Επαναστατικές Συγγένειες Τα κόκκινα και τα μαύρα αστέρια μας [βιβ
#1
[IMG]epslspw.jpg[/IMG]

Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες η νέα έκδοση από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες, το επίκαιρο πολιτικό δοκίμιο των Olivier Besancenot & Michael Löwy

Επαναστατικές Συγγένειες Τα κόκκινα και τα μαύρα αστέρια μας

Η ιστορία του εργατικού κινήματος αφηγείται με λεπτομέρειες τις διαφωνίες, τις διαμάχες και τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους μαρξιστές και τους αναρχικούς. Οι οπαδοί των δύο ρευμάτων δεν παραλείπουν να καταπιάνονται με θεωρητικά ή ιστοριογραφικά κείμενα με τα οποία καταγγέλλουν τις αθλιότητες του αντιπάλου. Ορισμένοι από αυτούς κατέληξαν να είναι ειδικοί σε αυτήν τη διαδικασία ηθικής «εκτέλεσης» του άλλου. Στον αντίποδα βρίσκεται το βιβλίο των Ολιβιέ Μπεζανσενό και του Μικαέλ Λεβύ:

"Το αντικείμενο του βιβλίου μας είναι ακριβώς το αντίθετο. Τοποθετείται κάτω από το έμβλημα της Α΄ Διεθνούς –της οποίας τα εκατοστά πεντηκοστά γενέθλια γιορτάστηκαν το 2014 (28 Σεπτεμβρίου 1864)–, μιας πλουραλιστικής επαναστατικής ένωσης, στο πλαίσιο της οποίας συνέβησαν, τουλάχιστον κατά τα πρώτα χρόνια της, αξιοσημείωτες συγκλίσεις ανάμεσα στα δύο αυτά ρεύματα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Υπάρχει λοιπόν μια άλλη πλευρά της ιστορίας, όχι λιγότερο σημαντική, αλλά συχνά ξεχασμένη και συχνά αποκλεισμένη από τη συζήτηση. Είναι αυτή των συμμαχιών και της έμπρακτης αλληλεγγύης μεταξύ αναρχικών και μαρξιστών. Αυτή η ιστορία, αν και όχι πολύ γνωστή, είναι μεγάλη. Διαρκεί περισσότερο από έναν αιώνα και συνεχίζει.

Βέβαια, δεν υποτιμούμε και τις αντιπαραθέσεις, ειδικά τη ματωμένη αναμέτρηση στην Κρονστάνδη το 1921, στην οποία αφιερώνουμε ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Αλλά και η αδερφική συνύπαρξη σε κοινούς αγώνες υπήρξε επίσης ένα σύνηθες φαινόμενο μετά την Κομμούνα του Παρισιού. Το επιβεβαιώνουν μεγάλες μορφές, όπως η Λουίζ Μισέλ ή ο υποδιοικητής Μάρκος, μορφές οι οποίες κέρδισαν την προσοχή και τη συμπάθεια τόσο των μαρξιστών όσο και των ελευθεριακών, αλλά και στοχαστές που ενσάρκωσαν την ευαισθησία του ελευθεριακού μαρξισμού, όπως ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο Αντρέ Μπρετόν ή ο Ντανιέλ Γκερέν. Μια σειρά ζητημάτων αποτελούν πρόσκομμα ανάμεσα στον σοσιαλισμό και τον αναρχισμό και δίχαζαν πάντα μαρξιστές και ελευθεριακούς. To θέμα πλέον δεν είναι τόσο να επιλύσουμε τα ζητήματα που προκύπτουν από αυτήν τη συζήτηση, όσο να εκμεταλλευτούμε όλη αυτήν τη σκέψη για να βρούμε τα πεδία μιας ενδεχόμενης συνεννόησης. Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ δεν έχουν πρόθεση να είναι εξαντλητικά. Επιλέξαμε να συζητήσουμε για την «κατάληψη της εξουσίας», τον οικο-σοσιαλισμό, τον σχεδιασμό, τον φεντεραλισμό, την άμεση δημοκρατία, τη σχέση συνδικάτου/κόμματος."

Σ' αυτό το μάχιμο και επίκαιρο βιβλίο οι δύο συγγραφείς εκφράζουν την δική τους αγωνία για σύγκλιση των δύο ιστορικών ρευμάτων του επαναστατικού εργατικού κινήματος σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση:

"Η προσδοκία μας είναι το μέλλον να είναι κόκκινο και μαύρο: ο αντικαπιταλισμός, ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός του 21ου αιώνα, πρέπει να στηριχθεί σε αυτές τις δύο πηγές ριζοσπαστισμού. Εμείς θέλουμε να σπείρουμε τον σπόρο του ελευθεριακού μαρξισμού, με την ελπίδα να βρει γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί και να δώσει φύλλα και καρπούς."

Λίγα λόγια για τους συγγραφείς

Ο Olivier Besancenot γεννήθηκε το 1974 στο Παρίσι. Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ και σήμερα εργάζεται ως ταχυδρόμος. Έχει διατελέσει στέλεχος της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας [LCR] και υποψήφιός της στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2002 και του 2007, ενώ το 2008 συμμετείχε στην ίδρυση του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος [NPA].

Ο Michael Löwy γεννήθηκε το 1938 στο Σάο Πάολο. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης κάτω από την καθοδήγηση του Lucien Goldmann, ενώ εργάστηκε ως λέκτορας πολιτικής φιλοσοφίας στα Πανεπιστήμια του Τελ Αβίβ και του Μάντσεστερ. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι το 1969, όπου δούλεψε με τον Νίκο Πουλαντζά στο Πανεπιστήμιο του Βενσάν. Σήμερα είναι επίτιμος διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών [CNRS], ενώ διδάσκει στην École des Hautes Etudes en Sciences Sociales [EHESS]. Είναι από τα ιδρυτικά στελέχη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, του Οικοσοσιαλιστικού Διεθνούς Δικτύου και του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος [ΝΡΑ].


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μετάφραση από τα γαλλικά: Γιάννης Ανδρουλιδάκης – Δημήτρης Κουσουρής

Επιμέλεια: Άννα Μανούκα
Διορθώσεις: Λευτέρης Καραμήτρου
Σχεδίαση εξωφύλλου: Μαριάνθη Βεζερτζή
Σελιδοποίηση: Σωκράτης Παπάζογλου

Σχήμα 19x12, σελίδες 224, τιμή με ΦΠΑ 11 ευρώ
ISBN 978-618-82505-1-2

ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

Συνεργατικές εκδόσεις
2310 273207
edw@bibliopoleio.org
Αλ. Σβώλου 28, Θεσσαλονίκη
www.bibliopoleio.org
Fifght sexism - Hate Fascim
  Απάντηση
#2
Ατυχώς, ο εξουσιαστικός σοσιαλισμός, ιδιαίτερα με την εφαρμοσμένη μορφή του μπολσεβικισμού, δεν περιορίστηκε μόνο στην καταστολή της εξέγερσης της Κροστάνδης (στην οποία συμμετείχαν οι ναύτες του θωρηκτού Ποτέμκιν, οι ίδιοι δηλαδή που έδωσαν το έναυσμα της "εφόδου προς τον Ουρανό" -της Οκτωβριανής Επανάστασης) και κατεστάλησαν από τον Τρότσκυ (και όχι τον Στάλιν που δεν είχε αναρριχηθεί ακόμα στην ηγεσία). Ο μπολσεβικισμός έπαιξε κυρίαρχο ρόλο τόσο στην καταστολή της Ουκρανικής Αναρχικής Επανάστασης (1917-1921) όσο και στην καταστολή της Ισπανικής Επανάστασης του 1936.

Παράλληλα υπήρξαν σημαντικές συνεργασίες ελευθεριακών κομμουνιστών (αναρχικών) με οπαδούς του εξουσιαστικού σοσιαλισμού, σε ιδιαίτερα κρίσιμα πεδία μαχών, όπως αυτό της φασιστικής Ιταλίας όπου ενώθηκαν στην κοινή αντιφασιστική οργάνωση "Arditti Del Popolo" (ομάδες κρούσης του λαού), τουλάχιστον στην αρχή, αφού αργότερα αποχώρησαν οι εξουσιαστιές κι έμειναν μόνο οι ελευθεριακοί.

Ομως και μέσα από την εσωτερική διαπάλη των εξουσιαστών σοσιαλιστών προέκυψαν τάσεις που αργότερα πλησίασαν αρκετά το ελευθεριακό-αναρχικό πρόταγμα. Σε θεωρητικό επίπεδο ο ίδιος ο Λένιν στο βιβλίο του "Κράτος και Επανάσταση" πραγματεύεται την κατάργηση του κράτους (κυρίαρχο σημείο διαφωνίας ανάμεσα σε ελευθεριακούς και εξουσιαστές σοσιαλιστές) σαν τελικό στόχο της πορείας των σταδίων που ακολουθούσε ο εξουσιαστικός σοσιαλισμός.
Αλλά και σε πρακτικό επίπεδο, οι τροτσκιστές οπαδοί του "χασάπη της Κροστάνδης" Λέων Τρότσκυ (κατόπιν της δολοφονίας του από το σταλινικό καθεστώς), σε αρκετές περιπτώσεις πλησίασαν τις ελευθεριακές ιδέες και υπερασπίστηκαν την Ισπανική Επανάσταση μέσω της οργάνωσής τους POUM που υπήρξε ίσως η μοναδική (εκτός των αναρχικών) οργάνωση που παρέμεινε πιστή στην επανάσταση ως το τέλος.
Οι αναρχικοί σήμερα, σε γενικές γραμμές αποδέχονται τη μαρξιστική ανάλυση με εξαίρεση τα ντετερμινιστικά της σκαλώματα, ακόμα και τη λενινιστική ανάλυση σε πολλές πτυχές της. Εκείνο που δεν αποδέχονται είναι το πρόταγμα της ανάληψης εξουσίας, προτάσσοντας στον αντίποδα την πλήρη κατάργησή της από την πρώτη στιγμή της επαναστατικής διαδικασίας και την απόδοση όλων των αρμοδιοτήτων στα τοπικά και εργατικά συμβούλια (σοβιέτ).
Από την πλευρά του εξουσιαστικού σοσιαλισμού, πολλοί σύγχρονοι εκφραστές του, όπως οι αυτόνομοι μαρξιστές, κάποιοι τροτσκιστές αλλά και συνιστώσες του μ-λ κινήματος (σταλινικοί-μαοικοί) προσεγγίζουν επικίνδυνα την αναρχική θεώρηση μέσα από το πρόταγμα του συμβουλιακού κομμουνισμού.

Πράγματι, τα σύγχρονα επαναστατικά κινήματα, συχνά με μαρξιστικές-λενινιστικές αναφορές όπως το EZLN και το κουρδικό PKK, έχουν υιοθετήσει στην πρακτική τους τη συμβουλιακή δακυβέρνηση αλλά και το ξεπέρασμα της στενά ταξικής επανάστασης, παίζοντας πρωτεύοντα ρόλο στην απελευθέρωση ομάδων που καταπιέζονται εξαιτίας μη-ταξικών τους χαρακτηριστικών (λόγω φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, καταγωγής κλπ) όπως και στην ελευθεριακή προσέγγιση της σχέσης ανθρώπου-φύσης.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#3
Ανοίγεις μεγάλο θέμα που άκρη δε θα βγει.
Ο αναρχισμός δεν είναι αντιεξουσιαστικός κομμουνισμός όπως είχε πει άπειρα χρόνια πριν ο γερο-Μπακούνιν.
Πια πάμε σε συζητήσεις περί ελευθερίας καταρχήν του ατόμου και όχι του συνόλου (το δεύτερο ο κομμουνισμός το λέει και "δικτατορία του προλεταριάτου") και άλλα τέτοια.

Το πρόβλημα για εμένα είναι πως ο σύγχρονος αναρχικός λόγος δεν είναι κατανοητός από τον μέσο αστό και αυτό είναι πρόβλημα. Πρέπει να δούμε αυτό το θέμα με τον λόγο μας αρχικά και μετά όλες οι άλλες θεωρητικές αναλύσεις.
Fifght sexism - Hate Fascim
  Απάντηση
#4
Θεωρητικά οι αναρχικοί χωρίζονται στην αναρχοκομμουνιστική και στην αναρχοσυνδικαλιστική τάση. Οσο κι αν έχουν προχωρήσει τα πράγματα, αυτές είναι ακόμα οι τάσεις. Ο εξεγερσιακός αναρχισμός για παράδειγμα εντάσσεται στην αναρχοκομμουνιστική τάση σύμφωνα με το Μπονάννο. Οι "ατομικιστικές" τάσεις (στιρνερικοί κλπ) είναι "αναρχικοί επαναστάτες υπό διαμόρφωση" αφού "στην αναρχία δεν υφίσταται πλέον η αντίθεση ατομικού και συλλογικού" και "η ατομική ελευθερία είναι αποτέλεσμα της συλλογικής" (Πιοτρ Αρσινώφ).
Στη λεγόμενη "νέα αναρχία" (από τη μεταπολίτευση και μετά) στον ελλαδικό χώρο έχουν ενσωματωθεί διάφορες τάσεις συλλήβδην στην αναρχία, που δεν είναι καθόλου αυτονόητα αναρχικές, όπως της συγκρουσιακής αυτονομίας που αποτελεί μαρξιστική και όχι αναρχική τάση. Να μην αναφερθώ ακόμα και σε σταλινικές αποκλίσεις (αναρχικές κινητοποιήσεις όπου ακούγονται άσματα όπως "γίγας στους γίγαντες ο Ντιμητρώφ" κλπ). Αρκετά θεωρητικά "δάνεια" της αναρχίας στον εξουσιαστικό σοσιαλισμό επεστράφησαν "επεξεργασμένα".
Δεν αμφισβητώ ότι για τους μελετητές της αναρχίας αυτή η πραγματικότητα έχει ξεφύγει κατα πολυ από τη θεωρητικά "καθαρή" αναρχία.
Ξεχνούν ίσως όλοι αυτοί ότι η αναρχία μπορεί να έχει σταθερές κι απαραβίαστες αξίες, όμως δε βρισκόταν ποτέ ανάμεσα σ'αυτές η ιδεολογία, πόσο μάλλον η ιδεολογική καθαρότητα. Προσωπικά τείνω προς το χαοτικό αναρχισμό, μια θεώρηση που δεν υπήρχε την εποχή του γερο-Μπακούνιν αφού δεν είχε διατυπωθεί ακόμα η θεωρία του Χάους. Ακόμα και η διαλεκτική, ο θεωρητικός "πατέρας" της χαοτικής θεωρίας, βρισκόταν ακόμα υπό διαμόρφωση (αν και η διαλεκτική θα βρίσκεται πάντα υπό διαμόρφωση). Παρόλα αυτά αναγνωρίζω τη θεώρησή μου σαν "κλάδο" της αναρχοκομμουνιστικής τάσης.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#5
Θεωρητικά... :)
Πρακτικά δεν αλλάζει αυτό που είπα και πριν και είναι και η ουσία, ίσως και λύση σε ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα:
[SIZE=13px][INDENT]
Παράθεση:Το πρόβλημα για εμένα είναι πως ο σύγχρονος αναρχικός λόγος δεν είναι κατανοητός από τον μέσο αστό και αυτό είναι πρόβλημα. Πρέπει να δούμε αυτό το θέμα με τον λόγο μας αρχικά και μετά όλες οι άλλες θεωρητικές αναλύσεις.
Fifght sexism - Hate Fascim
  Απάντηση
#6
Δεν έχεις άδικο. Από τότε που χωρίσαμε τη συνείδησή μας στα 2 (συνειδητό και ασυνείδητο) έχει πάψει να ενσωματώνει ολόκληρο το αντιληπτό, όχι μόνο του αναρχικού λόγου αλλά και της ίδιας της πραγματικότητας.
Παρόλα αυτά, εμείς θα πρέπει να καταθέτουμε την άποψή μας. Κι όταν έρθει η στιγμή που κάποιοι άλλοι θα βγάλουν τα ίδια ή παραπλήσια συμπεράσματα οδηγημένοι από την πραγματικότητα, θα θυμηθούν ίσως ότι κάπου τα άκουσαν, ότι δεν είναι μόνοι.

Ο αναρχικός λόγος σε γενικές γραμμές προέρχεται από συλλογικότητες και βγαίνει μέσα από διαδικασίες σύνθεσης. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος πολλές φορές δείχνει να χάνει το ύφος και τη ζωντάνια που έχει ο άμεσος λόγος του ατόμου. Από την άλλη κερδίζει καθώς το πρόταγμα και η διαδικασία διατύπωσής του βρίσκονται σε αρμονία.
Οσο βαθαίνουν οι συμφωνίες στις συλλογικότητες τόσο πιο ενιαίος γίνεται κι ο λόγος τους. Και πάλι όμως, πολλές φορές εκφράζεται μέσα από κώδικες που έχουν κατακτηθεί από όσους τον συνδιαμορφώνουν, όχι όμως κι από όσους απευθύνεται. Δε διαφωνώ ότι ο αναρχικός λόγος επιδέχεται πολλές βελτιώσεις.
Πάντως δε θα θυσίαζα το κεκτημένο της συνδιαμόρφωσης προκειμένου να γίνει ο λόγος πιο εύπεπτος. Ισως η λύση βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#7
Δεν ξέρω για κάπου ενδιάμεσα αλλά αν έλεγες στις χώρες του Ανατολικού μπλοκ (Ευρώπη) τα παλιά χρόνια "είμαι αναρχικός" ....μαύρο φίδι που σε'φαγε. Αυτό νομίζω ήταν σε πρακτική πλευρά η σχέση μεταξύ των δυο τους. Σε θεωρητική διαβάζω και αναρωτιέμαι. Έχει διαβάσει κανείς κάποια σχετική άποψη απο Κορνήλιο Καστοριάδη? Πολύ θα ήθελα να μάθω!
  Απάντηση
#8
Κάποτε είχα φιλοξενήσει έναν αναρχo-punk που μεγάλωσε στη σοβιετική Μόσχα μέχρι τα 17. Μια μέρα, γυρίζοντας σπίτι, βρήκα στον κήπο χαρτοπόλεμο. Ο τύπος είχε πυροβολήσει με σκάγια το βιβλίο "Αναρχισμός ή Σοσιαλισμός" του Στάλιν επειδή είχε στο οπισθόφυλλο φωτογραφία του "πατερούλη".
:frog

Φυσικά υπερασπίστηκε σε πολιτικό και προσωπικό επίπεδο την πράξη του και τον δικαιολόγησα πλήρως.
Οι ακτιβισμοί που έκανε στη Μόσχα είχαν μεγάλη δόση φαντασίας. Τρύπωνε σε βίλλες στελεχών του κόμματος κι έκανε διάφορες τρέλες (π.χ. να βουτάει στις πισίνες με τα ρούχα) μπροστά στα μάτια τους μέχρι που τον έπιανε η αστυνομία κι έτρωγε βρωμόξυλο.
Τα δικαστήρια του έριχναν ελαφρές αλλά εξευτελιστικές ποινές (π.χ. να καθαρίζει δημόσιες τουαλέτες) και γενικά τον είχαν υπο παρακολούθηση.Τότε δεν υπήρχε μη-κομματική δημοσιογραφία κι έτσι δε γίνονταν δημόσια γνωστοί οι ακτιβισμοί του, όπως π.χ. σήμερα των femmen.

Ευτυχώς για μένα, είχα προλάβει να διαβάσω το βιβλίο που ουσιαστικά αποτελούσε την κριτική του σταλινικού μπολσεβικισμού στον αναρχισμό.
Ο Στάλιν σε γενικές γραμμές έβρισκε πάρα πολλά κοινά με τον αναρχισμό σε θεωρητικό επίπεδο. Θεωρούσε όμως ότι δεν είχε επιστημονική βάση σαν θεωρία. Ελεγε πως οι αναρχικοί δείχνουν μεγάλη αυταπάρνηση στους αγώνες τους και πετυχαίνουν εκεί που δε θα μπορούσε να πετύχει κανείς άλλος. Αλλά ο λόγος τους είναι αρνητικός χωρίς να περιλαμβάνει ρεαλιστικές προτάσεις, όπως "ενός ταβερνιάρη" (η παρομοίωση του Στάλιν).

Στην πραγματικότητα η ΕΣΣΔ όφειλε πολλά στους αναρχικούς.
Ο Πιοτρ Κροπότκιν, που ήταν ο πιθανότερος διάδοχος του τσαρικού θρόνου, υιοθετώντας αναρχική θεώρηση αποποιήθηκε του κληρονομικού του δικαιώματος κάνοντας πολλούς από τους παραδοσιακά τσαρικούς αγρότες της Ρωσίας να επανεξετάσουν τη στάση τους. Πολλοί απ'αυτούς αργότερα προσχώρησαν στην επανάσταση σαν αναρχικοί ή μπολσεβίκοι. Το έναυσμα όμως ήταν η άρνηση του πρίγκηπα.

Η πρώτη ομάδα επαναστατών που μπήκε στα χειμερινά ανάκτορα ήταν αναρχικοί. Μια μεικτή ομάδα αναρχικών επαναστατών, από ατομικιστές μέχρι αναρχοκομμουνιστές της Nabat.

Η υπεράσπιση της Κριμαίας, το 1919, ανήκει σχεδόν αποκλειστικά στον αναρχικό Μαχνοβικό στρατό. Πρόκειται για μια μεγάλη εκστρατεία της Γαλλίας ενάντια στην Οκτωβριανή επανάσταση στην οποία συμμετείχαν και 2 ελληνικές μεραρχίες. Είναι η γνωστή στην ελληνική ιστορία σαν "Εκστρατεία στη μεσημβρινή Ρωσία" και η απόφαση είχε παρθεί από το κυβερνόν κόμμα των "Φιλελευθέρων" με πρωθυπουργό τον Ελ.Βενζέλο.
Εκεί τα αναρχικά στρατεύματα 10.000 ανδρών σε συνεργασία με σοσιαλεπαναστάτες αταμάνους (οπλαρχηγούς) όπως ο Γρηγκόριεφ και λήσταρχους όπως ο (μετέπειτα ήρωας των μπολσεβίκων) Τσαπάγεφ αντιμετώπισαν με επιτυχία 40.000 Γάλλους και Έλληνες στρατιώτες. Στην ελληνική ιστορία αναφέρονται ως "μπολσεβίκοι" αλλά η μόνη συμβολή των μπολσεβίκων ήταν 4 πολεμικά τραίνα με πυρομαχικά, τα οποία επανδρώθηκαν με μαχητές του Μάχνο. Ο Κόκκινος Στρατός πολεμούσε τους Λευκούς στο βορρά και δε μπορούσε να κρατήσει δεύτερο μέτωπο.
Ακόμα και στη ρώσικη ιστορία ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στη σύνθεση των υπερασπιστών της Κριμαίας.
Τα γεγονότα παρατίθενται στην "Ιστορία του Μαχνοβίτικου Κινήματος" από τον Αρσινώφ που τα έζησε από πρώτο χέρι.

Στο εξωτερικό πολλοί αναρχικοί όπως η Εμμα Γκόλντμαν έδειχναν αλληλεγγύη και υποστήριζαν την Επανάσταση.
Χαρακτηριστικά, στο άρθρο της "Η αλήθεια για τους μπολσεβίκους" έγραφε:
Παράθεση:οι Μπολσεβίκοι σήμερα εκπροσωπούν όχι απλά μια περιορισμένη ομάδα θεωρητικών αλλά μια Ρωσία αναγεννημένη και ηρωική. Ο Λένιν και ο Τρότσκι δεν θα αποκτούσαν ποτέ τη σημερινή σπουδαιότητά τους αν απλά εξέφραζαν ξηρές και άκαμπτες φόρμουλες. Άκουγαν από κοντά την καρδιά του Ρωσικού λαού, που αν και στερούμενος ευχέρειας λόγου, γνωρίζει πως να παρουσιάζει τα αιτήματά του πολύ πιο αποτελεσματικά μέσω της πράξης. Το γεγονός αυτό όμως, δεν μειώνει τη σπουδαιότητα του Λένιν και του Τρότσκι και των άλλων ηρωικών μορφών που εμπνέουν δέος στον κόσμο με την προσωπικότητα τους, το προφητικό τους όραμα και το έντονο επαναστατικό τους πνεύμα.

Το 1918 με την καταστολή της εξέγερσης της Κροστάνδης, οι αναρχικοί έπαψαν να υποστηρίζουν το μπολσεβικισμό. Οι αναρχικοί εξαρθρώθηκαν από την Τσεκά (μυστική υπηρεσία πριν την KGB) και μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Σιβηρία. Το στρατόπεδο της Βουρκούτα ήταν επανδρωμένο σχεδόν αποκλειστικά από αναρχικούς που ήθελαν να τους έχουν κάπου συγκεντρωμένους ώστε να μην επηρρεάζουν κοινωνικές ομάδες.
Ο Πιοτρ Κροπότκιν αν και δικάστηκε για την αναρχική θεώρησή του, διάβασε ένα κείμενο υποταγής στο μπολσεβικισμό στο δικαστήριο και αθωώθηκε. Εζησε την υπόλοιπη ζωή του σχεδόν απομονωμένος στη Μόσχα. Η κηδεία του ήταν η τελευταία αναρχική πορεία στην Σοβιετική Ρωσία.

Παραδόξως, όταν εξελέγη γενικός γραμματέας ο Ιωσήφ Στάλιν χορήγησε αμνηστία στους Ουκρανούς αναρχικούς. Ακόμα δεν είχε την πλήρη υποστήριξη του κόμματος παρά μόνο των συνδικάτων στα οποία υπήρχαν ακόμα επιρροές αναρχικών ιδεών και ίσως ήθελε να προσεταιριστεί τέτοιες ομάδες.

Φυσικά, όταν πήρε την πλήρη κυριαρχία του κόμματος, οι διώξεις αναρχικών με κατασκευασμένες κατηγορίες επανήλθαν δριμύτερες.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση


Πάμε στο Forum:


Πλάσματα σουλατσάρουν στο νήμα: 1 Επισκέπτης(ες)