Κάτι κινείται στο mobile linux: Μagic-device-tool και Maru OS
#11
debianass, post: 25835, member: 1803 είπε κι ελάλησε:Τα toolchains και οι οδηγοί πρόσβασης γραφικών προέρχονται σίγουρα από το GNU/Linux
Το γνωρίζω αυτό. Είναι όμως εντελώς διαφορετικό το "χρησιμοποιούμε εκείνα [που υπάρχουν] σε GNU/Linux διανομές" (αυτή είναι η ακριβής φράση στη σελίδα του Replicant) από το "Χρησιμοποιούμε GNU στοιχεία". Πολλά πράγματα υπάρχουν σε διανομές αλλά δεν είναι καθόλου GNU. Δε στέκει επίσης να αποκαλούμε «GNU/Linux» ένα σύστημα που εμπεριέχει εκατό στοιχεία, από τα οποία μόνο ένα (ενδέχεται να) είναι GNU.

Δεν ξέρω πώς το βλέπεις εσύ, εγώ όμως θεωρώ απαραίτητο να υπάρχει αυτή η διευκρίνιση, κυρίως γιατί υπάρχει ένα είδος ανθρώπων που εγώ αποκαλώ «Stallmaniacs», που προσπαθούν να καπελώσουν τα πάντα και να μας πείσουν ότι το GNU είναι ο δημιουργός των πάντων.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#12
@Soulrain Fails

Το replicant δεν είναι GNU/Linux, στο android βασίζεται. Ενσωματώνει στοιχεία GNU/Linux και προσανατολίζεται σε κατεύθυνση ασφάλειας και ιδιωτικότητας.
Οταν μιλάμε για ελεύθερο λογισμικό στις φορητές συσκευές μη φανταστεί κανείς κάποιο desktop περιβάλλον τύπου Linux, κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς άχρηστο. Το σκεπτικό για τον πολύ κόσμο είναι ακριβώς αυτό, ο πλήρης έλεγχος μιας συσκευής η οποία σου είναι χρήσιμη για την επικοινωνία σου με τίμημα την ιδιωτικότητά σου.
Απέναντι σε εταιρίες που κερδοσκοπούν πλασάροντας ανοιχτό αλλά μη-ελεύθερο λογισμικό υπερασπίζομαι τη θέση του Stallman. Μέχρι φυσικά να διατυπωθεί κάποια καλύτερη*. Κι αυτό όχι για λόγους συμπάθειας προς το Stallman αλλά λόγω μιας γενικότερης θέσης απέναντι στην εκμετάλευση ανθρώπων από άλλους ανθρώπους.

*Δυστυχώς η παραγωγή πολιτικής σκέψης από τις κοινότητες GNU/Linux υπολείπεται κατα πολύ του κώδικα που παράγεται. Είναι καιρός να φρεσκάρει, να επικαιροποιηθεί η αντίληψη Stallman όσο καλή κι αν ήταν. Για πιό ελεύθερο και πιό λειτουργικό λογισμικό απαιτείται πιο ελεύθερη αλλά και πιο συγκεκριμένη δομή οργάνωσης.

Υ.Γ. Πες αν θες τη γνώμη σου, γιατί πιστεύεις ότι δε μπορούμε να εγκαταστήσουμε native μια τρελή linuxιά στο smartphone μας, όπως κάνουμε στο pc μας, αφού σχεδόν όλες οι βασικές διανομές linux υποστηρίζουν εδώ και χρόνια arm-based επεξεργαστές.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#13
Αν και έχω να πω πολλά για το ιδεολογικό του όλου θέματος, θα το αποφύγω για να μην ανοίξουμε μια τεράστια συζήτηση.

Η απάντηση στην ερώτησή σου είναι, κατ' εμέ, διπλή. Από τη μία, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει αξιόλογο (εννοώντας να μην είναι δύο και τρεις γενιές πίσω, να έχει αντίστοιχα specs με ό,τι κυκλοφορεί σήμερα κλπ.) free -as in freedom- και open hardware. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μα, γιατί δεν το επιτρέπουν οι κακές εταιρείες που παράγουν «proprietary blobs» και διάφορα τέτοια, με σκοπό να κλειδώσουν τα πελατάκια. Ισχύει αδιαμφισβήτητα, είναι όμως μόνο η μία πλευρά του νομίσματος. Η βολική.

Η άλλη πλευρά, αυτή που αποφεύγουμε να συζητάμε, είναι ότι ο (πολύς) κόσμος απλά δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το τι λέει ο οποιοσδήποτε, για ελευθερίες, ιδιωτικότητες και τα συναφή. Κι αυτό ισχύει για οτιδήποτε, τεχνολογικό ή μη. Το βλέπουμε καθημερινά και κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας αν δεν το παραδεχόμαστε. Μην ξεχνάμε ότι ζούμε στην εποχή που ο κόσμος παραβιάζει μαζικά και αυτόβουλα την ιδιωτικότητά του για λίγα «likes» και τέτοια ηλίθια.

Ας μείνουμε όμως στα smartphones. Βάζοντας στην άκρη αυτούς που αποκτούν ένα smartphone γιατί νομίζουν ότι είναι «cool» κτλ, μας μένουν εκείνοι που το αποκτούν ως εργαλείο για να κάνει μια δουλειά. Το βασικό που χρειάζονται όλοι αυτοί, είναι το εργαλείο να κάνει τη δουλειά για την οποία αποκτήθηκε, σε βαθμό που τους ικανοποιεί. Και το τι ικανοποιεί τον καθένα μας, διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και είναι λίγο παράλογο να έχουμε την απαίτηση να αποδεχτεί κάποιος άλλος αυτό που αποδεχόμαστε εμείς ως επαρκές.

Όταν λοιπόν τους λέει κάποιος "αυτό είναι ασφαλές, προστατεύει την ιδωτικότητά σου, μπορείς να το ξεψαχνίσεις αλλά θα έχει πιο αδύναμο σήμα, δε δουλεύει με τα τάδε γραφικά και θα αναγκαστείς να μη χρησιμοποιείς εκατοντάδες apps", αυτό που ακούν είναι "θα έχεις ένα σωρό πράγματα που δε χρειάζεσαι -έτσι νομίζουν- αλλά δε θα μπορείς να κάνεις όλα αυτά που επιθυμείς". Κι έτσι, μοιραία, στρέφονται σε άλλες λύσεις, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει επαρκής ζήτηση (άρα και πίεση) για ελεύθερο hardware. Άσχετα με το τι πιστεύουμε για το συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, είναι εν πολλοίς ανθρώπινος. Κανένας δε θέλει ένα «λειψό» εργαλείο.

Και κάνω τη σφήνα εδώ. Βλέπεις πόσοι συμφωνούν με τον Stallman (και τον κάθε Stallman). Στα λόγια. Στην πράξη όμως; Πόσοι κάνουν συνειδητοποιημένα τα ίδια; Πόσοι δέχονται ουσιαστικά να μείνουν αρκετά πίσω τεχνολογικά -για να λέμε τα σύκα σύκα- για να μην προδώσουν αυτά που «πιστεύουν»; Ελάχιστοι. Οι περισσότεροι βρίσκουν μια δικαιολογία και κάποιες φορές είναι βάσιμη. Όταν λοιπόν κάποιος που είναι υπέρ της ελευθερίας δεν τηρεί κατά γράμμα αυτά που «κηρύττει», πώς στο καλό θα πείσει κάποιον άλλο για τα πραγματικά πλεονεκτήματα που έχει αυτή η θεώρηση; Αυτό, συν το ότι όλοι απευθύνονται σε κόσμο αλλά ταυτόχρονα μιλούν μια γλώσσα που ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, οδηγεί σε κακο «αφήγημα», αν θέλεις.

Κι από την άλλη, οι εποχές έχουν αλλάξει και μία από τις αλλαγές είναι ότι φαίνεται να παραπαίει η «χακερίστικη» νοοτροπία, με την κανονική έννοια της λέξης. Έχεις μία συσκευή. Δεν υποστηρίζεται επίσημα από το τάδε software, ανοιχτό στην περίπτωσή μας, γιατί κοντράρει με το ιδιοταγές hardware. Το ψάχνεις; Κάνεις τον κόπο να δεις αν μπορείς να τη φέρεις στα μέτρα σου; Και πες ότι δεν έχεις τις γνώσεις για αυτό. Κάνεις το πολύ εύκολο, να δοκιμάσεις να την τεστάρεις και να αναφέρεις τα αποτελέσματα και τα specs της σε αυτούς που «ξέρουν», ώστε να τους βοηθήσεις βοηθώντας παράλληλα και τον εαυτό σου; 9 στους 10 δεν το κάνουν. Και, υπ' όψιν, μέσα σε αυτούς δε συμπεριλαμβάνω τους τεχνολογικά αναλφάβητους, γιατί τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα.

Συνοψίζοντας λοιπόν, η άποψή μου είναι ότι η απάντηση στην ερώτηση που έθεσες είναι αρκετά πολυπλοκότερη από όσο πιστεύουν οι περισσότεροι.

Καθυστερόγραφο: ναι μεν οι διανομές υποστηρίζουν ARM, δεν είναι όμως απόλυτα ικανοποιητική αυτή η υποστήριξη, κυρίως για τεχνικούς λόγους. Έχει μιλήσει αρκετές φορές και ο Linus για το θέμα.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#14
Από την άλλη όμως έχουμε γίνει μάρτυρες πολλών μονοπωλιακών πρακτικών παραγωγής λογισμικού. Και θα έλεγε κανείς "δεν πα να γίνει μονοπώλιο η microsoft ή η google; πάλι θα έχω τις υπηρεσίες μου". Ομως σε ένα παραγωγικό σύστημα που το μόνο κίνητρο εξέλιξης είναι ο ανταγωνισμός, χωρίς αυτόν βαλτώνουν πολλά. Ηδη βλέπουμε ιδιωτικές εταιρίες να κρατούν τις εξελίξεις πίσω προκειμένου νάχουν άσσους στο μανίκι απέναντι στον ανταγωνισμό.
Κι εκεί κέρδισε το στοίχημα το GNU/linux. Εφτασε και ξεπέρασε στους πιο ευαίσθητους τομείς την ιδιωτική τεχνολογική κρυψίνοια.

Ισως πράγματι, πολύς κόσμος να μην είναι διατεθειμένος να υποστεί τα πρώτα στάδια ανάπτυξης ενός πειραματικού λειτουργικού. Οταν όμως θα συλλάβουν κάποιο κόσμο κατηγορούμενο για τρομοκρατία επειδή το κινητό του βρισκόταν σε λάθος σημείο τη λάθος στιγμή ή όταν οι ασφαλιστικές θα αρνούνται να τον ασφαλίσουν χωρίς ιατρικές εξετάσεις επειδή έψαχνε στο google για "καρδιοπάθεια" κι άλλα τέτοια όμορφα που πλέον δεν αποτελούν θεωρίες συνωμοσίας αλλά πραγματικότητα που αργά αλλά σταθερά κατοχυρώνεται και νομικά, τότε θα αντιληφθεί και την ανάγκη της ιδιωτικότητας.

Προσπάθειες για συσκευές συμβατές με linux έχουν γίνει.
Από τις πρώτες αξιόλογες προσπάθειες το Spark tablet αρχές του '12 με KDE plasma. Στοίχιζε γύρω στα 200 ευρώ και λιγότερα με προπαραγγελία. Βγήκε και αναβαθμισμένη έκδοση τον ίδιο χρόνο με το όνομα Vivaldi στην ίδια τιμή.
Τον ίδιο χρόνο ανακοινώθηκε και το Pengpod, με LXDE ή KDE plasma desktops και εναλλακτικό android. Η τιμή εξευτελιστική, 100 ευρώ η 7ιντση και 150 η 10ιντση εκδοχή.

Οσοι πρόλαβαν και τα πήραν στα χέρια τους τα χαίρονται. Για τους υπόλοιπους δεν-
Και οι δύο προσπάθειες απεβίωσαν μυστηριωδώς παρά το τεράστιο ενδιαφέρον που υπήρξε.
Και οι δύο ανακοίνωσαν λακωνικά ότι τα παρατάνε, ότι δε θα παράγουν άλλες συσκευές και θα πάρουν μόνο όσοι προπλήρωσαν.

Η χακερίστικη νοοτροπία είναι επόμενο να έχει ξεπεραστεί γιατί ήταν ελιτίστικη και μονομανής. Και πολύ κράτησε αυτή η ποζεριά. Αλλά όπως υπήρξαν οι μουρλαμένοι που έστηναν slack σε 486 με δισκέτες μόνο και μόνο για να έχουν shell, ακόμα και με ssh από τα windows του "κανονικού pc", έτσι υπάρχει κι εκείνος ο κόσμος που ψάχνεται σήμερα. Και αν η φωτεινή πλευρά (δεν εννοώ whitehats αλλά αυτό που εννοείς παραπάνω) ήταν λιγότερο ελιτίστικη και μονομανής, αυτοί που ψάχνονται σήμερα θα είχαν πιο διορατική συμπεριφορά.

Πιστεύω πως από πλευράς κυριαρχίας η επιτήρηση μέσω των φορητών συσκευών είναι ένα πεδίο που δεν είναι διατεθειμένη να ανεχτεί εναλλακτικές. Δεν είναι τίποτα να μισθοδοτεί ή να χρηματοδοτεί όσους κάνουν σοβαρές προσπάθειες προκειμένου να μην τις κάνουν ή να τις κάνουν για λογαριασμό της.

Οι arm εκδόσεις των διανομών τρέχουν μια χαρά σε raspberries, tvboxes, στικάκια κλπ μη-φορητές συσκευές. Στις φορητές τα σκατώνουν.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#15
Σαφώς και υπάρχουν μονοπωλιακές πρακτικές. Προσωπικά όμως -και γνωρίζω ότι ίσως είμαι από τις εξαιρέσεις- πιστεύω ότι είναι αδύνατο να επιβληθεί το οτιδήποτε στον οποιονδήποτε αν συναντήσει σοβαρή αντίσταση. Και πραγματική αντίσταση στα μονοπώλια, στη σημερινή εποχή, δεν υπάρχει. Μπορούμε να λέμε ότι γι' αυτό ευθύνεται ο καλλιεργούμενος καταναλωτισμός, αυτό όμως -για εμένα- σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι βόδια χωρίς σκέψη και βούληση και τους κουμαντάρει ο τσοπάνης. Γιατί νοημοσύνη και μη αντίδραση σε καταφανείς προσπάθειες ελέγχου, δεν πάνε μαζί.

Το (άλλοτε) Spark το ξέρω σχεδόν από τη σύλληψή του ως ιδέα, όντας χρήστης KDE εδώ και πολλά χρόνια. Δεν προχώρησε για δύο κυρίως λόγους. Αφενός μεν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ατομική προσπάθεια του δημιουργού του (Aaron Seigo, με τον οποίο συμφωνώ σε κάποια θέματα) και δεν είχε καν την υποστήριξη του όλου KDE project, αφετέρου δε το ενδιαφέρον του κόσμου ήταν μηδαμινό, με αποτέλεσμα να μη δέχεται καμία εταιρεία να αναλάβει τη μαζική παραγωγή, εφόσον δεν ήταν σίγουρο ότι θα πάρει τα νούμερα που επιθυμούσε. Καλώς ή κακώς, στον κόσμο που ζούμε αυτό το δεύτερο παίζει μεγάλο ρόλο. Για περισσότερα, δες εδώ.

Αυτό που λες για την ιδιωτικότητα, με βρίσκει σύμφωνο και είναι η διαφορετική γλώσσα που είπα παραπάνω. Όταν λες σε κάποιον "παραβιάζει την ιδιωτικότητά σου", δε σε καταλαβαίνει. Όχι γιατί δεν ξέρει την έννοια της λέξης, αλλά γιατί η έννοια είναι αφηρημένη και το θέμα πάει λίγο στο "δε θα μου συμβεί εμένα". Αν όμως του δείξεις έμπρακτα (είχε γίνει κάπου αλλά δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή πού) ότι εσύ, ένας τυχαίος άγνωστος, μπορείς να χρησιμοποιήσεις απλές φωτογραφίες του σε «κοινωνικά μέσα» και μέσω αυτών να αλιεύσεις προσωπικά στοιχεία (όπως διεύθυνση κατοικίας και εργασίας, μέρη που συχνάζει, το ποτό που προτιμά κλπ), αν δηλαδή εισβάλεις στη ζωή του και του δείξεις πόσο εύκολο είναι, θα σε ακούσει και θα σε καταλάβει.

Ως «χακερίστικη» νοοτροπία εννοώ ακριβώς αυτούς που ψάχνονται. Παρ' όλο που σήμερα είναι απίστευτα πιο εύκολο να βρεθούν πληροφορίες και γνώση, πιστεύω ότι είναι αρκετά λιγότεροι από παλιότερες εποχές, ίσως και γιατί στις μέρες μας υπάρχουν πολλές «εύκολες» εναλλακτικές. Μην ξεχνάμε ότι και το ίδιο το Linux ως «χακιά» ξεκίνησε. Ένας άνθρωπος είχε μια συσκευή που (θεωρητικά) δε μπορούσε να κάνει αυτά που εκείνος ήθελε και την έκανε να μπορέσει. Σήμερα σε ζορίζει η «smart TV» σου και δεν το πολυσκέφτεσαι, πας και παίρνεις άλλη.

Όσο για το ARM, πέραν του ότι σε σημεία υστερεί τεχνικά, ίσως και να μη συγκεντρώνει αρκετό ενδιαφέρον από προγραμματιστές σε τομείς διαφορετικούς από εκείνους στους οποίους ήδη χρησιμοποιείται. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, ο Linus όμως έχει ταχθεί ανοιχτά και με τα δύο χέρια υπέρ της πλατφόρμας x86, όχι μόνο γιατί είναι -στην παρούσα φάση τουλάχιστον- τεχνικά αρτιότερη αλλά και γιατί έχει ένα άψογο οικοσύστημα γύρω της, όσον αφορά τον προγραμματισμό. Όσο να 'ναι, παίζει κι αυτό το ρόλο του.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#16
Το παράδειγμα του Spark μάλλον επιβεβαιώνει τις ανησυχίες για μονόδρομο της κυριαρχικής επιτήρησης. Το ίδιο προιόν θα έβρισκε χρηματοδότηση και θα έβγαινε στην παραγωγή αν είχε "σκοτεινά σημεία" που να επιτρέπουν σε κάποια εταιρία τον έλεγχο.
Το 2011-2012 έγιναν οι περισσότερες προσπάθειες και τον αμέσως επόμενο χρόνο για κάποιο λόγο εξαφανίστηκαν. Τουλάχιστον έπεσε κατα πολύ ο ρυθμός ανάπτυξής τους. Ετσι σήμερα ο τελικός χρήστης, ακόμα κι αν διαθέτει το ανάλογο ποσό, δεν έχει τη δυνατότητα επιλογής. Ετσι ο ανταγωνισμός περιορίστηκε ανάμεσα στις ιδιωτικές εταιρίες google-apple-microsoft με τις γνωστές συνέπειες στην ανάπτυξη ασφαλούς λειτουργικού συστήματος που να σέβεται την ιδιωτικότητα.

Παράλληλα, αν εξαιρέσει κανείς το raspberry pi, ανάλογες arm based προσπάθειες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν την υλική βάση μιας νέας προσπάθειας σταμάτησαν την ανάπτυξή τους, όπως το πολύ ενδιαφέρον hackberry (https://hackberrya10.blogspot.nl/).
Και η ανάπτυξη του αντίστοιχου ελεύθερου λογισμικού επόμενο είναι να ακολουθεί τις πραγματικές ανάγκες. Αν οι χρήστες arm επεξεργαστών είναι ελάχιστοι, επόμενο είναι οι developers να ρίχνουν όλο το βάρος στους x86 όπου εκδηλώνεται μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Πάντως τα τελευταία χρόνια και σ'αυτό τον τομέα υπάρχει ανάπτυξη. Συνεχώς βγαίνουν fanless x86 συστήματα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας φορητής συσκευής. Παράδειγμα το mintbox (https://www.linuxmint.com/store_mintbox.php) το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία τεχνικά και αντικαθιστά πλήρως τα παραδοσιακά "ανεμιστήρια". Σαν παράδειγμα το φέρνω καθώς υπάρχει fanless hardware με καλύτερα χαρακτηριστικά. Μια χαρά μπορεί να δημιουργηθεί αρχικά ένα tablet με x86 αρχικά, αργότερα και smartphone. Από τεχνικής άποψης δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο. Αλλού εντοπίζονται οι δυσκολίες.

Edit: Υπάρχουν εφαρμογές arm-based επεξεργαστών που βγήκαν μαζικά στην παραγωγή με ελεύθερο λογισμικό και σημείωσαν τεράστια επιτυχία, όπως τα οικιακά NAS με linux που εκτός του file sharing μπορούν να σηκώσουν κάθε είδους server, firewalls, torrent clients, openvpn κλπ με ιδιαίτερα χαμηλούς πόρους και ανάλογα χαμηλό κόστος. Υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα που οι arm επεξεργαστές δεν υστερούν σε τίποτα από άποψη αξιοπιστίας σε σχέση με τους x86. Θα συμφωνήσω ότι αλλάζουν πολλά πράγματα ωστόσο όταν ερχόμαστε στο desktop και στην χρήση workstation.

Edit2: Ο ανταγωνισμός ωστόσο αποτελεί την κινητήρια δύναμη ανάπτυξης του καπιταλισμού ενώ τα μονοπώλια αποτελούν την εντροπία του, ακόμα κι όταν το μονοπώλιο είναι στα χέρια του κράτους (αυτό έδειξε η κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού στις χώρες του υπαρκτού "σοσιαλισμού"). Οσο παγιώνεται το κεφάλαιο τόσο ο καπιταλισμός φτάνει σε αδιέξοδο και αναζητούνται νέες εκμεταλλευτικές μορφές οικονομικής οργάνωσης που μοιάζουν περισσότερο με τη φεουδαρχία στα χειρότερά της. Αυτό το γνωρίζουν οι καπιταλιστές και προσπαθούν να διατηρήσουν με κρατικές παρεμβάσεις έναν στοιχειώδη ανταγωνισμό μέσα σε ένα σύστημα από χέρι αντιφατικό όπου πέρα από τις ταξικές αντιθέσεις κινδυνεύει και από την αντίθεση κέρδους-ανταγωνιστικότητας.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#17
Μην το βλέπεις μόνο από θέμα επιτήρησης. Όχι ότι δεν παίζει κι αυτό στο γενικότερο πλαίσιο, αν όμως επικεντρωθούμε μόνο σε αυτό, θα πάμε σε σενάρια συνωμοσιολογίας.

Δεν ξέρω να σου πω για τις άλλες προσπάθειες, για το Spark όμως ο Seigo έχει πει συγκεκριμένα ότι εκείνη την εποχή το KDE project δεν είχε διάθεση να τα βάλει με τη Γούγλη και να στηρίξει την προσπάθεια, το οποίο είναι κατανοητό σε μεγάλο βαθμό, γιατί κάτι τέτοιο απαιτεί κότσια και -κυρίως- πόρους. Μην ξεχνάς ότι είναι τομέας στον οποίο απέτυχε παταγωδώς και η MS. Έχει πει επίσης ότι, για αν γίνονταν όλα όπως τα ήθελε, το συνολικό κόστος παραγωγής μπορούσε πολύ εύκολα να φτάσει το $1.000.000.000. Δες το έτσι: πας σε εταιρείες και παρουσιάζεις την ιδέα σου. Είναι μεν καλή, δεν έχεις όμως υποστήριξη από κάτι «μεγάλο» και κανένα εχέγγυο ότι θα βγάλουν τα λεφτά που θα επενδύσουν, και μάλιστα με κέρδος. Όταν δε άλλαξε το θέμα και έγινε Improv, o κόσμος δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο και θεωρούσαν ότι είναι «άλλο ένα Raspberry Pi», με αποτέλεσμα να μην το στηρίξουν.

Στέκομαι επίσης στη φράση του Seigo "Δεν υπάρχει αρκετή επιχειρηματική εμπειρία στις κοινότητες ελεύθερου λογισμικού". Γιατί καλή η ιδεολογία και τα σχετικά, πρέπει όμως να ξέρεις και πώς να πουλήσεις (όχι με την εμπορική έννοια) το προϊόν σου, πώς να αναλύεις τις καταστάσεις κλπ.

Γενικότερα πάντως, είναι ένα από τα σημεία των καιρών και δεν αφορά μόνο τον free/open τομέα. Βλέπεις στο Kickstarter και σε ανάλογες πλατφόρμες -που σε μεγάλο βαθμό απευθύνονται κατευθείαν στη «βάση» και αποφεύγουν μεσάζοντες/παρέμβαση κλπ- πραγματικά αξιόλογες ιδέες να πηγαίνουν άπατες, είτε γιατί ο κόσμος δεν τις καταλαβαίνει/δε θεωρεί ότι έχουν ουσία είτε γιατί δεν «πλασάρονται» σωστά.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#18
Πιστεύω ότι η ταξική αντίθεση είναι η κυρίαρχη αυτή τη στιγμή και ο τομέας της αντιμετώπισης του "εσωτερικού εχθρού" είναι πρώτο μέλημα των καπιταλιστών σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία όπου οι διακρατικές συγκρούσεις αποδεικνύονται πλήρως ελεγχόμενες. Είναι επόμενο να πέφτει μεγαλύτερο βάρος στην επιτήρηση των μαζών, όπως κάποτε έπεφτε στους εξοπλισμούς του ψυχρού πολέμου.
Υπάρχουν ενδιαφέρουσες αναλύσεις για το πως επιτηρούνται και ελέγχονται οι μάζες, πως εκτρέπονται τα κοινωνικά αιτήματα και οι κοινωνικές εξεγέρσεις σε θρησκευτικούς φονταμενταλισμούς, πως ένα κοινωνικό κίνημα ανατροπής μπορεί να εκτραπεί σε στείρο εθνικοαπελευθερωτικό ή τζιχαντιστικό στρατό. Παράδειγμα η "αραβική άνοιξη" που δεν οδήγησε ποτέ στο καλοκαίρι, ακριβώς επειδή βασίστηκε στα επικοινωνιακά όπλα του εχθρού, τα κοινωνικά δίκτυα κλπ.
Ανάλογη είναι κι η αλματώδης αύξηση της επιτήρησης και το αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του '08. Από τον επόμενο κιόλας χρόνο εμφανίστηκαν "βαλιτσάκια" παρακολούθησης κινητής τηλεφωνίας/sms όπως και η υποχρέωση ταυτοποίησης των συνδέσεων κινητής και internet. Ολα αυτά πλέον αποτελούν πραγματικότητα που ξεπερνά ομολογουμένως και τα χειρότερα σενάρια συνομωσιολογίας.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#19
Τώρα το πας στο αμιγώς ιδεολογικό κι έχω ένα θεματάκι με αυτή την προσέγγιση αλλά τέλος πάντων.

Εγώ πάλι πιστεύω ότι οι άνθρωποι γενικά είμαστε πολύ καλοί στην παραγωγή ιδεών και τις αναλύσεις επί παντός θέματος, όταν όμως έρχεται εκείνη η ρημάδα η ώρα να κάνουμε τα λόγια πράξη, το αποτέλεσμα είναι λιγάκι γελοίο.

Υπάρχουν όντως αναλύσεις για το πώς ελέγχονται οι μάζες και όλα αυτά. Αυτό που δεν υπάρχει είναι η ανοιχτή και ξεκάθαρη παραδοχή των «θυμάτων» (στους και καλά συνειδητοποιημένους αναφέρομαι) ότι πιάστηκαν κότσοι και τους κουμάνταραν όπως ήθελαν κάποιοι άλλοι. Αν επιχειρούμε διάφορα αλλά εξακολουθεί να κερδίζει ο αντίπαλος, δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν: ή αυτά που επιχειρούμε δεν είναι αποτελεσματικά, οπότε αναθεωρούμε και αλλάζουμε τακτική ή ο αντίπαλος είναι ανώτερος σε δύναμη και δυναμική, οπότε το βουλώνουμε και πάμε σπίτια μας. Πέραν τούτου, ακόμα και οι διαμάχες μεταξύ των «από κάτω» και των «από πάνω» έχουν ανά περιόδους αποδειχθεί κατασκευασμένες γιατί εξυπηρετούν τα συμφέροντα των «από πάνω». Είδες εσύ ποτέ κανέναν «μαχητή» να πει "ωπ ρε φίλε, μας κορόιδεψαν και παίζουμε το παιχνίδι τους";

Αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι κάποιοι πολεμούν τα τανκς με τόξα και κάθε φεγγάρι που πετυχαίνουν μια αμελητέα γρατζουνιά, το ανάγουν σε μέγα επίτευγμα. Και είναι απόλυτα πεπεισμένοι μέσα στην ιδεοληψία τους ότι κάνουν βαβά τον καπιταλισμό και διάφορους άλλους -σμους.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#20
Δεν το λέω "ιδεολογικό" αφού η ιδεολογία αποτελεί ψευδή συνείδηση. Θα το έλεγα "μεγάλη εικόνα", "συνολικοποίηση" ακόμα και "πολιτική" με μια έννοια διαφορετική από αυτή που όρισε ο Αριστοτέλης (η τέχνη του εφικτού).
Πριν από κάθε νικηφόρα επαναστατική διαδικασία συντελούνται άπειρες αποτυχίες. Στη Ρωσία πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση για παράδειγμα είχαμε τις εξεγέρσεις των Κοζάκων, τη στάση του Στένκα Ράιζιν, τοπικές εξεγέρσεις κολίγων, την απόπειρα του Αλέξανδρου Ουλιάνωφ (μεγάλου αδελφού του Λένιν) να δολοφονήσει τον Τσάρο, το κίνημα των Ναρόντνικων, την επανάσταση του 1905 και πολλές ακόμα προσπάθειες που μόνο αποτυχημένες μπορούν να χαρακτηριστούν. Το πόσο γελοίες ήταν όμως φάνηκε αργότερα, όταν οι παρακαταθήκες που άφησαν συνέβαλαν στη νικηφόρα επανάσταση του Οκτώβρη. Το που οδηγήθηκε αργότερα η επανάσταση είναι μια άλλη ιστορία.
Ολες οι αποτυχίες συμβάλλουν αφενός σ'αυτό που λες, ότι η αποτυχία οδηγεί σε αναθεώρηση των μεθόδων, τακτικής και στρατηγικής. Κι επειδή κανείς δεν επαναστατεί (το πολύ να εξεγερθεί) για την πλάκα του αλλά απαντώντας σε συγκεκριμένες ανάγκες που δε μπορούν να επιλυθούν με άλλους τρόπους, ακόμα κι όταν ο αντίπαλος είναι ισχυρότερος, δεν το βουλώνει και πάει σπίτι του (ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που το σπίτι του έχει βομβαρδιστεί ή το έχουν κατασχέσει οι τράπεζες). Κοιτάζει να ισχυροποιηθεί και να δώσει εκ νέου τη μάχη με ευνοικότερους όρους.
Παραπάνω είπα το ίδιο για την εκτροπή των από κάτω κινημάτων προς όφελος των από πάνω.
Προσωπικά ναι, έχω δει πολλούς αγωνιστές, του συνδικαλιστικού και κοινωνικού κινήματος που είπαν "ώπα φίλε, μας δουλεύουν" και γύρισαν την πλάτη τους στα θεσμικά κινήματα της αριστεράς επιλέγοντας αυτόνομες και αυτοοργανωμένες κοινότητες αγώνα. Οχι έναν και δύο, πολλούς και πολλές.
Ολόκληρο το Κουρδικό κίνημα έκανε μια τέτοια στροφή αφήνοντας πίσω του σταλινικές αγκυλώσεις, ακόμα και το κυρίαρχο εθνικοαπελευθερωτικό διακύβευμά του και πλέον διεκδικεί αυτόνομες ελευθεριακές κοινότητες χωρίς την ύπαρξη κεντρικού κρατικού μηχανισμού. Δεν το εξιδανικεύω, έχει πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να το πετύχει και αποτυχίες να διαχειριστεί, όμως αποτελεί μια τέτοια στροφή και μάλιστα σε συλλογικό επίπεδο, όχι σε ατομικό.
Κι αν έχει να πανηγυρίζει κάτι αυτό το κίνημα (το ευρύτερο απελευθερωτικό κίνημα), δεν είναι η γρατσουνιά στο τανκ αλλά η αποτυχία του μηχανισμού κυριαρχίας να το εξαφανίσει παρά τη δύναμη και την υπεροπλία του.
Και δεν είναι λίγες οι νίκες που σημειώνει.
Για παράδειγμα οι απόπειρες εκτροπής του κοινωνικού κινήματος στην Ελλάδα, με τη νεκρανάσταση του ναζιστικού λαικισμού απέτυχαν παταγωδώς. Οι νεοναζί ξεσκεπάστηκαν, έχασαν την κρατική και μέρος της ανεπίσημης χρηματοδότησής τους επειδή απέτυχαν να εκτρέψουν το κοινωνικό κίνημα σε στείρα εθνικιστική αντίδραση προς όφελος των καταπιεστών.
Βέβαια όπου αποτυγχάνει η δεξιά-ακροδεξιά να εξυπηρετήσει την οικονομική ολιγαρχία το καταφέρνει η "αριστερά", καμία αντίρρηση. Είναι κι αυτά μέσα στη διαδικασία κι αφήνουν τις ανάλογες παρακαταθήκες.
Δηλαδή βρισκόμαστε σε μια πορεία προς την απελευθέρωση στην οποία θα πρέπει να εκτιμά κανείς τόσο τις νίκες όσο και τις ήττες των "από κάτω". Συνολικά όμως, κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα, όσο υπάρχει και αγωνίζεται ανεξέλεγκτο από την κυριαρχία ένα τέτοιο κίνημα, ούτε η κυριαρχία έχει πετύχει μια οριστική νίκη.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση


Πάμε στο Forum:


Πλάσματα σουλατσάρουν στο νήμα: 1 Επισκέπτης(ες)