H Μουσική είναι...

Συζήτηση στην κατηγορία 'Γενικά' που ξεκίνησε ο χρήστης Evi, 19 Ιουν 2014.

  1. Evi

    [IMG]

    Είναι δύσκολο να μπορέσει κάποιος να ορίσει το τι είναι η μουσική. Σίγουρα δεν είναι όλα αυτά που κατασκευάζουν οι δισκογραφικές και τα πλασάρουν σαν αμάσητη τροφή και σουξέ στο αδηφάγο κοινό. Η μουσική είναι πολλά περισσότερα. Είναι αναμνήσεις, είναι συναίσθημα, είναι χαρά, είναι όσα δεν περιγράφουν οι λέξεις. Η μουσική μπορεί να σε κάνει να κλάψεις. Μπορεί να σε κάνει και να χαρείς. Να κολλήσει στο μυαλό σου και να σκέφτεσαι τον ίδιο εκνευριστικό σκοπό για μέρες. Μπορεί να κατευνάσει το κτήνος ή να θεραπεύσει την ερωτική απογοήτευση. Να σε διεγείρει και μετά να σε χαλαρώσει. Μπορεί να παίξει περίεργα παιχνίδια με το μυαλό σου. Η μουσική είναι περίεργο πράγμα. Αργά τέμπο και μινόρε ίσον λύπη. Γρήγορα τέμπο και ματζόρε ίσον χαρά. Γρήγορα τέμπο και παραφωνία ίσον φόβος. Σε κάθε περίπτωση πάντως υπάρχει ένας συνδυασμός που μπορεί να εκφράσει και να επικοινωνήσει ένα συναίσθημα. Η μουσική σίγουρα προηγείται (αυτού) του ανθρώπου. Πως αλλιώς να εξηγήσεις ότι σε σπήλαιο ανθρώπων του Νεάντερταλ έχουν βρεθεί αυλοί από οστά.
    Παράλληλα στο ζωικό βασίλειο υπάρχουν αρκετά παραδείγματα που συνηγορούν σε αυτή την άποψη. Τα πουλιά που τραγουδούν χρησιμοποιούν κλίμακες (αλληλουχίες από νότες) που μοιάζουν με αυτές της δυτικής μουσικής και αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί οι άνθρωποι βρίσκουν αυτούς τους ήχους ευχάριστους. Το τραγούδι της Μεγάπτερης Φάλαινας βασίζεται στους ίδιους ρυθμούς που χρησιμοποιεί και ο άνθρωπος.

    Η μουσική είναι κουλτούρα, είναι αντίληψη, είναι ένα διαχρονικό ταξίδι. Οι κοινωνίες που επιθυμούν να παράγουν πολιτισμό οφείλουν να διδάξουν την μουσική τέχνη στους ανθρώπους που τις απαρτίζουν. Στις σύγχρονες καταθλιπτικές κοινωνίες η μουσική θα μπορούσε να είναι μια διέξοδος, με μια σειρά από νότες που να αγγίζουν την ψυχή, να δίνουν διέξοδο σε προβληματισμούς και να ανοίγουν μονοπάτια εκεί που φαίνεται πως δεν υπάρχουν. Η μουσική δεν είναι αυτή που παίζουν σήμερα οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα. Αυτά είναι συμπλέγματα από νότες που δημιουργήθηκαν για να συνοδέψουν ένα videoclip και τίποτε άλλο. Η σημερινή μουσική είναι μια τέχνη εξαπάτησης και φθηνής υποκουλτούρας στους ρυθμούς που προστάζει η καταναλωτική μανία. Τα σημερινά ακούσματα, όπως και όλα τα τεχνητά κατασκευάσματα του καπιταλισμού κάνουν τους ανθρώπους μάζα, μας κάνουν να ξεχνάμε πως είμαστε ξεχωριστοί και κυρίως να αμφισβητούμε.
    Η μουσική βιομηχανία είναι ένα απαίσιο και ρηχό λούκι με λεφτά, ένας μακρύς πλαστικός διάδρομος όπου κλέφτες και νταβατζήδες κυκλοφορούν ελεύθεροι, και καλοί άνθρωποι πεθαίνουν σαν τα σκυλιά. Και, επιπλέον, υπάρχει και η αρνητική πλευρά

    Η μουσική είναι για να μας ταξιδεύει εκεί που δεν μπορεί να φτάσει το σώμα μας. Η μουσική είναι η γλώσσα που καταλαβαίνει η καρδιά μας όταν οι έρωτες της χτυπούν τη πόρτα. Η μουσική είναι το μέσον για να γίνουμε καλύτεροι.Η μουσική μας καταλαβαίνει σε όλες τις φάσεις της ζωής μας. Η μουσική είναι εκείνη που δεν θα μας προδώσει ποτέ όταν όλοι θα έχουν χαθεί και θα έχουμε μείνει μόνοι.
    Κάπου είχα διαβάσει ότι μουσική είναι η τέχνη των ήχων και η δύναμη που μπορεί να μας αλλάξει αρχίζοντας από τον συναισθηματικό μας κόσμο έχοντας αντίκτυπο στις φυσικές επιλογές της καθημερινότητάς μας.
    τραγουδούσε ο Bobo Marley.

    [IMG]
    Είναι αυτό που έλεγε ένας θλιμμένος Jim Morisson, κάτω από τους διονυσιακούς ρυθμούς της μπάντας του (Doors):
    Μέχρι το τέλος και αυτό είναι κυριολεκτικό, ιδιαίτερα για την μουσική, καθώς είναι κάτι που δεν έχει ούτε αρχή. Η μουσική υπερέχει της ποίησης και της ζωγραφικής, Η μουσική είναι η μόνη που μπορεί να σου φανερώσει το αόρατο.

    Ας τελειώνουμε λοιπόν με όλη αυτή την βιομηχανοποιημένη αηδία και ας ψάξουμε να βρούμε την πραγματική μουσική που μας εκφράζει. Τα σημερινά ακούσματα είναι απλά θόρυβος που μεταδίδει την ελάχιστη ποσότητα πληροφοριών. Και όπως έλεγε ο Σεφέρης:
    Αρέσει σε Alternatina, Takis, Χάρης και 2 άλλους
  2. Evi

    Η Ιστορία της Μουσικής

    Στην αρχαιότητα η μουσική αποτελούσε στοιχείο μόρφωσης.
    Στους νεότερους χρόνους ως μουσική ορίζεται η τέχνη έκφρασης των αισθημάτων και των ιδεών με τη βοήθεια ήχων, αρμονικά συνδυασμένων, η μελωδία μιας μουσικής σύνθεσης που εκτελείται με φωνή ή με όργανα, η ορχήστρα, το σύνολο των μουσικών (εκτελεστών, οργανοπαιχτών) το σύνολο των ηχητικών αξιών της εικόνας, που στηρίζεται στη μελωδία, την αρμονία, το ρυθμό, τον τονισμό, το μουσικό ρυθμό κλπ.
    Η μουσική είναι το είδος της τέχνης που αντανακλά στην πραγματικότητα και επιδρά στον άνθρωπο με ενσυνείδητες και οργανωμένες ηχητικές δομές.
    Οι δομές αποτελούνται, κυρίως, από τους τόνους. Η μουσική βρίσκεται περισσότερο κοντά στο λόγο, τους κραδασμούς της φωνής που εξωτερικεύει τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου. Οι μουσικοί ήχοι, μ' όλη την ομοιότητά τους με τους ήχους της πραγματικής ζωής, διαφέρουν απ' αυτούς με την αυστηρή οργάνωση του τόνου και του ρυθμού, ανήκουν Δε σε συστήματα ιστορικά διαμορφωμένα, επιλεγμένα από τη μουσική πρακτική της κάθε κοινωνίας. Οι θυμικές διεργασίες και καταστάσεις του ανθρώπου παίζουν σημαντικό ρόλο στη μουσική όπως και οι βουλητικές παρορμήσεις. Στο μουσικό περιεχόμενο τον κύριο λόγο έχει η ηχητική και χρονική φύση της μουσικής. Στηρίζεται στον συνηθισμένο τρόπο έκφρασης των ψυχικών καταστάσεων και της μετάδοσής τους με τον ήχο και, έτσι, εκφράζει το θυμικό βίωμα ως κίνηση με τις αλλαγές, αποχρώσεις, δυναμικές εντάσεις, υφέσεις, την αρμονική εξέλιξη, τις συγκρούσεις. Η μουσική εκφράζει, επίσης, τους χαρακτήρες των ανθρώπων. Γι αυτό τη μουσική των ανθρώπων την ονόμασαν "γλώσσα της ψυχής".

    Η μουσική από τη φύση της δεν μπορεί να εκφράσει ολόκληρο τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου και, γι' αυτό, έχει ανάγκη από τις λέξεις και άλλα μη μουσικά εκφραστικά μέσα.Η μουσική, μορφή που ενσαρκώνει το μουσικό περιεχόμενο, είναι και ο τρόπος ύπαρξης της μουσικής. Η μορφή - το σύστημα των μουσικών ήχων στο οποίο εκφράζονται τα συναισθήματα, οι σκέψεις και οι καλλιτεχνικές παραστάσεις του συνθέτη - περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία.
    Ακόμα και αν διαχωριστούν οι μουσικοί συνδυασμοί ήχων, διατηρούν τις πρωταρχικές εκφραστικές τους δυνατότητες αυτές χρησιμοποιούνται σε κάθε μουσικό έργο.
    Η μουσική κάθε έθνους και κάθε εποχής χαρακτηρίζεται από επιλογή τύπων ηχητικών συνδυασμών και κανόνων χρησιμοποίησής τους. Οι μουσικές "γλώσσες" των διάφορων εθνών, εποχών και συνθετών έχουν μεγάλη ποικιλία, σ' όλες, όμως, υπάρχουν αρχές, δομές και κοινά γενικά χαρακτηριστικά. Η μελωδία είναι το σπουδαιότερο εκφραστικό μέσο της μουσικής.

    Η μουσική δραστηριότητα του ανθρώπου περιλαμβάνει τη δημιουργία, την εκτέλεση και την πρόσληψη , στις οποίες αντιστοιχούν τα τρία στάδια του έργου: σύνθεση, εκτέλεση, ακρόαση. Σύμφωνα με το περιεχόμενό της, η μουσική διακρίνεται σε λυρική, επική, δραματική, ηρωική, τραγική, χιουμοριστική, σοβαρή και ελαφρά, με βάση την εκτέλεση, σε φωνητική και ενόργανη και τέλος με βάση τη σύνθεση, σε θεατρική, χορευτική, ενόργανη ή σε μουσική με συνοδεία απαγγελίας. Διακρίνεται επίσης, σε μουσική θεάματος, για μουσικό θέατρο, για θέατρο πρόζας, για κινηματογράφο, μουσικής συναυλίας, συμφωνική, μουσική δωματίου, μαζική, μουσική για τραγούδι (ύμνος, νανούρισμα, σερενάτα, βαρκαρόλα), χορού (γκοπάκ, βαλς, πολωνέζα), εμβατήριο στρατιωτικό ή πένθιμο, σουίτα, ουβερτούρα, συμφωνικό ποίημα, κονσέρτο, ορατόριο, καντάτα, σονάτα, τρίο, κουαρτέτο, κουιντέτο, ρομάντσα, ή σε τελετουργική μουσική: ψαλμός, δρώμενα, χορικά, λειτουργίες, ρέκβιεμ.
    Άλλοι μικρότεροι διαχωρισμοί: άρια, σύνολο, χορικά, όπερα, οπερέτα, αντάτζιο, παραλλαγή, αντάντε, σκέρτσο.
    Ως στοιχεία προέλευσης της μουσικής θεωρούνται: οι τόνοι θυμικά φορτισμένου λόγου, το κελάηδημα των πουλιών, οι ερωτικές επικλήσεις των ζώων, οι ρυθμοί δουλειάς των ανθρώπων, τα ξόρκια, τα μοιρολόγια, οι αρές κλπ.

    Με βάση τα αρχαιολογικά και εθιμογραφικά δεδομένα φαίνεται καθαρά ότι η μουσική, στην πρωτόγονη κοινωνία, πέρασε ένα στάδιο βαθμιαίας ωρίμανσης και εντασσόταν μέσα στην πρακτική δραστηριότητα του ανθρώπου, στο πρωτόγονο πλέγμα της προτέχνης για την καλλιέργεια των ψυχικών ιδιοτήτων που χρειαζόταν η κοινωνία. Τους φυσικούς ήχους αντικατέστησαν απλές μουσικές φράσεις. Η επανάληψη μελωδικών και ρυθμικών τύπων, που σταθεροποιήθηκαν στην κοινωνική πρακτική, οδήγησε στην βαθμιαία συνειδητοποίηση και κατάκτηση των δυνατοτήτων λογικής οργάνωσης των ήχων.
    Την περίοδο της αποσύνθεσης της πρωτόγονης κοινότητας, όταν η καλλιτεχνική δραστηριότητα αρχίζει σιγά-σιγά να διαχωρίζεται από την πρακτική και να διασπάται το πλέγμα της προτέχνης, γεννιέται η μουσική, ως ξεχωριστό είδος τέχνης.

    Κύρια συστατικά της μουσικής:
    1) ο ήχος, χωρίς αυτόν δεν μπορεί να νοηθεί μουσική και σε αυτόν ακριβώς περιέχονται τα άλλα στοιχεία, όπως η χροιά (το ιδιαίτερο χρώμα που ξεχωρίζει την μια φωνή από την άλλη, το ένα όργανο από το άλλο), η εκπομπή που ο ήχος παίρνει το επιθυμητό ύψος, την οξύτητα ή τη βαρύτητα, η ένταση, δηλαδή η ενδυνάμωση του ήχου, και, τέλος, η διάρκεια, που εξαρτάται από την παράταση ή την παύση των παλμικών δονήσεων, που κάνουν τον ήχο.
    2) Ο ρυθμός, δηλαδή ο τρόπος διαδοχής των χρονικών στοιχείων, με μετρικές μονάδες, που ξεχωρίζουν καθαρά μεταξύ τους.
    3) Η μελωδία, που παρουσιάζει τη διαδοχή των ήχων, που προχωρούν ξεχωριστά και σύμφωνα με κάποια λογική σειρά.
    4) Η αρμονία, που είναι η ταυτόχρονη εκφορά, η συνήχηση περισσότερων φθόγγων. Η ευρωπαϊκή μουσική βασίζεται στη μείζονα και στην ελάσσονα κλίμακα.

    ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
    Η μουσική γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο, ο οποίος νωρίς άρχισε να ξεχωρίζει αρμονικούς φυσικούς ήχους που τον βοηθούσαν στην παραγωγή και τη ζωή του. Σιγά-Σιγά άρχισε να τον αναπαράγει, να τους ανασυνθέτει δημιουργικά.
    Τα μουσικά του δημιουργήματα ο άνθρωπος τα χρησιμοποίησε για να επικοινωνήσει με τους συνανθρώπους του, να εξορκίσει το φόβο, να επικαλεστεί τους προγόνους, να εξευμενίσει τους θεούς του, και να εκφράσει το θαυμασμό, την αφοσίωση και την αγάπη.
    Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αρχαίοι Έλληνες, παρά την έντονη θρησκευτικότητά τους, Δε δημιούργησαν μυστικιστική μουσική και απέδωσαν θεία προέλευση στη μουσική και όχι μυστηριακή. Αντίθετα, στο Μεσαίωνα, που η μουσική παιδεία είναι ασθενής μέχρι και ανύπαρκτη, κυριαρχεί ο μυστικισμός και η νοσηρότητα.
    Δε διασώθηκαν γραπτά μνημεία που να μας κατατοπίζουν για τη μουσική του αρχαίου κόσμου. Πιστεύεται, όμως, ότι η βάση της μουσικής στους αρχαίους λαούς-Κινέζους, Ινδούς, Έλληνες, Κέλτες, Γαλάτες- ήταν η πεντάτονη ανημιτόνια κλίμακα ντο-ρε-μι-σολ-λα.

    Ενώ δε βρέθηκαν μουσικά κείμενα, διασώθηκαν πλήθος αναπαραστάσεις αοιδών, μουσικών και μουσικών οργάνων. Ο καλλιεργημένος άνθρωπος ονομαζόταν "μουσικός ανήρ".
    Τα αρχαιότερα δείγματα μουσικού πολιτισμού τα βρίσκουμε στους Αιγυπτίους της προϊστορικής εποχής, 5000-4000 π.Χ., από την αγγειογραφία τους που παριστάνει κρουόμενα όργανα. Αυτά είναι τα πρώτα και μόνα που βρέθηκαν για εκείνη την εποχή. Προγενέστερα μέχρι στιγμής δεν έχουν βρεθεί. Ο άνθρωπος από τα πρώτα του βήματα άρχιζε να κατασκευάζει εργαλεία και μουσικά όργανα. Τα εργαλεία και τα όπλα δεν ξεχώριζαν πολύ, γιατί και αυτά πρώτα-πρώτα χρησιμοποιούνταν στην παραγωγή, στις κυνηγετικές παγάνες, σαν τηλεβόες για επικοινωνία κλπ. Και στο χορό.
    Τα κρουστά των Αιγυπτίων ήταν: κρόταλα, κύμβαλα, σείστρα, τύμπανα κλπ. Αυτά συναντώνται σε όλους τους αρχαίους λαούς. Και σήμερα, ακόμη είναι τα πρότυπα της κατηγορίας των κρουστών μουσικών οργάνων. Η δεύτερη κατηγορία ήταν οι αυλοί, απλοί, διπλοί, τριγωνικοί. Πολυάριθμες παραλλαγές της άρπας, της κιθάρας κλπ. Είναι η Τρίτη κατηγορία. Οι αυλοί ήταν ξύλινοι, καλαμένιοι, μπρούτζινοι ή κοκάλινοι, απλοί ή διπλοί, που φτάνουν ως τις 11 τρύπες. Μεταγενέστερα βρίσκουμε τρομπέτες κυνηγετικά κέρατα, ασιατικές κιθάρες, τρίγωνα, άρπες (μέχρι 20 χορδές) και μεγάλη ποικιλία από άλλα έγχορδα. Συμπεραίνεται ότι οι Αιγύπτιοι γνώριζαν τις διατονικές και τις χρωματικές κλίμακες.

    Ο μουσικός πολιτισμός της Αιγύπτου πιστεύεται ότι δάνεισε στοιχεία του στο μινωικό, το μυκηναϊκό στην αρχαϊκή και κυκλαδική Ελλάδα όπως και στους Ετρούσκους.
    Για την Ασσυρία, που κληρονόμησε τον μουσικό πολιτισμό των Σουμέριων και τον ανέπτυξε δεν υπάρχουν παρά οι λιγότερες και ατελέστερες μαρτυρίες.
    Οι αρχαιότεροι μουσικοί ορισμοί είναι οι ακουστικοί νόμοι που θέσπισαν οι Κινέζοι, οι οποίοι στους Ευρωπαίους φαίνονταν σχολαστικοί και χωρίς φαντασία και έκφραση. Βασίζονται σε κύκλο από πέμπτες και θεωρούνται σχετικοί με τις θεωρίες του Πυθαγόρα. Η αρχική κλίμακα είναι η πεντάτονη, ανημίτονη, που αργότερα συμπληρώθηκε από επτάτονη και στο τέλος από τη χρωματική των δώδεκα βαθμίδων.
    Οι Ινδοί θεωρούνται πιο φιλόμουσοι από τους Κινέζους. Η μουσική διάλεκτος των Ινδών με την έκφραση και το πάθος της, με πρωτότυπες μελωδίες (ραγκά) και με ιδιαίτερο ανατολικό χρώμα θεωρείται πολύ ανώτερη. Πολλά στοιχεία της Ινδικής μουσικής προσεγγίζουν στην ευρωπαϊκή μουσική όπως και άλλα την απομακρύνουν.
    Τα ίδια δείγματα και ο ίδιος πλούτος διαπιστώνονται και στους άλλους λαούς της Ανατολής: Χετταίους, Ασσυρίους, Χαλδαίους, Συρίους και πιο πολύ στους Εβραίους, που όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται το ζήτημα από την Παλαιά Διαθήκη, είχαν ανεπτυγμένη μουσική κίνηση.
  3. Γιὰ δεῖτε καὶ αὐτὸ (ἂν δὲν τὸ ξέρετε ἤδη). Δείχνει τὶς βαθιὲς ψυχολογικὲς ρίζες τῆς πεντατονικῆς κλίμακας - τῆς λεγόμενης καὶ φυσικῆς κλίμακας, μιᾶς καὶ ἦταν ἡ βάση τῶν μουσικῶν κατασκευῶν κάθε λαοῦ καὶ κάθε φυλῆς. Τὸ μόνο ποὺ διαφοροποιοῦσε τὶς μουσικὲς παραδόσεις ἦταν τὰ «γεμίσματα» - οἱ διάφωνες νότες ἀνάμεσα στοὺς φθόγγους τῆς πεντατονικῆς.



    (Ὁ Bob McFerrin σὲ συνέδριο νευροφυσιολογίας!!!)
    Αρέσει σε Takis, Alternatina και Evi
  4. Εμένα η γνώμη μου δεν αλλάζει. :D Πιστεύω πως μόνο στη τζαζ μπορείς να εκφραστείς πλήρως. Είναι πολύ εγκεφαλική μουσική, αλλά και συναισθηματική.

    Αρέσει σε Alternatina και Evi
  5. Evi

    Συμφωνώ για την Jazz πως είναι εγκεφαλική μουσική, μα δυνατή σε συναισθήματα είναι και η αρχική soul, όχι αυτή των 6οs-70s-80s, μα η πιο 'πρωτόγονη 'της Αφρικής με δυνατούς ήχους από κρουστά και μελωδίες της φύσης και γεμάτη συναίσθημα.
  6. Κι ἐγὼ συμφωνῶ γιὰ τὴν τζάζ, ἀρκεῖ νὰ συμφωνήσουμε ΤΙ εἶναι τζάζ. Γιατὶ μιλᾶμε γιὰ ἕνα μουσικὸ γένος (ὄχι εἶδος, ἀκόμα πιὸ γενικό) ποὺ καλύπτει ἕνα εὐρύτατο φάσμα. Π.χ.:



    Ὁ Okay Temiz ἐντάσσεται στὴν τζάζ. Στὸ ἴδιο γένος, δηλαδή, μὲ τὸν:



    ἢ μὲ τὴν τσέχικη σχολή:

  7. Συναισθηματική αποφόρτιση.....that's how i call it....τη fender μου και bluesιές μέχρι να δακρύσουν οι τοίχοι....μετά είμαι μια χαρά (μπορεί και δύο :p) :cool

    Αρέσει σε ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟΣ