελεύσεις βάσης» ανήκουν πλέον στα πολιτικά κόμματα (αν μπορούμε ακόμα ν’ αποκαλούμε έτσι αυτές τις συναθροίσεις που συγκαλούνται από τους κομματάρχες). Ο λαός, που θεωρείται ανήλικος, τίθεται υπό κηδεμονία. Έχει διαλέξει τον αφέντη του. Το βουλώνει, μέχρι το επόμενο κάλεσμα από την πολιτική εξουσία.

    Εν κατακλείδι, η συμμετοχή είναι ανούσια για όσους επιθυμούν την ισότητα και την δικαιοσύνη μαζί με την οριζόντια "διακυβέρνηση", χωρίς εκπρόσωπους και υπουργούς και για κοινωνίες χωρίς ταξικές διαφορές.

    Η διαφορά μας λοιπόν, με όλους αυτούς που προσδοκούν αλλαγές και πανηγυρίζουν, είναι πως εμείς δεν χαιρόμαστε όταν αλλάζει βασιλιάς, μα θα χαρούμε όταν θα είναι ο τελευταίος.
    Βλέπετε, η αξιοπρέπεια δεν περνάει από τις κάλπες και οι αυταπάτες για ριζοσπαστική /επαναστατική πολιτική, διά της κοινοβουλευτικής οδού, είναι αυταπάτες που έχουν διαψευστεί ιστορικά και οι όποιες πρόσκαιρες μικρο-βελτιώσεις λειτουργούν ως ένα ακόμη ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση των εκμεταλλευομένων.
    Αρέσει σε Logan
  2. Μόνο που έχουμε δει την καφρίλα που παίζει σε κάτι συνελεύσεις στο Πολυτεχνείο αλλά και στη Θεσσαλονίκη στο Πανεπιστήμιο.
    Ο "χωρος" πάσχει από ικανότητα σκέψης, διαλόγου,ίσως και ανθρωπιάς. Ο κοινωνικόλς αγώνας αφού περιέχει τη λέξη "κοινωνικός"
    δεν θα έπρεπε να έχει αναφορές στην κοινωνία; Τι το κοινωνικό έχει όταν πέντε μαλάκες κάνουν παρέλαση επιδεικνύοντας ότι έχουν πιστόλια; Κάνουν τον κόσμο να νιώσει συντροφικά.
    Κι όταν λέμε "επαναστατικό" το ακριβώς εννοούμε; Ποια επανάσταση και τι θα φέρει; Και ποιοι θα την κάνουν; Αυτοί που θα σου την πέσουν για να δουν αν είσαι μπάτσος και σου ζητάνε ταυτότητα; Κι αυτό επειδή ένας από όλους έφαγε τη φλασιά να ασχοληθεί με σένα.