Οι βιομηχανίες του μέλλοντος και η διάκριση σε Ανοιχτό και Κλειστό

Συζήτηση στην κατηγορία 'Γενικά' που ξεκίνησε ο χρήστης Gianna, 2 Ιουν 2016.

  1. Αν αναρωτιέστε πως βλέπουν το μέλλον οι ρυθμιστές των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, ρίξτε μια ματιά στα όσα λέει ο Alec Ross. Έχεις κάθε λόγο να διαφωνείς με την οπτική και τα πιστεύω του και πόσο μέλλον, αν σκεφτείς πως αυτό που παρουσιάζει είναι η ιδανική κατάσταση για τον μέσο άστο σε έναν κόσμο που διαμορφώνεται.
    --------------------------------------------------------------------------------------------------------

    Ο Alec Ross ήταν υπεύθυνος για την πολιτική τεχνολογικής καινοτομίας της καμπάνιας του Ομπάμα το 2008, ενώ αργότερα ανέλαβε θέση συμβούλου καινοτομίας της Χίλαρι Κλίντον όσο ήταν υπουργός εξωτερικών.
    Σε μια πρόσφατη ομιλία του σε εκδήλωση του Knight Foundation, έκανε μια παρουσίαση του βιβλίου του The Industries of the Future, προσαρμοσμένη στο κοινό της εκδήλωσης που αποτελούνταν από τοπικές δημοσιογραφικές ομάδες. Το κεντρικό του μήνυμα προς αυτό το κοινό ήταν ότι παρά τον ξέφρενο ρυθμό της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογικής επανάστασης, η εστίαση για τις καινοτομίες του μέλλοντος πρέπει να ξεκινά από τις μικρές κοινότητες. Συγκεκριμένα τόνισε ότι από σήμερα έως το 2025 υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ για:
    1. Δημοσιογραφία υψηλής ποιότητας
    2. Ενημερωμένο κοινό
    3. Ενεργή κοινωνία πολιτών
    Όσα είπε ο Alec Ross ενδιαφέρουν πολλούς περισσότερους από το κοινό εκείνης της αίθουσας. Τα σημεία της ομιλίας του που σταχυολογώ σε αυτό το ποστ ενδιαφέρουν πολιτικούς ηγέτες (ήδη ο Ματέο Ρέντζι έκανε αναφορά σε ομιλία του), συμβούλους πολιτικής, τεχνοκράτες, επικεφαλείς επιχειρήσεων, ηγέτες της κοινωνίας των πολιτών κλπ.



    Πρώτα απ’ όλα είναι απαραίτητο να αντιληφθεί κανείς την κλίμακα της ψηφιοποίησης των πάντων. Το 90% της παγκόσμιας πληροφορίας δημιουργήθηκε μόλις τα τελευταία 2 χρόνια. Με άλλα λόγια το σύνολο της πληροφορίας που δημιουργήθηκε σε αυτόν τον πλανήτη από την εποχή των σπηλαίων έως το 2013, παράγεται πλέον κάθε δύο χρόνια. Σήμερα υπάρχουν 14 δις συνδεδεμένες στο διαδίκτυο συσκευές (υπολογιστές, ταμπλέτες, τηλεοράσεις, κινητά κλπ). Σε λίγα χρόνια, το 2020 θα κυκλοφορούν 40 δις τέτοιες συσκευές. Τα ρομπότ των κόμικς και των παιδικών σειρών της δεκαετίας του 80, το 2020 θα είναι πραγματικότητα. Μπορεί να νομίζουμε ότι ένα ρομπότ θα είναι ένα μάλλον ακοινώνητο, αδέξιο έως σκουντούφλικο πλάσμα, αλλά με την εξέλιξη των αισθητήτων και της cloud ρομποτικής σε λίγα χρόνια θα μπορεί να μπαίνει σε μια γεμάτη αίθουσα και να εντοπίζει που βρίσκεται το άδειο κάθισμα για να κάτσει.

    Οι συνέπειες της αλματώδους εξέλιξης της ρομποτικής στις εργασιακές σχέσεις δεν περιμένουν σε ένα ακαθόριστο μέλλον. Βρίσκονται ήδη εδώ. Πρόσφατα η Foxconn, μια εταιρία με 900.000 υπαλλήλους και μεγαλύτερους πελάτες την Apple και τη Samsung, απέλυσε 60.000 εργαζόμενους για να τους αντικαταστήσει με ρομπότ. Είναι προφανές, έχει άλλωστε διαφανεί πολύ πριν από την παραπάνω εξέλιξη, ότι διαμορφώνεται μια νεα ισορροπία περί τα εργασιακά. Πλέον οι θέσεις που κινδυνεύουν λιγότερο είναι όσες έχουν κύριο αντικείμενο τη γνώση χωρίς όμως επαναλαμβανόμενη ρουτίνα.

    Στα επόμενα δέκα χρόνια, έως το 2025, η ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη σε συνδυασμό με την ρομποτική θα ασκήσουν σημαντική επίδραση στο βιοτικό επίπεδο της μεσαίας τάξης.
    Σε αυτό το περιβάλλον προκλήσεων, είναι σημαντικό για όλους (πολιτικούς ηγέτες, επιχειρηματίες, στελέχη της κοινωνίας πολιτών) να αντιληφθούν ότι καλούνται να δώσουν τις μάχες του αύριο και όχι του χθες.
    Σε πολιτικό επίπεδο, όμως, παρατηρείται μια αμοιβαία ριζισπαστικοποίηση τόσο της Αριστεράς όσο και της Δεξιάς. Αυτή η πολιτική αντίδραση, τουλάχιστον για τις ΗΠΑ, αντανακλά τις ανησυχίες του Αμερικανού της μεσαίας τάξης για το μισθό, την ασφάλιση και τα όποια κεκτημένα νιώθει να απειλούνται από την παγκοσμιοποίηση και θέλει να τα διαφυλάξει.

    Ο Alec Ross είναι απολύτως σαφής στο ότι η διάκριση Αριστερά – Δεξιά ανήκει πια στο παρελθόν. Τον 21ο αιώνα η νέα διάκριση είναι Ανοικτό – Κλειστό. Η καινοτομία και η ευημερία έχουν την τάση να συγκεντρώνονται στα κράτη και τις κοινωνίες που είναι Ανοικτά. Ανοικτό σημαίνει πολλά. Πρωτίστως σημαίνει οικονομική κινητικότητα και εγγυήσεις επιτυχίας και ευημερίας για όλους και όχι μόνο για τις κάθε είδους ελίτ. Σημαίνει ανοικτούς θεσμούς, δικαιώματα γυναικών, εθνικών, θρησκευτικών, σεξουαλικών μειονοτήτων.

    Γυρίζοντας στα χρόνια της δουλειάς του για το State Department όλο τον κόσμο, o Ross διαβλέπει ότι ανάμεσα στους νέους 20ρηδες και 30ρηδες υπάρχει μια κουλτούρα συναίνεσης για τη σπουδαιότητα των αξιών της ανοικτότητας. Οι νέοι αυτοί επιλέγουν τη χώρα όπου θα ασκήσουν το επάγγελμά τους ανάλογα με το πόσο φιλική είναι στην ανοικτή καινοτομία.

    Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα σε αυτό το περιβάλλον. Τί να κάνουμε;

    Ο Ross μας προτρέπει να γίνουμε ισχυροί τροφοδότες ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Στην αγροτική κοινωνία ο γαιοκτήμονας παρείχε γη και την ασφάλεια που έδινε η διαμονή σε αυτή και απαιτούσε αφοσίωση και εργασία. Στη βιομηχανική εποχή ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής προσέφερε εργασία και έδινε πίσω μισθό, σύνταξη, ασφάλεια, παιδεία.

    Στην ψηφιακή εποχή της πληροφορίας δεν έχουμε κοινωνικό συμβόλαιο. Στη βιομηχανική εποχή, την περίοδο 1800 – 1850, η μια επανάσταση διαδέχονταν την άλλη, η παραγωγή αυξάνονταν αλλά δεν υπήρχε κοινωνική διάχυση της ευημερίας. Σκεφθείτε απλά ότι ο Μάρξ έγραψε το Κεφάλαιο το 1848.

    Η πλήρης διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου απαιτεί νέου τύπου ηγεσία. Αυτή, ωστόσο, δεν θα έρθει αναγκαστικά από τον ιδιωτικό τομέα. Οι εταιρίες που είναι προσκολλημένες στη μεγιστοποίηση των αξιών για λογαριασμό των μετόχων τους αδυνατούν να προσανατολιστούν στην ηγεσία που απαιτείται για τη δημιουργία του νέου κοινωνικύ συμβολαίου. Στο πεδίο της πολιτικής διακυβέρνησης επίσης λείπει η απαιτούμενη ηγεσία λόγω του υπερβολικού διχασμού και της πόλωσης.

    Αντίθετα, αυτοί που – πάντα κατά τον Ross- είναι ιδανικά τοποθετημένοι για να οραματιστούν το νέο κοινωνικό συμβόλαιο είναι οι τοπικοί stakeholders. Αυτές οι ομάδες ενδιαφερομένων σε συνεργασία με κυβερνήσεις και επιχειρήσεις μπορούν να ηγηθούν στη δημιουργία του νέου κοινωνικού συμβολαίου.
    Οι υπηρεσίες και τα προϊόντα που προσφέρει ο τομέας των τοπικών stakeholders βρίσκεται στην καρδιά αυτής της προσπάθειας για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

    Η δημόσια οργή και αγανάκτηση των μεσαίων στρωμάτων φουντώνει λόγω της απώλειας κοινωνικού ερείσματος και της έλλειψης προοπτικής ανάκτησης των απωλειών. Εδω ακριβώς είναι που χρειάζεται μια στρατηγική δια βίου μάθησης με στόχο την αποφυγή της de facto αποστρατείας των 40ρηδων και 50ρηδων λόγω της τεχνολογίας. Μια στρατηγική με τεχνοκρατική προσέγγιση για την απόκτηση και ανάπτυξη νεών δεξιοτήτων και τη διαχείριση κοινοτήτων.

    Στο εγγύς μέλλον θα δούμε παντού υβριδικά μοντέλα δημοκρατικού καπιταλισμού. Ειδικά για την Ελλάδα είναι μεγάλος ο πειρασμός να αρχίσει κανείς μια σοβαρή συζήτηση, χωρίς παρωπίδες και τα γυαλιά μιας άλλης εποχής, για το τι κρατάμε, τι πετάμε, τι αλλάζουμε και κυρίως για το τι πρέπει να δημιουργήσουμε από την αρχή. Οι πιθανοί συνδυασμοί και τα μοντέλα είναι αρκετά. Το μόνο πάντως μοντέλο που δεν λειτουργεί πουθενά είναι τα κλειστά οικονομικά συστήματα.

    Αρέσει σε Pragma_linux και asinoro
  2. asinoro Banned

    Όλα τα παραπάνω γραφόμενα οδηγούν αναγκαστικά στον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Πως το εξηγώ, ένα μεγάλο όφελος της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας ήταν να δημιουργήσει αντίρροπες δυνάμεις, ήταν οι Η.Π.Α αρχικά αυτές που πρωτοστάτησαν σε αυτή την κατεύθυνση, ακολούθησαν η Ιαπωνία, οι Ευρωπαϊκές χώρες και τώρα η Κίνα. Η Κίνα είναι τόσο πειθαρχημένη και οργανωμένη χώρα ώστε καμία άλλη να μην μπορεί να την ανταγωνιστή καπιταλιστικά. Οι υπόλοιπες κυρίως δυτικές χώρες έχουν δύο επιλογές εκτός της πολεμικής αναμέτρησης, όπου και εκεί θα χάσουν. Πρώτον να κλείσουν τα σύνορά τους στην εμπορική Κίνα δημιουργώντας μια κλειστεί οικονομία τύπου ψυχρού πολέμου, αυτό όμως μακροπρόθεσμα θα προβεί εναντίων τους γιατί η οικονομία έχει τέτοιους νόμους που παρακάμπτει τα πάντα βλέπε πχ ναρκωτικά. Δεύτερη επιλογή και η μοναδική κατά την γνώμη μου να γίνει σοσιαλιστική, όπου πρακτικά σημαίνει φροντίζω τους πολίτες μου και τους εκπαιδεύω και ως αντάλλαγμα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην κοινωνία που τους φροντίζει. Έτσι μειώνει εγκληματικότητα, αυξάνεται το επίπεδο υπηρεσιών του κράτους σε εκπαίδευση, περίθαλψη, υποδομές, περιορίζονται όλων των ειδών ψυχικές ασθένειες, εφόσον οι άνθρωποι πλέον αισθάνονται χρήσιμοι και δημιουργικοί στην κοινωνία τους. Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι η Κίνα σε αυτό τον τομέα ύστερη και δεν μπορεί πλέον να ανταγωνιστεί την δύση γιατί δεν υπάρχει πλέον η καπιταλιστική νοοτροπία, δηλαδή το όπλο της δύσης που την έκανε ισχυρή. Έτσι με μαθηματική ακρίβεια η Κίνα θα γίνει και αυτή σοσιαλιστική από καπιταλιστική που είναι τώρα ειδάλλως θα καταρρεύσει από τις εσωτερικές πιέσεις του κόσμου βλέποντας την σοσιαλιστική δύση.
    Εάν δεν γίνει το παραπάνω σενάριο δυστυχώς φίλες και φίλη ανθρωπότητα game over, γιατί θα μιλήσουν τα πυρηνικά, βιολογικά, ρομποτικά όπλα και έτσι πάλι θα επιβεβαιωθεί ο Frank Fenner.
    Είμαστε τόσο ηλίθια τελικά πλάσματα και επικίνδυνα οι άνθρωποι ή εξελιγμένα έξυπνα με νοημοσύνη;

    Φίλες και φίλοι ότι γράφω δεν είναι αποτέλεσμα μαντικών ικανοτήτων απλά χρήση της λογικής που μας έχει δώσει η φύση, σε συνδυασμό με τις πάρα πολλές πληροφορίες που υπάρχουν πλέον στο διαδίκτυο. Από εκεί και πέρα είναι θέμα ανάλυσης και συζητήσεων ώστε να προκύπτει κάποιο ασφαλές συμπέρασμα. Όσο συζητάμε χωρίς παρωπίδες και προκαταλήψεις με τους τριγύρω μας, τόσο εξελισσόμαστε ως άτομα και ως κοινωνία.
    Αρέσει σε Pragma_linux
  3. Καταλαβαίνω και νιώθω τον προβληματισμό της Γιάννας. Αλλά όσο και να θες σαν 40-50 ρης να βοηθήσεις πιάνεις ρηχά να πούμε. Εγώ προσωπικά διαβάζω σαρώνωντας θεωρίες από Αμερική μέχρι Ουράλια για να δω μια νέα θεωρία που να αγγίζει τη λογική μου και το συναίσθημα. Κάτι που να αξίζει να πιστέψεις και να αγωνιστείς ίσως αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Ο δογματισμός πάντα υπήρχε και θα υπάρχει. Ή βρίσκεις τρόπο να περνάς ανάμεσά του ή αλλάζεις το γκρουπ με το οποίο επικοινωνείς ή απλά επιβιώνεις από αυτόν. Με το να ρίξεις κάθε παρωπίδα από μόνο του δεν είναι μια νέα κοσμοθεωρία, ίσως βοηθαέι απλώς στη διατύπωση - εξάπλωση μιας.
    Πολύ καλύτερα μυαλά από το δικό μου αναλύουν τη καθημερινότητα, την εκμετάλλευση αλλά δεν παρέχουν μια ολοκληρωμένη λύση γι'αυτό η σημερινή κοινωνία έχει βαλτώσει στα μάτια των πολιτισμένων ανθρώπων της δύσης. Ο λαός από μόνος του (οργή - επανάσταση - αντίσταση ) είναι μια κινητήρια δύναμη της ιστορίας - ίσως βασικά και της πολιτικής, δεν είναι ικανός να φέρει μια ουσιαστική αλλαγή χωρίς επαρκή θεωρία, φιλοσοφία και τεχνοκρατία πίσω της. Πιστεύω αυτό αντικατοπτρίζει έναν μέσο άνθρωπο σαν εμένα που έχει κάποιες σπουδές αλλά αγωνίζεται για το μεροκάμματο όπως τους άλλους.
    Τώρα τελευταία, όχι ότι δεν ίσχυε και στο παρελθόν βέβαια, τίθεται πλέον και το θέμα της θρησκείας, που είναι πολύ σοβαρό (ισλαμική θεοκρατία, αναβιωμένη ακροδεξιά θρησκοληψία, υλικός αθεισμός και ανταγωνιστές, Scientology- ειδείς πολιτικές επιρροές και ένα κάρο άλλα θρησκευτικά θέματα). " Σε ποιο ράφι να μπω και γω Θεέ μου !?"
    'Οπως λέει και ο Ross όλοι περιμένουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που να χτίσουμε πάνω του ελπίδες. Ψάχνουμε απελπισμένα σε νεοπλατωνικές προσεγγίσεις της πραγματικότητας από χαρισματικούς ηγέτες και φιλοσόφους αλλά φούφοτος, τίποτα.