Δοξάστε Με.
#11
Πράος, post: 23976, member: 1459 είπε κι ελάλησε:Τι είναι το γονίδιο της κατάθλιψης; η κατάθλιψη είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο και όχι απλά βιολογικό.
Δεν υπάρχει «γονίδιο της κατάθλιψης». Αυτό που εννοούσε (υποθέτω) ο debianass είναι ότι υπάρχουν γενετικοί παράγοντες που σχετίζονται με την προδιάθεση στην κατάθλιψη. Το εξηγεί παρακάτω.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#12
Η δική μου γενιά δεν ήταν τέλεια αλλά ήταν καλύτερη. Οι έφηβοι των 80ς ήταν γενικά η γενιά της σκατομαγκιάς, της 250άρας, 500άρας η χιλιάρας μηχανής (οι εντελώς ανήμποροι είχαν παπάκι), της σεξουαλικής αγνωσιάς, πείνας και ψευτογκομενισμού. Όμως ήταν καλή μουσικά. Πολύ καλό ροκ, χέβυ μέταλ και μπλούζ, υπήρχαν βέβαια και οι ντισκόβιοι ή καρεκλάδες.

Όχι δεν υπήρχε τότε το εγώ, υπήρχε το μάτσο στους άνδρες, δηλαδή να είχες καλή μοτοσυκλέτα, γκόμενα, και να το έπαιζες πως ήσουν "έμπειρος". Έπρεπε όμως να το παίζεις αντρηλίκι. Λίγο αν ξέφευγες από το μάτσο πρότυπο, σου κολλάγανε τη ρετσινιά.

Δεν υπήρχε καθόλου η επιθυμία για νεοπλουτισμό. Όλοι ήταν λαϊκά παιδιά, και ήταν περήφανοι για αυτό. Δεν υπήρχε το πρότυπο γιάπη. Τριγύριζαν πολύ τα ναρκωτικά, αλλά ελάχιστοι έως καθόλου έπεφταν. Κάπνιζαν η ξεκίναγαν επίσης το τσιγάρο για λόγους μαγκιάς. Το στέκι ήταν φυσικά η καφετέρια. Δεν ήταν ψώνια, ήταν απλοί σαν νέοι, αλλά πλησίαζαν πολύ περισσότερο στον ενήλικο άνδρα, απ' ότι τα σημερινά νέα παιδιά. Σήμερα σου θυμίζουν τον fido. Οι κοπέλες ήταν αφελείς, απλές, και ψιλοχαζούλες. Άλλες πιο πονηρεμένες κοίταγαν να τυλίξουν κάποιους με γκομενική ιστορία, για να έχουν τσάμπα τους καφέδες και τις εξόδους, σινεμά συναυλίες και εκδρομές.

Οι φιλοδοξίες ήταν απλές, διάβαζαν να περάσουν σε μια σχολή, και αν τα κατάφερναν είχε καλώς. Μερικοί ήταν σπασίκλες του διαβάσματος. Το τι έχουν απογίνει σήμερα αυτοί δεν ξέρω. Μαντεύω πως οι περισσότεροι, όσοι ζουν, είναι στα πλαίσια μιας μετριότητας και μιας ήσυχης σχετικά ζωής.

Δεν υπήρχε η κομματικοποίηση η πολιτικοποίηση των 70ς, αυτή ήταν η αμέσως προηγούμενη γενιά. Στη δική μου αυτό δεν υπήρχε, ίσως κάποιοι είχανε μπει σε νεολαίες όταν πήγαν σε πανεπιστήμια.

Μπορεί κάποιοι να έχουν την απορία, πως ήταν τότε ο αναρχικός χώρος. Λοιπόν, ελάχιστοι έως καθόλου ενδιαφερόντουσαν, ο χώρος αυτός ήταν περιορισμένος στα Εξάρχεια, και πότε πότε βλέπαμε στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις κάποιες συγκρούσεις στην περιοχή του Πολυτεχνείου. Όμως υπήρχαν κάποια ονόματα οι "σταρ" της εποχής, που γίνονταν πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Θυμάμαι τους Μαζοκόπο, Σκυφτούλη, Τσουτσουβή και Ρωχάμη.

Οι τίτλοι των εφημερίδων παχυλοί όπως "Η αστυνομία στα ίχνη Τσουτσουβή", "Εντοπίσθηκε η γιάφκα Τσουτσουβή" και παρόμοια. Αυτοί όμως τότε ονομάζονταν τρομοκράτες, όχι αναρχικοί. Τα τότε ΜΜΕ ασχολούνταν τόσο πολύ μαζί τους, που είχαμε μάθει τα ονόματα απέξω. Ο κόσμος σχολίαζε γενικά τότε πως "τι θέλουνε αυτοί οι χριστιανοί τώρα και καίνε και σπάνε".
  Απάντηση
#13
Soulrain Falls, post: 23978, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Δεν υπάρχει «γονίδιο της κατάθλιψης». Αυτό που εννοούσε (υποθέτω) ο debianass είναι ότι υπάρχουν γενετικοί παράγοντες που σχετίζονται με την προδιάθεση στην κατάθλιψη. Το εξηγεί παρακάτω.
[Εικόνα: Exonintron-structure-and-location-of-SNP...965628.png]
Πρόκειται για το γονίδιο SLC6A4 που κωδικοποιεί το μεταφορέα της σεροτονίνης (5HTTLPR). Το γονίδιο αυτό βρίσκεται στο χρωμόσωμα 17 του ανθρώπου και δύναται να εμφανιστεί με 3 διαφορετικούς γενότυπους που εχουν να κάνουν με την παρουσία ή όχι του "κοντού" (S) και του "μακρού" (L) αλληλόμορφου : SS, LS, LL .Οι δύο πρώτοι γενότυποι που περιλαμβάνουν το S αλληλόμορφο σχετίζονται με τη μείζονα καταθλιπτική διαταραχή.

Εχει ενδιαφέρον να ασχοληθεί κανείς με την καταγωγή του συγκεκριμένου γονιδίου, καθώς συναντάται και σε άλλα θηλαστικά που εμφανίζουν συμπτώματα κατάθλιψης.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#14
@ Χάρης
Ο Ρωχάμης ποτέ δεν δήλωσε ή χαρακτηρίστηκε αναρχικός. Ηταν ένας μάλλον απείθαρχος ποινικός κρατούμενος που είχε ρεζιλέψει την καταστολή. Ανάλογα κι ο Σορίν Ματέι.
Τα ονόματα που κυριαρχούσαν ήταν του Σερίφη, του Μαρίνου, του Πρέκα και του Τσουτσουβή. Το Μαρίνο τον αυτοκτονήσανε, οι Πρέκας και Τσουτσουβής γλεντοκοπάνε στη Βαλχάλα κι ο Σερίφης παλεύει ακόμα.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#15
@ debianass
Το γνωρίζω ρε άνθρωπε, μόνο που το συγκεκριμένο δεν είναι «το γονίδιο της κατάθλιψης», γιατί δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Είναι μόνο ένας μεταξύ αρκετών γενετικών παραγόντων που σχετίζονται με την αυξημένη προδιάθεση στην κατάθλιψη.

Όποτε λέγεται ή γράφεται η φράση «το γονίδιο του...», είναι συνήθως παπαρολογία ολκής, γι' αυτό και συνηθίζεται σε χώρους που πέρασαν και δεν ακούμπησαν από εγκυρότητα.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#16
πραος είπε κι ελάλησε:Είναι σχεσεις εξουσίας όλα και απορώ πως δεν το βλέπετε.

αυτο ειπα περιπου βρε , ξαναδιαβασε το λιγο και θα δεις


πραος είπε κι ελάλησε:Δεν είναι μονόπολη όπου έχουμε περιοσμένο ποσό χρημάτων και το μοιράζεται ο κόσμος

εχουμε περιορισμενο ποσο χρηματων (η ποσοτικη χαλαρωση δεν αφορα απλους ανθρωπους) , η αξια του χρηματος καθοριζεται απο την σπανιοτητα του (εκτος αν εισαι τραπεζα κλπ :) )

πραος είπε κι ελάλησε:Η πίεση των μισθών προς τα κάτω δεν γίνεται για το κέρδος των εργοδοτών

γινεται και γι' αυτο ομως αφου βολευει
  Απάντηση
#17
debianass, post: 23982, member: 1803 είπε κι ελάλησε:@ Χάρης
Ο Ρωχάμης ποτέ δεν δήλωσε ή χαρακτηρίστηκε αναρχικός. Ηταν ένας μάλλον απείθαρχος ποινικός κρατούμενος που είχε ρεζιλέψει την καταστολή. Ανάλογα κι ο Σορίν Ματέι. Τα ονόματα που κυριαρχούσαν ήταν του Σερίφη, του Μαρίνου, του Πρέκα και του Τσουτσουβή. Το Μαρίνο τον αυτοκτονήσανε, οι Πρέκας και Τσουτσουβής γλεντοκοπάνε στη Βαλχάλα κι ο Σερίφης παλεύει ακόμα.

Μπράβο, τα θυμάμαι και αυτά τα ονόματα τα διαβάζαμε τότε, ειδικά τον Σερίφη, Γιάννη νομίζω τον λέγανε, τα συνθήματα που γράφανε στους τοίχους. Δινόταν μεγάλη βαρύτητα στον τύπο με αυτούς η τις ανακοινώσεις της 17Ν στην Ελευθεροτυπία. Ήταν μέγα γεγονός τότε κάθε προκύρηξη, στο στύλ "Νέα προκύρηξη από τον τάδε, τηλεφώνημα στα γραφεία της Ελευθεροτυπίας, πρώτη είδηση στα δελτία. Όμως όλα αυτά δεν φόβιζαν το κοινό. Προκαλούσαν μια μεγάλη περιέργεια για το τι είναι.
  Απάντηση
#18
Soulrain Falls, post: 23983, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Όποτε λέγεται ή γράφεται η φράση «το γονίδιο του...», είναι συνήθως παπαρολογία ολκής, γι' αυτό και συνηθίζεται σε χώρους που πέρασαν και δεν ακούμπησαν από εγκυρότητα.
To γονίδιο SLC6A4 όπως γράφω παραπάνω κωδικοποιεί το μεταφορέα σεροτονίνης, υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, με προδιάθεση κατάθλιψης και μη. Αρα σωστά δεν μπορεί να αναφέρεται σαν "γονίδιο της κατάθλιψης". Μιλάμε περισσότερο για γενότυπους του γονιδίου SLC6A4 που σηματοδοτούν την κατάθλιψη κι όχι για το γονίδιο καθεαυτό.

Ομως το τραγικότερο λάθος είναι να ταυτίζεται η καταθλιπτική διαταραχή με τη θλίψη, τη μελαγχολία ή τη στενοχώρια. Είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση να είναι κανείς στενοχωρημένος από το να παρουσιάζει δυσλειτουργία στην επικοινωνία των νευρώνων λόγω σεροτονίνης.
Η πρώτη περίπτωση αντιμετωπίζεται μόνο με ψυχολογική στήριξη, η δεύτερη απαραίτητα με ουσίες* που θα αποκαταστήσουν κάποια ισορροπία.

*Τελευταία ανακοινώθηκαν θεαματικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης με ψιλοσυμπίνη και καναβιδιόλη (CBD). Η πρώτη συναντάται στα ψυχοενεργά μανιτάρια του Μεξικού, η δεύτερη στην κάναβη. Προσοχή όμως, αυτό δε σημαίνει ότι οι καταθλιπτικοί πρέπει να καταναλώνουν μανιτάρια ή κάναβη αδιακρίτως.
Τόσο τα μανιτάρια όσο και η κάναβη περιέχουν κι άλλες ουσίες, όπως η THC (υπεύθυνη για τη ζαλάδα που επιφέρει η κάναβη) που έχει μάλλον αντίθετα αποτελέσματα στους καταθλιπτικούς. Θεωρώντας δεδομένο ότι η κάναβη του (παρα)εμπορίου έχει αυξημένη THC σε βάρος της CBD, μάλλον θα πρέπει να αποφεύγεται από τους καταθλιπτικούς.
Σε χώρες που επιτρέπουν τη χρήση φαρμακευτικής κάναβης, διατίθεται από τα φαρμακεία κάναβη ειδικά επεξεργασμένη ή από παραλλαγές του φυτού πλούσιες σε καναβιδιόλη και λιγότερη τετραυδροκαναβινόλη.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#19
@ debianass

ετσι οπως τα λες ειναι σαν η ψιλοκυβινη να αποκαθιστα την επικοινωνια των νευρωνων . καπως δε μου καθεται καλα... πιο πολυ μου κολλαει για αντιμετωπιση της στεναχωριας. προσωπικη μου αποψη ειναι πως αν εισαι στενοχωρημενος με ψυχοενεργα πραματα δεν ειναι καλο να ασχολεισαι
  Απάντηση
#20
Χάρης, post: 23985, member: 1144 είπε κι ελάλησε:Μπράβο, τα θυμάμαι και αυτά τα ονόματα τα διαβάζαμε τότε, ειδικά τον Σερίφη, Γιάννη νομίζω τον λέγανε, τα συνθήματα που γράφανε στους τοίχους. Δινόταν μεγάλη βαρύτητα στον τύπο με αυτούς η τις ανακοινώσεις της 17Ν στην Ελευθεροτυπία. Ήταν μέγα γεγονός τότε κάθε προκύρηξη, στο στύλ "Νέα προκύρηξη από τον τάδε, τηλεφώνημα στα γραφεία της Ελευθεροτυπίας, πρώτη είδηση στα δελτία. Όμως όλα αυτά δεν φόβιζαν το κοινό. Προκαλούσαν μια μεγάλη περιέργεια για το τι είναι.
Οι Ε.Ο. της μεταπολίτευσης (17Ν, ΕΛΑ κλπ) ποτέ δεν τρόμαξαν κανέναν εκτός από την πλουτοκρατία και τη διεφθαρμένη εξουσία. Παρόλα αυτά, ο Πρέκας δολοφονήθηκε από την ασφάλεια ενώ είχε καταφύγει σε σπίτι άγνωστης οικογένειας στην Καλογρέζα μαζί με τους συναγωνιστές του Κλ.Σμυρναίο και Χρ.Μαρίνο, μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να κλέψουν τη μοτορόλα ενός περιπολικού.
Παρά την ευγενική συμπεριφορά τους απέναντι στην οικογένεια, εκείνοι τους κάρφωσαν με ένα τηλεφώνημα. Ακόμα κι όταν οι φυγάδες κατάλαβαν ότι τους είχαν καρφώσει οι οικοδεσπότες τους δε στράφηκαν εναντίον τους. Αντίθετα, βγήκαν στο μπαλκόνι για να παραδωθούν. Εκεί εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τα ερπετά της ασφάλειας ο Μιχάλης Πρέκας, ενώ είχε σηκωμένα τα χέρια ψηλά και παραδινόταν.

[Εικόνα: 4.jpg?w=700&h=484]
Οι "κυνηγοί" της ασφάλειας σαν αιώνιοι τσάμπα μάγκες φωτογραφήθηκαν με τρόπαιο το πτώμα του Μιχάλη Πρέκα.
Περισσότερα εδώ: https://aixmi.wordpress.com/2014/10/02/%...82-%CE%B8/

Αργότερα κάποια μέλη της οικογένειας που είχαν καταφύγει έκαναν γνωστές τις συνθήκες της δολοφονίας του. Η είδηση χάθηκε στα ψιλά.

Ο Χρήστος Τσουτσουβής δεν δολοφονήθηκε, σκοτώθηκε μαχόμενος στου Γκύζη κι αφού κατάφερε να πάρει μαζί του 3 από τους αντιπάλους του.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση


Πάμε στο Forum:


Πλάσματα σουλατσάρουν στο νήμα: 1 Επισκέπτης(ες)