Ξεκινώντας με την τζαζ

Συζήτηση στην κατηγορία 'Ντοκιμαντέρ - Ταινίες -Μουσική - Βιβλία - Τέχνη' που ξεκίνησε ο χρήστης Χάρης, 10 Ιαν 2014.

  1. Αρέσει σε nmblack και Maria Afentouli
  2. Ομοιότητες φιλοσοφίας τζαζ με Linux.

    Εντάξει εγώ είμαι λινουξάς, γιατί η τζαζ σαν είδος μουσικής μου ταιριάζει;

    Μπορούμε να πούμε ότι η κλασσική μοντέρνα τζαζ, παρουσιάζει ομοιότητες στην φιλοσοφία της με την φιλοσοφία του ανοικτού λογισμικού. Τα περισσότερα κομμάτια μοντέρνας αυτοσχεδιαστικής τζαζ, χτίζονται γύρω από ένα jazz standard. Το Jazz Standard είναι μια μικρή βασική μελωδία, την οποία έχει συνθέσει ένας σημαντικός συνθέτης (παράδειγμα το κομμάτι Autumn leaves).

    Ο κάθε μουσικός οργανοπαίχτης λοιπόν, παίρνει αυτό το κομμάτι (πυρήνας) και γύρω του χτίζει τα δικά του αυτοσχεδιαστικά μέρη, όπως ο ίδιος επιθυμεί (διανομή). Το αποτέλεσμα είναι το κομμάτι αυτό, και λόγω των αυτοσχεδιαστικών μερών, αλλά και λόγω της ιδιομορφίας του μουσικού, να έχει αποκλειστικά μια δική του προσωπικότητα, η οποία δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Με λίγα λόγια λέμε το Autumn leaves σε εκτέλεση Miles Davis, το Autumn leaves σε εκτέλεση Dave Brubeck, κλπ.

    Δηλαδή καμία σχέση δεν έχει το ένα με το άλλο. Γίνεται με λίγα λόγια μια τροποποίηση γύρω από την αρχική μελωδία του standard. Οι ερμηνευτές ειδικά οι αυτοσχεδιαστές, δεν διαβάζουν παρτιτούρες. Ξέρουν ήδη απ' έξω την βασική μελωδία, και την περιτυλίγουν (κέλυφος), με τον αυτοσχεδιασμό.

    Επίσης συμβαίνει, ίδιο κομμάτι από ίδιο μουσικό ερμηνευτή να μην είναι ίδιο με άλλη ερμηνεία του του ίδιου επίσης κομματιού (compile). Το στοιχείο της ελευθερίας υπάρχει, (ενώ σε άλλα είδη γραμμένης μουσικής δεν υπάρχει. Δεν έχεις να εκτελέσεις τις παρτιτούρες από γραμμένη μουσική όπως πχ. στην κλασσική).

    Τα πνευματικά δικαιώματα τώρα, μπορούμε να πούμε ότι αυτά ναι μεν υπάρχουν, όσον αφορά τις βασικές μελωδίες κυρίως, αλλά στη τζαζ τα πράγματα είναι αρκετά χαλαρά. Μάλιστα με την πάροδο αρκετών δεκαετιών από τις συνθέσεις των κομματιών τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα.

  3. Η τζαζ είναι δύσκολη για μένα, δεν την καταλαβαίνω.

    Πιστεύω πως δεν χρειάζεται να πιέζεται κάποιος ακροατής και να αισθάνεται άβολα επειδή “δεν καταλαβαίνει” την τζαζ, ειδικά στα αυτοσχεδιαστικά μέρη. Την μουσική την απολαμβάνεις, δεν προσπαθείς να την καταλάβεις, εκτός αν πρόκειται για μουσικό, ο οποίος παρακολουθεί την τεχνική που βγάζει ο ερμηνευτής, και καταλαβαίνει το τι κάνει, ή το τι προσπαθεί να κάνει. Συνεπώς η τζαζ δεν είναι δύσκολη μουσική για τον ακροατή. Παρ' όλα αυτά διαφέρει, γιατί δεν είναι μόνο μελωδίες.

  4. Γιατί η τζαζ είναι επαναστατική και “αναρχική” μουσική;

    Η τζαζ είναι επαναστατική μουσική γιατί ξεκίνησε από τον αγώνα απελευθέρωσης των μαύρων. Είναι επίσης επαναστατική γιατί πάντα αποτελούσε κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια στην καταπίεση, και αποτελεί μέσο έκφρασης, φωνής, με λίγα λόγια μπορείς να πεις αυτά που θέλεις μέσα από την τρομπέτα σου, το μπάσο σου κλπ. Αναρχική μουσική θεωρείται στα αυτοσχεδιαστικά της μέρη, στα οποία δεν ακολουθούν γραμμένα και φόρμες, και εκεί συνυπάρχει η αναρχία με την νομοτέλεια όπως ακριβώς στο Σύμπαν.

    Δεν υπάρχει αρχή, τα άστρα είναι τυχαία κατανεμημένα, αλλά υπάρχουν οι νόμοι της φυσικής που τα συγκρατούν (αλλιώς θα διαλύονταν από μόνα τους). Έτσι και στη τζαζ ο αυτοσχεδιασμός βρίσκεται σε ανάλογες μουσικές κλίμακες. Παρ' όλα αυτά όλα εναπόκεινται στην προσωπικότητα του μουσικού. Η τζαζ είναι μουσική ερμηνευτών. Ο κάθε ερμηνευτής ερμηνεύει με δικό του τρόπο έναν συνθέτη.

    Αρέσει σε Αυτεξούσιος
  5. Υπάρχει εντελώς άναρχη τζαζ;

    Ναι, υπάρχει, είναι η free jazz (παράδειγμα Ornette Coleman). Η Free jazz είναι όντως πιο “δύσκολη” πολλές φορές δεν υπάρχει καν ρυθμός, ούτε μουσικές φράσεις, αλλά βασίζεται σε ήχους. Είναι αλήθεια ότι είναι ένα είδος “για λίγους”. Υπάρχουν όμως ακόμα και εκεί φαινόμενα κομματιών όπου μπαίνει μέρος από ένα standard κομμάτι, σε μορφή ήχων, και περιβάλλεται από αυτοσχεδιασμούς.

  6. Η ελληνική σκηνή της τζαζ...

    Υπάρχει μια σημαντική ελληνική σκηνή, και αξιολογότατοι μουσικοί σε τεχνική. Πολλοί από αυτούς κάνουν τους δικούς τους πειραματισμούς σε μίξεις με ethnic και άλλα στοιχεία.

  7. Είμαι ντράμερ σε ροκ συγκρότημα, εντάξει η τζαζ τι μπορεί να μου προσφέρει στην έκφραση μου στα ντραμς;

    Στη τζαζ τα μουσικά όργανα φτάνουν στα άκρα των δυνατοτήτων τους. Αυτό βέβαια εξαρτάται και απο την τεχνική σου, και θέλει περισσότερη εξάσκηση. Αν ακούσεις σόλο ντραμς από τον Art Blakey πχ.
    Καταλαβαίνεις την διαφορά. Μάλιστα αρκετοί μουσικοί που αγνοούσαν μέχρι τώρα την τζαζ, παθαίνουν σοκ με τα ακούσματα και τις δυνατότητες έκφρασης που τους δίνει. Ο μπασίστας πχ. Μπορεί να παίξει μπάσο και με τα δάχτυλα, και αν θέλει σε μερικά μέρη βάζει και δοξάρι.

    Αρέσει σε Αυτεξούσιος
  8. Πως μπορώ να κάνω μια αρχή;

    Νομίζω η καλύτερη αρχή θα ήταν να πιάσει κανείς τους σημαντικούς κλασσικούς μοντέρνους ερμηνευτές δεκαετίας 1950-1980 και να κάνει πρώτα ακούσματα. Στη συνέχεια μπορεί να ακούσει ίδια κομμάτια από διαφορετικούς εκτελεστές για να καταλάβει την φιλοσοφία. Να δεις ποια όργανα σου αρέσει να ακούς, και τα στιλ. Υπάρχουν δυναμικά κομμάτια, υπάρχουν μπαλάντες, υπάρχουν ορχήστρες, υπάρχουν σχήματα, σόλο. Θα πρότεινα για ένα start να κάνει κάποιος αναζήτηση σε ένα καλό site όπως

    http://www.digitaldreamdoor.com/pages/best_jazz/best_jazztrumpet.html

    για το 100 greatest jazz saxophonists, 100 greatest jazz trumpeters, 100 greatest jazz pianists, 100 greatest jazz bassists, κοκ.

    Σημείωση: Το να βάλεις τζαζ στο You tube και να αρχίσεις να ψάχνεις, δεν είναι καλή ιδέα, καθώς θα σου βγάλει άσχετα πράγματα. Είναι πολύ καλύτερο να βρεις πρώτα τους μουσικούς, και στη συνέχεια να ψάχνεις για συγκεκριμένους μουσικούς της κλασσικής μοντέρνας. Και μην ξεχνάμε, η τζαζ δεν είναι μόνο το σουίγκ και οι μεγάλες ορχήστρες δεκαετίας 1930-1940. Επίσης καλό είναι να διαβάσει κανείς και το λήμμα στην Βικιπαίδεια (το οποίο είναι πολύ κατατοπιστικό).

    http://el.wikipedia.org/wiki/Τζαζ

    Καλή αρχή λοιπόν.



  9. Έχω ακούσει & μια καταπληκτική εκτέλεση του Work Song από Arthur Lyman. Κρίμα που δεν έχει ανέβει ακόμη στο youtube...
    & ένα πολύ γνωστό! ;)

    Αρέσει σε Αυτεξούσιος
  10. Ένα όνομα μια ιστορία στην μουσική και στην τζαζ γενικά... Ray Charles
  11. μπραβο φιλε χαρη,
    παμε και σε πιο φρεσκα πραγματα τωρα..


    οχι και τοσο φρεσκο αλλα αγαπημενο. r.i.p. svensson.






    και τελος παμε σε πιο dark καταστασεις..



  12. Φίλε Χάρη
    Αρχικά συγχαρητήρια. . . . όσοι είναι πάνω απο 60 κι έχουν υποψιασμένο αυτί είναι σίγουρα θιασώτες του είδους
    Εγώ 68άρης πλέον αναρωτιόμουν απο χρόνια πώς ένας ορεσίβιος βορειοδυτικοελλαδίτης με οικοιότητα για στάνες
    μαντριά και κλαρινοπανηγύρια στα παιδικά τουλάχιστον χρόνια κατέληξε απο δεκαετίες ένθερμος υποστηρικτής
    της Jazz. . . . την απάντηση την δίνει κατ αρχάς το ελληνικό σινεμά του 60 και δόθε που ράντισε τα μουσικά
    ενδιαφέροντά μας τα χρόνια εκείνα με ζωντανή Jazz είτε με τρίο κουαρτέτα κουιντέτα ή σεξτέτα που δίναν το
    ρυθμό στα νυχτερινά κέντρα της εποχής ενώ παράλληλα ανέβαζαν το ποιοτικό μας κριτήριο. . . βέβαια και το
    διεθνές σινεμά μας μύησε ακόμα περισσότερο ( να θυμήσω το Γαλλικό Αστυνομικό ΑΣΑΝΣΕΡ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ
    ASANSEUR POUR LE CHAFON με έξοχη μουσική του Μiles Davis). . . ακόμα και σήμερα Σινεμά και Jazz
    συμπορεύονται αρκετά γόνιμα. . . . Ετσι εν συντομία θάλεγα πως η Jazz είναι εξαίρετη μουσική ευρηματική
    σκερτσόζα παθιασμένη και παινιδιάρα μπιτάτη και νωχελική εγκεφαλική και ερωτιάρα και προπάντων
    με μητρική στοργή για κάθε μουσικό όργανο που όταν μονολογεί είναι δεδομένη η διακριτική σιωπή των υπολοίπων
    Δεν θα πώ πολλά τούτη την ώρα .Παραθετω σε png το εξώφυλλο ενος LP την δεκαετία του 50 με τον Dizy Gilespi
    στην Ακρόπολη .
    Θα τα ξαναπούμε Felix Gilespi.png
  13. προς τον nmblack
    με καθυστέρηση πρόσεξα πως οι E.S.T. και οι υπόλοιποι ήταν δική σου επιλογή. Τα τρίο είναι πιό κοντά στίς προτιμήσεις μου
    βέβαια τους υπόλοιπους δεν τους είχα ξανακούσει , να σημειώσω την ατμοσαφαιρική αίσθηση των Kilimantzaro Darkjazz Enseble
    μ αυτό το διαπεραστικό σοπράνο σαξόφωνο αλλά και το βαρύτονο (νομίζω ) σαξόφωνο των ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΙΩΤΩΝ κάνει
    πολύ ωραίο διάλογο με το διακριτικό πιάνο . Ωστόσο φίλε nmblack πάρε κι από μένα την παλιοσειρά ένα πρωτοκλασάτο
    όνομα που παίζει διεθνώς σήμερα στην πρώτη γραμμή Youn Sun Nah φοβερή γυναικεία φωνή απο την Νοτιο Κορέα
    όποιος θέλει κλικάρει στην επισυναπτόμενη διεύθυνση για να δει πως διευρύνονται τα σύνορα της ασφικτικά στυλιζαρισμένης
    έννοιας του τραγουδιού. . . . . . τα λέμε
    felix
    http://www.youtube.com/watch?v=t2Kki-mx7uw
  14. προς nmblack το copy-paste με πρόδωσε το BRECFAST IN BAGHDATE ήθελα να επισυνάψω αν δεν παιχτεί και τώρα
    όποιος ενδιαφερόμενος το κατεβάζει άνετα απ το you tube


    felix
    Αρέσει σε Αυτεξούσιος
  15. Chick Corea & Gary Burton - Armando's Rumba

    υπόψιν ο Corea είναι πιανίστας

    felix
  16. και ο αγαπημένος μου πιανίστας ERROL GARNER μ αρέσει ο τρόπος που ζεί ό ίδιος τη μουσική που παίζει\



    felix
    Αρέσει σε Αυτεξούσιος
  17. Αγαπητε Felix, χαιρομαι ιδιαιτερα που ενας (προφανως) Ηπειρωτης εχει την μουσικη εξελιξη που πολλοι Ηπειρωτες θα επρεπε να εχουν και λογο τον παραδοσιακων σας ηχων αλλα και του ολου τοπιου της περιοχης.. προσωπικα δεν εχω ιδιαιτερη εμπειρια στην jazz, αλλα επειδη η μουσικη ειναι μια απο της αγαπες μου, την ψαχνω σε ολες της τις μορφες και η jazz δεν θα μπορουσε να ειναι εξεραιση. προερχομενος απο αλλα ακουσματα μου ταιριαζουν πιο πολλη οι νεοι jazzιστες με επιρροες και διαθεση για πιο experimental καταστασης. ετσι ενω φυσικα γνωριζω τον Corea, δεν γνωριζα τον Garner.. και επισης την youn sun nah δεν την γνωριζα και παροτι εχει οντος υπεροχη φωνη..(πρωτιμο την μουσικη μου χωρις φωνητικα) :)
    πρωσοπικα λατρευω αυτους τους ηχους :


    αλλα επειδη εχοντας το προνομιο (για τα μουσικα μου ταξιδια) να ζω στην βορειοδυτικη γερμανια και επειδη ο βορας βριθει απο υπεροχες experimental jazz μπαντες, με υπεροχες φατσες και τυπους οπως αυτοι εδω :


    γινεται ευκολο και αναγκαιο να χωνομαι και να ψαχνομαι με τα ηχοτοπια τους, οπως αυτo :


    εδω να μου επιτρεψεις να σου(σας) αφιερωσω κατι που νομιζω οτι θα σου(σας) αρεσει:


    τελος, πρεπει να πω (προς τον εαυτο μου), οτι μαλλον πρεπει να δωσω λιγο περισσοτερο χρονο και στους παλιοτερους jazz ηχους... σωστα?
    και μιλωντας για παλιοτερους ηχους να χαιρετισω με κατι ασχετο αλλα υπεροχο :
    https://soundcloud.com/wretchedexcess/midnight-masquerade
  18. Αγαπητέ nmblack

    Aς ξεκινήσω με το τελευταίο μουσικό κομάτι σου το Midnight Maquerade . . . άκου τώρα τι θα πώ . . . την δεκαετία του 1970
    περίπου υπήρχε η μόδα παλιές σίτες κοσκινίσματος αλεύρων να τις κάνουν φωτιστικά. . . αυτό ήταν για μένα μιά κίνηση jazz
    σημαίνει μια εκ νέου θεώρηση ενός αντικειμένου απο μια νέα οπτική γωνία που ως τότε ειχε καταχωρηθεί μονόπατα στην
    αντίληψή μας καί ξάφνου κάποιος μας φανερώνει και μια δεύτερη χρηστική αξία αυτού του αντικειμένου όχι για τον χώρο της μαγειρικής όπου τόχαμε συνηθίσει αλλά στο χώρο του αισθησιακού φωτισμού. Αυτή η αναπροπή ή ευρηματικότητα γοητεύει
    όποιον δεν έχει πάσης φύσεως αγκυλώσεις. . . . Κάτι τέτοιο θεωρώ πως είναι η Jazz. . . . Kαθώς άκουγα με την κόρη μου
    απο BLUE RAY αυτό το κομάτι μου λέει " Α αυτό το κομάτι μας το βάζουν στο μπαλλέτο "και μένα μου φάνηκε γνωστή η
    μελωδία. . . .Ακούσαμε λοιπόν μια διασκευή ενός παλαιότερου κοματιού με αρκετή πιθανόν ομιχλωδη πρωτοτυπία. . . .

    Ενα απο τα πρόσωπα που εύχομαι να ζεί ακόμα και έπαιξε σημαντικκό ρόλο στην εξάπλωση της jazz στην Ελλάδα τη
    δεκαετία του 1970 ήταν ο Γιώργος Μπαράκος , είχε JAZZCLUB στην Πλάκα στις ρίζες της Ακρόπολης σεμνός και καθόλου
    της αναρρίχησης εδικαιούτο τα χρόνια εκείνα και τα επόμενα εκπομπή στο Τρίτο Πρόγραμμα αλλά δεν ήταν δημοσιοσχεσίτης
    Στο χώρο του που ήταν σχεδόν μια τρύπα είδαμε σxεδόν εν επαφή σπουδαια Ευρωπαικά και Αμερικανικά συγκροτήματα
    Τον κάλεσε νομίζω ο Κώστας ο Γιαννουλόπουλος ( ο πρώτος εκδότης του περιοδικού Jazz&Jazz ) σε ραδιοφωνική εκπομπή
    καί το έβαλε να διαλέξει 5 μουσικά κομάτια με σχόλια ενδιάμεσα , ο Μπαράκος διάλεξε πέντε διαφορετικές εκτελέσεις του
    SUMMERTIME , και ξεκίνησε με την πιό γλυκόπιοτη , αυτή που προσγειώνεται εύκολα στ αυτιά καταλήγοντας στην πιό
    διαλυτική και free που ήταν σχεδόν ενα κλάμα ή μια κραυγή . . . αυτήν την θυμάμαι ακόμα ήταν μια εκτέλεση του Albert
    Ailer. . , που τότε ανάμεσα στα σιρόπια της εποχής (1980) έκανε πιό εντύπωση σε σχέση με σήμερα που τ αυτιά είναι πιό
    εξοικοιωμένα με νέα ακούσματα . . . . . . παραθέτω αυτό το κομάτι αλλά θα συμβούλευα ν ακούσει κάποιος οποιαδήποτε
    κλασσική εκτέλεση του ίδιου κοματιού κι ύστερα τον Albert Ayler
  19. Συνέχεια απ το προηγούμενο
    Προφανώς δεν είμαι γάτος στον χερισμό της επισύναψης , εν πάσει περιπτώσει ένα ευχάριστο είναι ο πίνακας του Μatisse
    μ αυτήν την θλιμμένη κυρία που ταιριάζει πολύ με το θέμα, αλλα και το δυσάρεστο με το YOU TUBE είναι πως δεν δίνει καθόλου
    στοιχεία για τους άλλους μουσικούς ούτε για τον χρόνο της εγραφής. . . Ετσι σωστά τόπε και ο Χάρης το you tube δεν είναι το
    καλλίτερο σχολείο για να μάθει κάποιος jazz. . . . Προσωπικά σ αυτή την επαρχία ΕΛΛΑΣ και στο χωρίον ΑΘΗΝΑΙ εκμεταλεύτηκα πέρα απ τα ζωντανά θεάματα ( τότε μπορούσα) και το ραδιόφωνο . . . . στο χώρο αυτό μέχρι το 2013 νομίζω έχει εκπέμψει χιλιάδε ςώρες ο ΣΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ και εκμεταλευόμενος τα τελευταία χρόνια την τεχνολογία των mp3 player έχω εγγεγραμμένες εκατοντάδες ώρες μουσικών εκπομπων με σημαντικές αναλύσεις και πληροφορίες " η JAZZ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ" λεγόταν η εκπομπή
    . . . τώρα όταν αποφασίζω να κάνω τα ηλικιακά υποχρεωτικά ωριαία πεζοπορήματα θ ακούσω ή Θέατρο ή εκπομπές jazz ή
    ακόμα φιλοσοφικές διαλέξεις. . . τώρα και στο you tube υπάρχει πολύ υλικό για audio εκτελέσεις. . .

    Για να ολοκληρώσω λοιπόν τη σκέψη μου αγαπητέ nmblack συνεχίζω μ αυτό το Αγγλικό επίγραμμα πάνω απ το ψευδώνυμο σου όπου εν ολίγοις καλλίτερα να μην ξέρεις παρά να ξέρεις στραβά. . που είναι πράγματι σοφό . . . απ αυτό ορμόμενος
    αναρρωτιέμαι για το βαθμό ελευθερίας που πρέπει νάχουν τούτες οι γραμμές ή αντίστροφα για τον σεβασμό κάποιων κανόνων
    που θάπρεπε υποδόρια να λειτουργούν. . . . δηλαδή εδώ ενώ γίνεται ένας διάλογος μεταξύ δυο τριων μελλών ενός blog μπορούμε να αγνοούμε όλους τους άλλους που πιθανόν να γίνουν αναγνώστες. . . . Νομίζω πως όχι . Εστω ότι δεν τους αγνοούμε αλλά επιτρέπεται αυτός ο διάλογος να μας παρασύρει σε μιαν έπαρση για ένα θέμα που σχετικά κατέχουμε κάποιοι επίλεκτοι και οι περισσότεροι πιθανόν το αγνοούνε. . . μεγάλη και τραγική παγίδα . . . . το παρόν blog και λόγω ιδεολογίας δεν χειροκροτεί το επίτευγμα που ενώ ξεκίνησε ιδιόκτητο παραμένει εσαεί τέτοιο αντίστροφα ωθεί προς το κοινόχρηστο το κοινοφελές . . . . Σκέφτομαι λοιπόν πως ότι γράφεται σ ένα τέτοιο blog πρέπει στο πίσω μέρος του μυαλού του να λαμβάνει
    υπόψιν του τον μη ενημερωμένο αναγνώστη και να προσφέρει πληροφορίες τέτοιες που κι εκείνον θα τον ανεβάζουν ένα ακoμα σκαλοπάτι στον χώρο της γνώσης. Μ αυτό το πρίσμα θα μιλήσω για έναν δίσκο που κυκλοφόρησε δεκαετίες πρίν στα Ελληνικά απο το ΣΑΚΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ με τίτλο " ΤΙ ΕΙΝΑ JAZZ "τον έχω αυτόν το δίσκο ωστόσο δεν έχω προς το παρόν
    τα μέσα για να τον μετατρέψω σε mp3 για να τον μοιραστώ αφού έκανα μια επιστολή στον δικαιούχο για μια τέτοια μετατροπή
    Παρόλα αυτά κυκλοφορεί στο διαδίκτυο σε mp3 μορφή το πρωτότυπο που είναι γραμμένο απ το LEONARD BERNSTEIN
    (δικιά του ήταν η μουσική απ το γνωστό φίλ WEST SIDE STORY παραθέτω το πρώτο μέρος εύκολα ο καθένας μπορεί να
    κατεβάσει τα υπόλοιπα τρία
    τα ξαμαλέμε mnblack
  20. αντε και τα υπόλοιπα απ τη σειρά WHAT IS JAZZ