Τεχνολογία νηπιαγωγείου, δημόσιο και πρόσφυγες
#1
[Εικόνα: cf80cf81cebfcf86cf85ceb3cebfcf80cebfcf85cebbceb1.jpg]

Τελικά η κοινωνία μας, από τι έχει έλλειψη; Από μπάτσους ή από κοινωνική πρόνοια και υποδομές;
Η απάντηση είναι σαφής και κατηγορηματική:

Η κοινωνία έχει ανάγκη από μπάτσους. Περισσότερους μπάτσους, περισσότερη αστυνόμευση και πιο ισχυρή καταστολή με αύξηση της κλίμακας στην βία.

Άλλωστε, αυτό το επιβάλλει και η "φιλοσοφία" του κοινωνικού αποστήματος που ακούει στα ονόματα "καπιταλισμός" και "νεοφιλελευθερισμός".
Και να το γιατί:
Για τις κοινωνικές υποδομές, επιβάλλεται πλήρης ανατροπή καταστάσεων και μια καθαρά συγκρουσιακή κατάσταση με το κάθε είδος κατεστημένου, είτε αυτό είναι οικονομικό, είτε πολιτικό, είτε οτιδήποτε άλλο.
Για τους μπάτσους, το πράγμα είναι πιο εύκολο. Χρειάζεται να προσλάβεις μερικά αμόρφωτα (εννοώ χωρίς παιδεία) δίποδα, να τους γαλουχήσεις πως είναι μια εκλεκτή ράτσα υπεράνω ακόμα και του υποτιθέμενου νόμου που καλούνται να υπηρετήσουν και να τους αμολήσεις μέσα στην κοινωνία.

Η διαφορά ανάμεσα σε αυτά;

Για το πρώτο, χρειάζονται άνθρωποι που να έχουν διάθεση και άρνηση προς κάθε τι που υπάγεται στην υπάρχουσα κανονικότητα. Πρέπει να απορρίψεις την εξουσία και να είσαι ονειροπόλος... πραγματιστής.
Χρειάζεται να γκρεμίσεις φράκτες και σύνορα, χρειάζεται να γίνεις κάτι σαν Ρομπέν των Αστών, προσδοκώντας με πράξεις, να οικοδομήσεις μια κοινωνία ισότιμη, δίκαιη και χωρίς εθνικιστικά κατάλοιπα.
Χρειάζεται αγώνα και μεγάλο κόπο.

Για το δεύτερο όμως, τα πράγματα είναι πιο απλά. Απομονώνεσαι στον εσωτερικό σου κόσμο και στην δοθείσα κανονικότητα, απολαμβάνοντας τα όποια προνόμια σου προσφέρει από την στιγμή που βρίσκεσαι σε θέση ισχύος ή στην εξουσία.
Μα επειδή ξέρεις πως αυτό προκαλεί τους από κάτω από εσένα, προσλαμβάνεις μπάτσους και δημιουργείς νόμους με απώτερο σκοπό να σε διαφυλάττουν από την εξέγερση των κάτω. Δεν θέλει ούτε κόπο, ούτε άλλη προσπάθεια.

Γιατί τα λέμε αυτά;

Οι λόγοι θα μπορούσαν να είναι αμέτρητοι, μα στην προκειμένη, θα σταθούμε σε κάτι συγκεκριμένο που αφορά μια παγκόσμια πραγματικότητα. Και μιλάμε φυσικά για το προσφυγικό / μεταναστευτικό.
Όχι, δεν θα μιλήσουμε για τον ανεγκέφαλο μαλάκα ελληναρά που θεωρεί πως εκατομμύρια άνθρωποι ξενιτεύονται αφήνοντας πίσω τις ζωές τους, τα σπίτια τους και ό,τι είχαν προκειμένου να του αλλοιώσουν την εθνική του συνείδηση, να του πάρουν τις δουλειές και ό,τι άλλο σκέφτεται το ανύπαρκτο μυαλό αυτών των γελοίων ανθρώπων που στην τελική το μόνο που τους αξίζει είναι να βλέπουν τον κόσμο από τον πάτο μιας πηγάδας.

Θα μιλήσουμε για μια πραγματικότητα που συμβαίνει αυτήν την στιγμή δίπλα μας.

50 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο έχουν εκτοπιστεί βίαια από τον τόπο τους - ποσοστό που έχουμε να συναντήσουμε από εποχής 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτήν την στιγμή, πάνω από 3 εκατομμύρια Σύριοι πρόσφυγες αναζητούν καταφύγιο σε γειτονικές χώρες. Στο Λίβανο, οι μισοί πρόσφυγες είναι παιδιά. Μόλις το 20% εξ αυτών πηγαίνει στο σχολείο.


Εκατομμύρια άνθρωποι μπουκάρουν σε καρυδότσουφλα και περπατάνε χιλιόμετρα διανύοντας ολόκληρες χώρες για να πάνε πού;
Ανάθεμα και αν οι ίδιοι ξέρουν. Μάλλον, κατά νου έχουν την ελπίδα που τους στερήθηκε στον τόπο τους, εκεί που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, επειδή κάποιοι ισχυροί του πλανήτη - στο όνομα της κανονικότητάς τους - αποφασίσανε να κάνουν ολόκληρες χώρες και αμέτρητα εκατομμύρια ζώων, μια τεράστια Μονόπολη.
Το τεράστιο κύμα ανθρώπων από την Συρία και άλλες χώρες της Μεσογείου και της ευρύτερης περιοχής που προσπαθούν να μπουν στην Ευρώπη, προκειμένου να γλυτώσουν τις ζωές τους, τους πνιγμούς στο Αιγαίο, τον φράκτη στον Έβρο, τα γνωρίζουμε πλέον όλοι.

Τι προβλέπεται όμως, για όσους κατάφεραν και επιβίωσαν όλων των δεινών και έφτασαν στον ευρωπαϊκό "παράδεισο", από την πύλη που ονομάζεται ελλάδα;

Μα φυσικά, μια δαιδαλώδης γραφειοκρατία και όλο και πιο δυσχερείς συνθήκες, προκειμένου να υποβάλλουν τα χαρτιά τους για άσυλο και να πάρουν τον δρόμο τους.
Αφήνουμε στην άκρη το γεγονός, του πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που έκαναν ολόκληρες διαδρομές χιλιάδων χιλιομέτρων κάτω από συνθήκες που κανείς από εμάς δεν μπορεί ούτε καν να τις φανταστεί, να έχουν όλοι επάνω τους ταυτότητες, διαβατήρια και ό,τι άλλο ηλίθιο έντυπο ζητάει η φασιστική γραφειοκρατία.

Πώς λοιπόν λειτουργεί αυτό το σύστημα υποβολής αιτήσεων ασύλου;

Μήπως με πρόσληψη εκτάκτων υπάλληλων που θα γυρνάνε οργανωμένα, επί καθημερινής βάσης τα στρατόπεδα φυλάκισης συγκέντρωσης των προσφύγων;
Όχι φυσικά. Αυτό είναι οικονομικά επιζήμιο και χρειάζεται οργάνωση με υπευθυνότητα.
Πιο εύκολο είναι να στείλεις πρώτα μπάτσους να βγάλουν τον άχτι τους και την μιζέρια της ύπαρξής τους επάνω στα κορμιά των εξαθλιωμένων, να τους τσακίσεις και την τελευταία σταγόνα αξιοπρέπειας και ελπίδας και στην συνέχεια να τους επιβάλλεις κάποιους όρους και καταστάσεις εκ' των πραγμάτων ανέφικτες.

Πώς λοιπόν γίνεται η αίτηση ασύλου στο ελληνικό κράτος για τους πρόσφυγες και μετανάστες;

Μέσω Skype!
Ναι, καλά διαβάσατε, οι άνθρωποι αυτοί που δεν έχουν ούτε ρούχο για να' αλλάξουν, καλούνται να υποβάλλουν τις αιτήσεις ασύλου μέσω διαδικτύου!
Η διαδικασία έχει ως εξής: για κάθε γλώσσα και χώρα προέλευσης, υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες που μπορεί κανείς να τους κλείσει ραντεβού μέσω skype, ένα από τα πιο βασικά στάδια που πρέπει να περάσουν για να αιτηθούν άσυλο.

Και πώς λειτουργεί όλο αυτό; Λειτουργεί κατ' αρχάς;

Την απάντηση μας την δίνει το Generation 2.0 for Rights, Equality & Diversity (Generation 2.0 RED), μια οργάνωση νέων, που ανεξαρτήτως καταγωγής, εθνικότητας, θρησκείας, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, συνδυάζουν την κοινωνική δράση και την έρευνα, λειτουργούν ως εκπρόσωποι των νέων που κατοικούν στην Ελλάδα και μάχονται υπέρ των δικαιωμάτων ευαίσθητων κοινωνικά ομάδων, όπως αυτές των μεταναστών, των προσφύγων, των ΑΜΕΑ και της ΛΟΑΤ κοινότητας στην ελλάδα:

Μία τυπική ημέρα στο γραφείο του Generation 2.0 RED
Στα γραφεία του Generation 2.0 RED, ένα χώρο 30 τετραγωνικών μέτρων, συγκεντρώθηκαν 30 άτομα, με σκοπό να χρησιμοποιήσουν τους υπολογιστές και τo internet που τους παρέχονται δωρεάν, για να επικοινωνήσουν με την Υπηρεσία Ασύλου και να κλείσουν το πολυπόθητο ραντεβού για συνέντευξη με στόχο την παροχή διεθνούς προστασίας.
Από τις δέκα το πρωί μέχρι τις έντεκα, ήταν οι ώρες επικοινωνίας μέσω skype για κλείσιμο ραντεβού σε Urdu και Panjabi, δηλαδή κυρίως σε άτομα που έρχονται από το Πακιστάν ή την Ινδία. Πέντε άνθρωποι καλούσαν επί μία ώρα στο λογαριασμό skype των Urdu. Δεν απάντησε κανείς.
Από τις έντεκα έως τη μία, ήταν η ώρα για τα Αγγλικά και τα Γαλλικά, κυρίως δηλαδή για ανθρώπους που έρχονταν από αφρικανικές χώρες. Ήρθαν είκοσι πέντε άνθρωποι, εκ των οποίων κάποιοι είχαν έρθει και προηγούμενες μέρες από το γραφείο μας, προκειμένου να σιγουρευτούν ότι θα είναι οι πρώτοι που θα προσπαθήσουν να πιάσουν γραμμή.
Μετά από λίγη ώρα προσπάθειας, ο πρώτος έπιασε γραμμή κι έκλεισε ραντεβού για τις 3 Μαρτίου (!) και άλλοι τέσσερις για ακόμα αργότερα. Οι υπόλοιποι όχι μόνο δεν τα κατάφεραν αυτή την ημέρα, αλλά δεν θα τα καταφέρουν ούτε την ερχόμενη εβδομάδα λόγω της αδυναμίας, από την πλευρά του Ασύλου, να δεχτεί περισσότερες κλήσεις.
Τους ρωτήσαμε πού μένουν, μας είπαν στο δρόμο ή στοιβαγμένοι σε κέντρα φιλοξενίας. Τους ρωτήσαμε τι έκαναν μέχρι να έρθουν σε εμάς για να κλείσουν ραντεβού μέσω skype. Μας είπαν ότι πήγαιναν σε καφετέριες και internet καφέ και πλήρωναν κάτι για να πιούν με σκοπό να καλέσουν μόνοι τους. Όμως ποτέ δεν έπιασαν γραμμή. Πολλοί μας εξήγησαν πως τα υπηρεσιακά τους σημειώματα, τo χαρτί δηλαδή που παίρνουν με την άφιξή τους στη χώρα και τους δίνει ένα μήνα προθεσμία για να ξεκινήσουν την διαδικασία για το άσυλο, έχει ήδη λήξει.
Έτσι όπως λειτουργεί το σύστημα, είναι βέβαιο πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να κλείσουν ραντεβού όσο είναι σε ισχύ το υπηρεσιακό σημείωμα, καθώς η διαδικασία διαρκεί πολύ περισσότερο από ένα μήνα. Στην πραγματικότητα, από τη στιγμή που θα βγουν από το γραφείο μας, κινδυνεύουν να συλληφθούν, αν ένας αστυνομικός τους ζητήσει τα χαρτιά τους. Άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, σαν εμένα και εσένα, ηλικίας κυρίως μέχρι 30 χρονών, που έχουν ταξιδέψει κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες και φτάνουν στα γραφεία μας με την ελπίδα να καταφέρουν να κλείσουν αυτό το πολύ σημαντικό ραντεβού, φεύγουν απογοητευμένοι και μόνοι.
[Εικόνα: 87.jpg?w=870&h=773&crop=1]

Αυτό το ζευγάρι προσφύγων, σταθήκανε τυχεροί και μπορέσανε μέσω skype να κάνουν τα χαρτιά τους. Χιλιάδες άλλοι όμως;

Γιατί όμως, έτσι; Θυμάστε τους μπάτσους που αναφέραμε στην αρχή;
Δείτε λοιπόν τι συνέβη, σύμφωνα με την ειδησεογραφία που δίνουν τα ίδια τα καθεστωτικά:

Τριάντα πρώην δημοτικοί αστυνομικοί που, από τον περασμένο Ιανουάριο, είχαν διατεθεί στην Υπηρεσία Ασύλου αποχώρησαν την Πέμπτη προκειμένου να επιστρέψουν στους δήμους όπου υπηρετούσαν.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή», τη Δευτέρα, η Υπηρεσία Ασύλου ανακοίνωσε ότι στο εξής θα καταγράφει μόνο όσα αιτήματα ασύλου υποβάλλονται ηλεκτρονικά (μέσω Skype), καθώς, λόγω έλλειψης προσωπικού, αδυνατεί να εξυπηρετήσει το σύνολο των αιτημάτων.

Τι σημαίνει αυτό;
Ότι οι πόρτες της υπηρεσίας (βρίσκεται στη συμβολή των οδών Μεσογείων και Κατεχάκη) θα παραμείνουν στο εξής κλειστές για όσους πρόσφυγες ή μετανάστες θελήσουν να υποβάλΛουν, εκεί, αίτημα χορήγησης πολιτικού ασύλου.
Μέχρι πριν από λίγες μέρες, στην Υπηρεσία Ασύλου απασχολούνταν περίπου 200 άτομα, παρότι απαιτούνταν και άλλοι υπάλληλοι για την αποτελεσματική λειτουργία του μηχανισμού Ασύλου.
Κοινώς, ένα τεχνολογικά αναλφάβητο κράτος, αντί να βρει κάποια άλλη φόρμουλα με βάση τα πραγματιστικές καταστάσεις, δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τις απλές διαδικασίες για ανθρώπους που το παρόν τους έχει μόνο μαύρες αποχρώσεις.

Ένα κράτος χωρίς την παραμικρή υποδομή πουθενά, ένα κράτος που από τους πολιτικάντηδες μέχρι τον τελευταίο ψηφοφόρο τους γνωρίζουν και νοούν ως διαδίκτυο το Facebook και το Twitter.
Η παρακμή δεν έχει τέλος και εμείς στεκόμαστε θεατές σε μια συντέλεια και σε μια κοσμογονική αλλαγή που συντελείται στο όνομα του πλούτου και της γεωπολιτικής κυριαρχίας.

Βασικά εδώ που τα λέμε, ακόμα και με αυτόν τον τρόπο του Skype, λαμβάνοντας ως δεδομένο πως μέχρι και ο τελευταίος πρόσφυγας θα βρει τον τρόπο να το κάνει, η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να έχει ταχείς ρυθμούς, μηδενική ταλαιπωρία και ελάχιστο κόστος. Άλλωστε, οι επιφορτισμένοι υπάλληλοι για αυτό, δεν χρειάζεται καν να βρίσκονται σε κάποιο γραφείο.
Θα μπορούσαν να εκπαιδευτούν μέλη από τις κοινότητες των προσφύγων που υπάρχουν και ζουν στην ελλάδα, ώστε ανάλογα την γλώσσα που μιλάνε, να εξυπηρετούν τους συμπατριώτες τους.
Αυτά είναι κάποια απλά πράγματα που τα λέει η στοιχειώδης λογική και η απλή χρήση μιας τεχνολογίας δημοτικού όπως το Skype.

Όμως, για να γίνουν αυτά, θα πρέπει να υπάρχει θέληση και ανθρωπισμός. Έννοιες που είναι δυσνόητες και απαράδεκτες στην λογική της εξουσίας.
- Όπως έγραψε και Giorgio Agamben, στο "Εμείς οι πρόσφυγες":

Το βασικό σημείο είναι ότι κάθε φορά που οι πρόσφυγες δεν αποτελούν πλέον μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά μαζικό φαινόμενο (όπως συνέβη το μεσοπόλεμο, και όπως συμβαίνει πάλι τώρα), τόσο αυτές οι οργανώσεις όσο και τα μεμονωμένα κράτη, παρά τις επίσημες επικλήσεις των αναφαίρετων δικαιωμάτων του ανθρώπου, έχουν αποδειχθεί απολύτως ανίκανες όχι μόνο να επιλύσουν το πρόβλημα αλλά έστω και να το αντιμετωπίσουν στοιχειωδώς.
Οι λόγοι αυτής της ανικανότητας δεν έγκεινται απλώς στον εγωισμό και την τύφλωση των γραφειοκρατικών μηχανισμών, αλλά στις ίδιες τις βασικές έννοιες που ρυθμίζουν την εγγραφή τού ιθαγενούς στοιχείου (δηλαδή της ζωής) στην έννομη τάξη του έθνους-κράτους.
Στο σύστημα των εθνών-κρατών, τα λεγόμενα ιερά και αναφαίρετα δικαιώματα του ανθρώπου αποδεικνύονται τελείως απροστάτευτα ακριβώς τη στιγμή που δεν είναι πλέον δυνατό να χαρακτηριστούν ως δικαιώματα των πολιτών κάποιου κράτους.
Εάν στο σύστημα του έθνους-κράτους ο πρόσφυγας συνιστά ένα τόσο ανησυχητικό στοιχείο, αυτό συμβαίνει πάνω απ’ όλα επειδή, σπάζοντας την ταυτότητα μεταξύ ανθρώπου και πολίτη, μεταξύ γέννησης και εθνικότητας, ο πρόσφυγας βυθίζει σε κρίση την πρωταρχική μυθοπλασία της κυριαρχίας.

Ας τελειώνουμε λοιπόν με αυτό. Εμείς θέλουμε οι γείτονές μας να είναι σύριοι, ινδοί, πακιστανοί, νιγηριανοί και από οπουδήποτε μπορεί να κατάγεται ο κάθε άνθρωπος. Θέλουμε οι άνθρωποι που ζουν δίπλα μας να έχουν δικαιώματα και αξιοπρέπεια στην ζωή τους.
Θέλουμε να ψοφήσουν οι μπάτσοι και η εξουσία, για να μπορέσει να ανατείλει μια νέα αυγή στην ανθρωπότητα.
Βασικά, ολόκληρη η ανθρωπότητα χρειάζεται reboot και εξολόθρευση των bugs (εξουσίας και των σκυλιών της).

Ή εμείς (οι άνθρωποι) ή αυτοί. Μέση λύση δεν υπάρχει...
  Απάντηση


Ίσως Σχετικά Νήματα...
Νήμα Άτομο Απαντήσεις Βλεφαριάσματα Τελευταία Ανάρτηση
  Τεχνολογία Επικοινωνιών στο ελληνικό σχολείο- Μια τεχνολογία από constantinos 0 1.918 16.10.2013 21:04
Τελευταία Ανάρτηση: constantinos

Πάμε στο Forum:


Πλάσματα σουλατσάρουν στο νήμα: 1 Επισκέπτης(ες)