Κάτι κινείται στο mobile linux: Μagic-device-tool και Maru OS
#21
Για να μην καταλήξουμε να γράφουμε σεντόνια διαφωνώντας μεταξύ μας, θα σταθώ σε δύο μόνο σημεία.

Το ένα είναι ότι δεν έχει και τόση σημασία η νίκη που πετυχαίνεις (ή νομίζεις ότι πετυχαίνεις) αλλά πολύ περισσότερο το να στεριώσει και να εδραιωθεί το αποτέλεσμα. Μπορεί σήμερα να καταφέρεις να κερδίσεις μια μάχη και αύριο ο αντίπαλος να επιτεθεί σαρωτικά και να σε αφανίσει, οπότε τι ακριβώς πέτυχες; Το είπες κι εσύ με τη φράση σου "Το που οδηγήθηκε αργότερα η επανάσταση είναι μια άλλη ιστορία". Δεν είναι άλλη ιστορία, είναι το «long game» της ίδιας ιστορίας και συμβαίνει κατ' επανάληψη. Είναι σημαντικό επίσης να διαλέγεις τις μάχες που θα δώσεις και να αναγνωρίζεις ότι κάποιες φορές δε μπορείς να κερδίσεις. Δεν το εννοώ ως παραίτηση αλλά ως σωφροσύνη και λειτουργική αντίληψη.

Το άλλο είναι ότι έχουμε διάσταση οπτικής. Εσύ βλέπεις πορεία προς την απελευθέρωση. Εγώ βλέπω το αντίθετο και θεωρώ πολύ πιο πιθανό να χάσει κάποια στιγμή ο εχθρός από μόνος του παρά να κερδίσουμε εμείς. Για εμένα έχει τη σημασία του κι αυτό.

Υ.Γ. Οι σποραδικές νίκες που πετυχαίνουν διάφορες ομάδες, δεν είναι τίποτα περισσότερο από επιτυχίες των ομάδων αυτών και του «τρόπου» τους, υπό πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Αυτό το λέω γιατί παρατηρείται έντονο το φαινόμενο του καπελώματος και της οικειοποίησης, τύπου "Οι Κούρδοι -μιας και τους ανέφερες- πέτυχαν αυτό κι εκείνο. Εγώ μοιράζομαι κοινές αντιλήψεις και αξίες με αυτούς, άρα αισθάνομαι υπερηφάνια γι' αυτά που πετύχα*με* και είμαι σίγουρος ότι κι εγώ μπορώ να κερδίσω στο δικό μου μέτωπο".
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#22
Ο κόσμος όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παντού έχει ξυπνήσει και δεν τρώει το παραμύθι δεξιά αριστερά κτλ. Το σύστημα αυτό που αποκαλούμε με τις καπιταλιστικές μεθόδους που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί, έχει κάνει τους ανθρώπους όχι απλά ατομιστές, αλλά υπέρ ατομιστές. Οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται γιατί γνωρίζουν την φάκα και όπου κάνουν πολέμους προσπαθούν να την κάνουν για καλύτερα μέρη εκεί από όπου μπορούν να φύγουν.
Οι δυτικές εταιρίες Microsoft, Google κτλ συνασπίζονται σιγά σιγά κάτω από την ομπρέλα του Linux Foundation, γιατί ο Κινέζος τους περιμένει στην γωνία με τους super cloud servers και την δικιά του τεχνολογία υπολογιστών που ακόμα δεν θέλει να την λανσάρει. Κατά τα άλλα ζούμε κοσμογονικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, απλά οι οικονομίες μας και οι πολιτικές μας έχουν βραχυκυκλώσει. Έχουμε να δούμε......
  Απάντηση
#23
Soulrain Falls, post: 25851, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Το ένα είναι ότι δεν έχει και τόση σημασία η νίκη που πετυχαίνεις (ή νομίζεις ότι πετυχαίνεις) αλλά πολύ περισσότερο το να στεριώσει και να εδραιωθεί το αποτέλεσμα. Μπορεί σήμερα να καταφέρεις να κερδίσεις μια μάχη και αύριο ο αντίπαλος να επιτεθεί σαρωτικά και να σε αφανίσει, οπότε τι ακριβώς πέτυχες; Το είπες κι εσύ με τη φράση σου "Το που οδηγήθηκε αργότερα η επανάσταση είναι μια άλλη ιστορία". Δεν είναι άλλη ιστορία, είναι το «long game» της ίδιας ιστορίας και συμβαίνει κατ' επανάληψη. Είναι σημαντικό επίσης να διαλέγεις τις μάχες που θα δώσεις και να αναγνωρίζεις ότι κάποιες φορές δε μπορείς να κερδίσεις. Δεν το εννοώ ως παραίτηση αλλά ως σωφροσύνη και λειτουργική αντίληψη.

ΑΚΡΙΒΩΣ. Το ίδιο ισχύει και για την κυριαρχία. Μπορεί σήμερα να κερδίζει μια νίκη αλλά όσο υπάρχει αντίπαλος υπάρχει και το ενδεχόμενο να επιτεθεί και να την αφανίσει. Γι αυτό προσπαθεί να αφανίσει πρώτη τον αντίπαλο. Βλέπεις να τα καταφέρνει;
Και πιάνεις ένα σημείο, την εδραίωση, που συνειρμικά παραπέμπει στη στασιμότητα. Εκεί αποτυγχάνει μια επανάσταση, όταν γίνει στάσιμη, όταν πάψει να είναι επανάσταση κι αποκτήσει καθεστωτικά χαρακτηριστικά. Κι εδώ θα ταίριαζε ένα σεντόνι για την προέλευση της ιδέας της διαρκούς επανάστασης από τον Πιοτρ Αρσινώφ, αλλά θα το αποφύγω :)

Soulrain Falls, post: 25851, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Το άλλο είναι ότι έχουμε διάσταση οπτικής. Εσύ βλέπεις πορεία προς την απελευθέρωση. Εγώ βλέπω το αντίθετο και θεωρώ πολύ πιο πιθανό να χάσει κάποια στιγμή ο εχθρός από μόνος του παρά να κερδίσουμε εμείς. Για εμένα έχει τη σημασία του κι αυτό.

Γενικότερα βλέπω πορείες, διανύσματα, βελάκια εδώ κι εκεί. Κάθετί, κινητό ή ακίνητο είναι ένα βελάκι στο χρόνο. Ο εχθρός είναι σίγουρο ότι θα χάσει ακόμα κι αν νικήσει. Εχεις απέναντί σου μια θνησιγενή παθογένεια, ένα κανιβαλισμό του ίδιου του είδους του. Μια κατάσταση που συμφέρει λίγους, βλάπτει πολλούς και οι λίγοι εξαρτώνται από τους πολλούς που βλάπτονται. Είναι συμφέρον να έχεις ανθρώπους να δουλεύουν για σένα και να πληρώνονται ψίχουλα. Αμέσως μετά όμως θα αποδειχτεί ζημιογόνο αυτό αφού κανείς δε θα μπορεί να αγοράζει τα προιόντα σου. Οταν θα μας εξοντώσει ο εχθρός δε θα μπορεί να επιβιώσει, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ζούσε όταν μας είχε να δουλεύουμε γι αυτόν. Είναι μια αντίφαση από χέρι. Είτε περιμένεις να καταστραφείς είτε τον καταστρέφεις. Διαλέγεις και παίρνεις.

Soulrain Falls, post: 25851, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Υ.Γ. Οι σποραδικές νίκες που πετυχαίνουν διάφορες ομάδες, δεν είναι τίποτα περισσότερο από επιτυχίες των ομάδων αυτών και του «τρόπου» τους, υπό πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Αυτό το λέω γιατί παρατηρείται έντονο το φαινόμενο του καπελώματος και της οικειοποίησης, τύπου "Οι Κούρδοι -μιας και τους ανέφερες- πέτυχαν αυτό κι εκείνο. Εγώ μοιράζομαι κοινές αντιλήψεις και αξίες με αυτούς, άρα αισθάνομαι υπερηφάνια γι' αυτά που πετύχα*με* και είμαι σίγουρος ότι κι εγώ μπορώ να κερδίσω στο δικό μου μέτωπο".

Το καπέλωμα είναι διαφορετικό πράγμα. Καπέλωμα θα ήταν π.χ. μέσα από τακτικισμούς και υπόγειες διαδικασίες να υποχρεώσω μια ομάδα ανθρώπων να υιοθετήσει την άποψή μου. Οσο για την οικειοποίηση δεν ξέρω που αναφέρεσαι, δεν είδα κάποιον να αισθάνεται περηφάνια για λογαριασμό τους. Μάλλον ξέρω κάποιους οι οποίοι βρίσκονται μαζί τους, πολεμούν μαζί τους και έχουν κάθε δικαίωμα να αισθάνονται υπερήφανοι για όσα πετύχα*νε*. Παραπάνω οι Κούρδοι αναφέρθηκαν σαν απάντηση στο:

Soulrain Falls, post: 25849, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Είδες εσύ ποτέ κανέναν «μαχητή» να πει "ωπ ρε φίλε, μας κορόιδεψαν και παίζουμε το παιχνίδι τους";

Οι Κούρδοι έπαιξαν για καιρό το παιχνίδι των Ρώσων στην περιοχή, το συνειδητοποίησαν και εξελίχθηκαν.
Το ντόπιο κίνημα δεν παίζει το παιχνίδι κανενός συγκεκριμένου κι όσοι το κάνουν είναι όντως γελοίοι. Το ότι κάνει λάθη που εκμεταλλεύεται ο εχθρός είναι γεγονός, αλλά αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να ζητήσεις το λόγο από το ίδιο το κίνημα, στις διαδικασίες του και με τον τρόπο που έχει ορίσει ότι εκπροσωπείται.

Δε μου αρέσει να βάζω ταμπέλες, αλλά η οπτική που περιγράφεις γενικότερα είναι αυτή του Λικβινταρισμού. Ο Λικβινταριστής γνωρίζει καλά την αιτία της εκμετάλλευσης και καταπίεσης αλλά εκμηδενίζει την ανάγκη ανατροπής της. Κάτι σαν να αυτομαστιγώνεται.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#24
Να αφανίσει πρώτη τον αντίπαλο, όχι, δεν τα καταφέρνει. Να εξακολουθεί όμως να έχει το πάνω χέρι, το καταφέρνει και μάλιστα άνετα (η διάσταση οπτικής που σου είπα). Εσύ το βλέπεις διαφορετικά και, ειλικρινά, μακάρι να είμαι εγώ λάθος. Αυτό που θα σου όμως, ως τίποτα περισσότερο από συν-άνθρωπος, είναι να κρατάς μια πισινή για το ενδεχόμενο να είσαι εσύ λάθος.

Ο εχθρός είναι αδιαμφισβήτητο ότι θα χάσει. Δεν ξέρω αν θα ζούμε μέχρι τότε αλλά το όλο θέμα είναι «αυταπόδεικτο». Η διαφορά όμως ξέρεις ποια είναι; Αν τον κερδίσουμε, οι ιδέες «μας» (αξίες, πεποιθήσεις, όπως θέλεις πες το) θα αποδειχθούν σωστές, θα είναι πιο εύκολο να γίνουν κοινός τόπος και θα μπορέσει να ξεκινήσει κάτι νέο και καθαρό. Αν όμως καταρρεύσει απλά γιατί θα φάει τις σάρκες του -η πιθανότερη έκβαση- η ορθότητα των ιδεών «μας» θα παραμείνει αμφισβητήσιμη και, όπως μαθαίνουμε από την ανθρώπινη Ιστορία, στη θέση του θα εμφανιστεί ένας νέος εχθρός.

Ισχυρίζεσαι δηλαδή ότι η Ροζάβα σήμερα και αντίστοιχες παλιότερες καταστάσεις (ενδεικτικό παράδειγμα κάποιες -προσεκτικά επιλεγμένες για να βολεύουν το αφήγημα- επαναστάσεις) δε χρησιμοποιούνται ως «απόδειξη»-blanket statement ότι κάποιο ιδεολογικό φάσμα είναι απόλυτα αποτελεσματικό και εφαρμόσιμο; Μα αυτό ακριβώς κάνουν διάφοροι «αριστεροί», «αναρχικοί», «αντι-*». Μη μου πεις ότι δεν το έχεις αντιληφθεί, έστω και κατ' ελάχιστο.

Δε σου αρέσει να βάζεις ταμπέλες αλλά βάζεις. Δεν έχω κανένα θέμα όμως, μπορείς να βάλεις κι άλλες αν θέλεις γιατί για εμένα δε σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ουδέποτε εκμηδένισα την ανάγκη ανατροπής. Λέω απλά ότι, από τη δική μου σκοπιά, οι 9 στους 10 τρόπους που χρησιμοποιούνται για την ανατροπή είναι από επιεικώς λανθασμένοι έως και οδηγούν τελικά στο άκρως αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν. Μη με ρωτήσεις ποιος είναι ο σωστός τρόπος, δεν είμαι τόσο αλαζόνας ώστε να πιστεύω ότι τον γνωρίζω. Αυτό όμως δε μου αφαιρεί την ικανότητα να αντιλαμβάνομαι το λάθος. Ούτε και έχω πρόθεση να γίνω κριτής από το πληκτρολόγιο. Προσπαθώ να συζητάω και να εκθέτω την οπτική μου όταν θεωρώ ότι είναι σκόπιμο, ακόμα κι αν είναι εντελώς αντίθετη με όσα μπορεί να έχουν ειπωθεί/γραφτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Να, εδώ τώρα συζητάμε δύο. Γιατί να μην είμαστε 1.000.002 και να μην προσπαθούμε να βρούμε κοινό τόπο στο τι στο καλό θα κάνουμε όλοι μαζί; Αντίθετα, είμαστε ένας εδώ, ένας εκεί, ένας παραπέρα και στη γωνία ο κούκος και το μισό χρόνο τον σπαταλάμε διαφωνώντας «ιδεολογικά» μεταξύ μας και προσπαθώντας ο καθένας να πείσει τους υπόλοιπους ότι η δική του θεώρηση είναι σωστή.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#25
Οι άνθρωποι ψάχνουν παντού εχθρούς στους μετανάστες, στους πρόσφυγες, στους αλλοεθνής, στους αλλόθρησκους σε οτιδήποτε είναι διαφορετικό και ξένο. Αυτό συμβαίνει γιατί φοβούνται τους πάντες και τα πάντα αλλά κυρίως τους εαυτούς τους, δεν είναι τυχαία η έκφραση δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε στα άντερά μου, γιατί πράγματι δεν ξέρει πως λειτουργούν τα άντερά του αλλά ούτε και το κεφάλι του.

Η φύση του ανθρώπου είναι κοινωνική αλλά με προοπτική να ανεβαίνει στην κοινωνική πυραμίδα καταξίωσης. Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του και το περιβάλλον του. Μπορεί να είναι συγκαταβατικός συνεργάσιμος, εκδικητικός, πλεονέκτης, δολοπλόκος, να κάνει ότι η φύση του, προστάζει για να πετύχει τον στόχο της οποιασδήποτε καταξίωσης. Ο στόχος της καταξίωσης ποικίλη, από την αρχηγία σε μια ομάδα, την διάκριση σε μια κοινότητα, πετυχαίνοντας την καλύτερη επιχείρηση, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο αξίωμα σε ένα πολιτικό σχηματισμό κτλ.

Ο άνθρωπος είναι αυτό που είναι, η εξέλιξή του είναι διαρκής και μεταβαλλόμενη, βρίσκεται σε σύγχυση γιατί έχει απομακρυνθεί από το φυσικό του περιβάλλον δημιουργώντας και ανισορροπίες μέσα στα κοινωνικά του κύτταρα οικογένεια, φίλοι, κοινωνία. Στο σταυροδρόμι που βρίσκεται θα πρέπει να κάνει τις σωστές επιλογές, ή θα ενσωματωθεί στο φυσικό περιβάλλον από όπου προέρχεται ή θα αποβληθεί από αυτό, δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση. Ιστορία πολιτισμού 10.000 ετών στην ιστορία του πλανήτη Γη, δεν λέει τίποτα το παραμικρό.

Προσωπική μου άποψη, δεν βαδίζει καλά, όπου το αποτέλεσμα θα είναι το αναμενόμενο....

Κατά τα άλλα οι άνθρωποι σε δουλειά να βρίσκονται για να σκοτώνουν την βαρεμάρα τους, δημιουργώντας διάφορες έννοιες όπως πχ δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, κτλ με αντικειμενικό στόχο την όποια καταξίωση επιδιώκουν, ανεξάρτητα εάν ο εκπληρούμενος πόθος είναι μαμ, ποτό, κακά, σεξ και νάνι.
  Απάντηση
#26
ωραια κουβεντουλα...

soylrain είπε κι ελάλησε:o εχθρός είναι αδιαμφισβήτητο ότι θα χάσει. Δεν ξέρω αν θα ζούμε μέχρι τότε αλλά το όλο θέμα είναι «αυταπόδεικτο». Η διαφορά όμως ξέρεις ποια είναι; Αν τον κερδίσουμε, οι ιδέες «μας» (αξίες, πεποιθήσεις, όπως θέλεις πες το) οτι μπορει να αποδειχθούν σωστές, θα είναι πιο εύκολο να γίνουν κοινός τόπος και θα μπορέσει να ξεκινήσει κάτι νέο και καθαρό. Αν όμως καταρρεύσει απλά γιατί θα φάει τις σάρκες του -η πιθανότερη έκβαση- η ορθότητα των ιδεών «μας» θα παραμείνει αμφισβητήσιμη και, όπως μαθαίνουμε από την ανθρώπινη Ιστορία, στη θέση του θα εμφανιστεί ένας νέος εχθρός.

αυτο ελπιζω να ειναι κατω απο την αδεια της creative commons γιατι το ενστερνιστηκα :good (με τη δικη μου προσθηκη σε bold)

asinoro σχετικα με την ανθρωπινη φυση, ο πλατων ειχε πει καπου οτι "οι περισσοτεροι ανθρωποι βρισκουν μεγαλυτερο οφελος στην αδικια παρα στη δικαιοσυνη" και αυτο νομιζω πως μας ταλαιπωρει ολους ανεκαθεν.

επισης για να μη ξεχνιομαστε, το ελευθερο λογισμικο (firmware; ) σε mobile συσκευες το βρισκω πολυ ενδιαφερον, οποιος εχει διαθεση ας κανει τον κοπο να το ενημερωνει
  Απάντηση
#27
Soulrain Falls, post: 25863, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Να αφανίσει πρώτη τον αντίπαλο, όχι, δεν τα καταφέρνει. Να εξακολουθεί όμως να έχει το πάνω χέρι, το καταφέρνει και μάλιστα άνετα (η διάσταση οπτικής που σου είπα). Εσύ το βλέπεις διαφορετικά και, ειλικρινά, μακάρι να είμαι εγώ λάθος. Αυτό που θα σου όμως, ως τίποτα περισσότερο από συν-άνθρωπος, είναι να κρατάς μια πισινή για το ενδεχόμενο να είσαι εσύ λάθος.

Οταν η μάχη δίνεται για "το πάνω χέρι" είναι επόμενο ότι θα συμβαίνει αυτό. Δηλαδή, αν η κυριαρχία πάψει να έχει το πάνω χέρι θα έχει ηττηθεί κατα κράτος. Θα στο θέσω όμως και αντίστροφα: Αν η επανάσταση πάρει "το πάνω χέρι" θα πάψει να είναι επανάσταση και θα μεταβληθεί σε εξουσία. Οπότε, σε όποια φάση πριν την οριστική νίκη της επανάστασης, η κυριαρχία θα έχει το πάνω χέρι και αντίστροφα, η νίκη της επανάστασης θα σημάνει το τέλος κάθε "πάνω χεριού" ή δε θα είναι επανάσταση.
Κι επειδή στην κουβέντα αυτή δεν εκπροσωπώ κανέναν πλην του εαυτού μου, προφανέστατα μπορεί να έχω λάθος και δε νομίζω ότι έχω αποφύγει ποτέ να το αναγνωρίσω εφόσον αποδειχτεί. Οι απόλυτες αλήθειες ταιριάζουν σε απολυταρχικά σχήματα, δεν προκρίνω κανένα τέτοιο. Γι αυτό το λόγο δεν μιλάω ποτέ για "ιδεολογίες" αλλά για θεωρία, θεώρηση, δηλαδή τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα. Και τα θεωρήματα δεν είναι αξιώματα. Είτε αποδεικνύονται είτε καταρρίπτονται.

Soulrain Falls, post: 25863, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Ο εχθρός είναι αδιαμφισβήτητο ότι θα χάσει. Δεν ξέρω αν θα ζούμε μέχρι τότε αλλά το όλο θέμα είναι «αυταπόδεικτο». Η διαφορά όμως ξέρεις ποια είναι; Αν τον κερδίσουμε, οι ιδέες «μας» (αξίες, πεποιθήσεις, όπως θέλεις πες το) θα αποδειχθούν σωστές, θα είναι πιο εύκολο να γίνουν κοινός τόπος και θα μπορέσει να ξεκινήσει κάτι νέο και καθαρό. Αν όμως καταρρεύσει απλά γιατί θα φάει τις σάρκες του -η πιθανότερη έκβαση- η ορθότητα των ιδεών «μας» θα παραμείνει αμφισβητήσιμη και, όπως μαθαίνουμε από την ανθρώπινη Ιστορία, στη θέση του θα εμφανιστεί ένας νέος εχθρός.

Συμφωνώ απόλυτα. "Κάθε 1000 χρόνια εμφανίζεται κάποιος που μας λέει την αλήθεια. Αμέσως συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, σταυρώνεται. Σε 1000 χρόνια οι οπαδοί του συλλαμβάνουν, φυλακίζουν και σταυρώνουν τον επόμενο" (Abby Hoffman - "Revolution for the hell of it").
Προσωπικά απεικονίζω αυτή την εντροπική τροχιά σε μια φθίνουσα σπείρα fibonacci με μεταβλητές τη δυναμική των από πάνω και τη δυναμική των από κάτω. Ο ρόλος της επανάστασης δεν είναι να οδηγήσει αυτή την πορεία αλλά να σπάσει τη σπείρα και κάθε ομάδα/κοινότητα/κοινωνία να ακολουθήσει τις επιθυμίες της.

Soulrain Falls, post: 25863, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Ισχυρίζεσαι δηλαδή ότι η Ροζάβα σήμερα και αντίστοιχες παλιότερες καταστάσεις (ενδεικτικό παράδειγμα κάποιες -προσεκτικά επιλεγμένες για να βολεύουν το αφήγημα- επαναστάσεις) δε χρησιμοποιούνται ως «απόδειξη»-blanket statement ότι κάποιο ιδεολογικό φάσμα είναι απόλυτα αποτελεσματικό και εφαρμόσιμο; Μα αυτό ακριβώς κάνουν διάφοροι «αριστεροί», «αναρχικοί», «αντι-*». Μη μου πεις ότι δεν το έχεις αντιληφθεί, έστω και κατ' ελάχιστο.

Οι ίδιοι οι Κούρδοι της Rojava εντάσσουν τους εαυτούς τους σε ένα παγκόσμιο απελευθερωτικό κίνημα το οποίο αυτή τη φορά δε χρειάζεται την πρωτοπορία του κόμματος αλλά τη συμμετοχή καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων όπως οι γυναίκες, οι εργάτες, οι μειονότητες, ενώ δεν αγνοεί κινήματα με απελευθερωτικό προσανατολισμό όπως το οικολογικό. Αν οι ντόπιοι αναρχικοί, ελευθεριακοί κομμουνιστές, κοινωνικοί αγωνιστές όντως πιστεύουν αυτό που πρεσβεύουν δεν έχουν παρά να δείξουν την αλληλεγγύη τους όπως συνέβη π.χ. στην Ισπανική Επανάσταση το 1936. Φυσικά κάθε κίνημα απολογίζεται σε διεθνές επίπεδο λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της περιοχής. Ανάλογες μελέτες γίνονται π.χ. για ιστορικά γεγονότα όπως οι κοινότητες των πρώτων χριστιανών, η επανάσταση στην Ουκρανία το 1917, η Ισπανική Επανάσταση, η κοινότητα Μαριναλέντα, οι Ζαπατιστικές κοινότητες κ.α. Αυτό δεν είναι καπέλωμα ούτε αυθαίρετη οικειοποίηση. Κάθε κίνημα και κάθε προσπάθεια σ'αυτή την κατεύθυνση απολογίζεται, θετικά ή αρνητικά και βάζει το λιθαράκι της σε μια διαρκώς εξελισσόμενη θεώρηση, επειδή ακριβώς δεν είναι αξίωμα αλλά θεώρηση και επιζητά πειραματική απόδειξη.

Soulrain Falls, post: 25863, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Δε σου αρέσει να βάζεις ταμπέλες αλλά βάζεις. Δεν έχω κανένα θέμα όμως, μπορείς να βάλεις κι άλλες αν θέλεις γιατί για εμένα δε σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ουδέποτε εκμηδένισα την ανάγκη ανατροπής. Λέω απλά ότι, από τη δική μου σκοπιά, οι 9 στους 10 τρόπους που χρησιμοποιούνται για την ανατροπή είναι από επιεικώς λανθασμένοι έως και οδηγούν τελικά στο άκρως αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν. Μη με ρωτήσεις ποιος είναι ο σωστός τρόπος, δεν είμαι τόσο αλαζόνας ώστε να πιστεύω ότι τον γνωρίζω. Αυτό όμως δε μου αφαιρεί την ικανότητα να αντιλαμβάνομαι το λάθος. Ούτε και έχω πρόθεση να γίνω κριτής από το πληκτρολόγιο. Προσπαθώ να συζητάω και να εκθέτω την οπτική μου όταν θεωρώ ότι είναι σκόπιμο, ακόμα κι αν είναι εντελώς αντίθετη με όσα μπορεί να έχουν ειπωθεί/γραφτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Οι επαναστάσεις ενδέχεται να οδηγήσουν σε κάποια λύση. Ο λικβινταρισμός όχι. Το βλέπω και στο λέω, παρόλο που φαίνεται σαν να σου βάζω ταμπέλα. Εκ των πραγμάτων, και να ήθελα δε μπορώ να σου βάλω ταμπέλα γιατί δε σε γνωρίζω συνολικά. Απλά σε πληροφορώ για τα στοιχεία που βλέπω και προσομοιάζουν μια λικβινταριστική θεώρηση. Οταν βλέπεις κάποιον στο χείλος του γκρεμού και του λες "πρόσεχε θα πέσεις" δε σημαίνει κατ'ανάγκη ότι του βάζεις την ταμπέλα του αυτόχειρα.
Λες ότι οι 9 στις 10 προσπάθειες είναι λάθος. Θα πρόσθετα και μερικά δεκαδικά ψηφία ακόμα στο 9. Σωστός τρόπος δεν υπάρχει αλλά ούτε πρόκειται να υπάρξει αν δεν τον επιχειρήσεις. Ακόμα κι αν βρείς ένα 0.001 στα 10 που να μοιάζει σωστό, αποτελεί εξέλιξη που δε θα την είχες αν δεν είχες δοκιμάσει τα 9,999 λάθη. Δυστυχώς για μας το Αγιο Πνεύμα δεν καταδέχεται να μας αποκαλύψει το σωστό και είμαστε αναγκασμένοι να ψάξουμε μόνοι μας, πράγμα που ενέχει τον κίνδυνο του λάθους.

Soulrain Falls, post: 25863, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Να, εδώ τώρα συζητάμε δύο. Γιατί να μην είμαστε 1.000.002 και να μην προσπαθούμε να βρούμε κοινό τόπο στο τι στο καλό θα κάνουμε όλοι μαζί; Αντίθετα, είμαστε ένας εδώ, ένας εκεί, ένας παραπέρα και στη γωνία ο κούκος και το μισό χρόνο τον σπαταλάμε διαφωνώντας «ιδεολογικά» μεταξύ μας και προσπαθώντας ο καθένας να πείσει τους υπόλοιπους ότι η δική του θεώρηση είναι σωστή.

Οταν κάποιος υποστηρίζει μια θεώρηση προφανώς τη θεωρεί σωστή μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Αυτό το επικοινωνεί και στους άλλους, είτε έναν είτε δύο είτε 1.000.002. Σίγουρα, όσο περισσότεροι ασχολούνται με ένα πρόβλημα τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να επιλυθεί (θα έλεγα ότι αυτό είναι το "δόγμα" του Linus). Αυτό δε σημαίνει ότι θα πάψουμε να συζητάμε περιμένοντας πότε θα βρεθούν οι μάζες να συμμετέχουν στην κουβέντα.
Σ'αυτή την κατεύθυνση ωστόσο δημιουργούνται συλλογικές δομές, ανοιχτά καλέσματα, έτσι ώστε εκείνος που βλέπει τον εαυτό του μέσα σε μια τέτοια συλλογικοποίηση να έχει την ευκαιρία να συνδιαμορφώσει και να δράσει από κοινού με τους άλλους/άλλες. Να υποχρεώσει κανείς τις μάζες να συμμετέχουν δε γίνεται ούτε θα ήταν θεμιτό.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#28
Μην τα παίρνεις όλα κυριολεκτικά μωρέ. Όταν λέμε «να έχει το πάνω χέρι» εννοούμε να εξαπλωθεί, να γίνει κοινή συνείδηση, να εμπεδωθεί το μήνυμα από άκρη σε άκρη. Αυτό δεν έχει συμβεί και δεν το βλέπω να συμβαίνει σύντομα. Επίσης, δε βλέπω καν επανάσταση. Βαυκαλισμό βλέπω και σποραδικές αντιδράσεις που, όσο παραμένουν τέτοιες, δεν πρόκειται να πετύχουν τίποτα.

Αφού λοιπόν συμφωνείς ότι οι επαναστάσεις συνήθως οδηγούν σε κάτι ίδιο ή και χειρότερο, τι πιστεύεις ότι φταίει και -αν και έχουμε γνώση αιώνων- δε μαθαίνουμε από τα λάθη αλλά κάποιοι εξακολουθούν μέχρι σήμερα να μνημονεύουν τα ίδια πρόσκαιρα επιτεύγματα (που μετέπειτα γύρισαν μπούμερανγκ) και να χρησιμοποιούν απαράλλαχτη ρητορεία αλλοτινών εποχών, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έχει πια σαπίσει;

Θα σταθώ σε κάτι που νομίζω το καταλαβαίνουμε και οι δύο. Όταν μιλάνε για «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» (δεν αναφέρομαι φυσικά στα γελοία του σφύριζα αλλά στη γενικότερη πεποίθηση) ή αντίστοιχα όταν κάποιος λέει π.χ. "να τι πέτυχαν οι αναρχικοί", αυτόματα ο κάθε τυχόντας που αυτοπροσδιορίζεται ως κάτι από τα παραπάνω, δεν οικειοποιείται τις θυσίες και τα επιτεύγματα κάποιων άλλων; Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο απέναντι φάσμα του «πατριωτισμού»-εθνικισμού, όταν λέγεται ότι «Οι Έλληνες μπλα μπλα...». Δεν πετυχαίνει «η Αριστερά», ούτε «οι αναρχικοί» αλλά «κάποιοι αριστεροί» και «κάποιοι αναρχικοί». Και ναι, είναι ανθρώπινο να χρησιμοποιείς κάποιο επίτευγμα άλλων για να πάρεις θάρρος στο δικό σου αγώνα αλλά μέχρι εκεί. Οτιδήποτε παραπέρα είναι τουλάχιστον ανήθικο.

Στο δικό μου μυαλό, η διαδικασία πάει κάπως έτσι: επιχειρώ μία-δύο-δέκα-εκατό. Δεν πετυχαίνω. Κάνω παύση. Προσπαθώ ειλικρινά να εντοπίσω τα λάθη μου και να μάθω από αυτά (συμβαίνει σπάνια στο ανθρώπινο είδος γενικότερα). Σκέφτομαι μήπως οι τακτικές μου είναι παρωχημένες. Μήπως ο λόγος μου, που ήταν καλός για «χθες», δεν έχει απήχηση σήμερα. Αναλύω τις συνθήκες. Μπορεί για παράδειγμα σήμερα οι συνθήκες να μην επιτρέπουν να ανάψει η σπίθα. Αν δεν το δω κι επιχειρήσω, είναι βέβαιο ότι θα σπαταλήσω δυνάμεις και θα φάω τα μούτρα μου. Μαθαίνω να διαχειρίζομαι τις ήττες μου κι όχι να προσπαθώ να τις κρύψω. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί, αφού πρεσβεύω το «συλλογικό συμφέρον» κι άλλα τέτοια ωραία, ο πολύς κόσμος εξακολουθεί να είναι εναντίον μου ή τουλάχιστον σε απόσταση. Δε γίνεται να είναι όλοι και συνεχώς βλάκες που δεν καταλαβαίνουν τι είναι «καλό» για αυτούς, έτσι δεν είναι; Αφού δε με καταλαβαίνουν ή/και ερμηνεύουν αυτά που κάνω ως βλαβερά για τους ίδιους, κάτι πρέπει να κάνω στραβά. Εδώ βέβαια χρησιμοποιείται η αστεία -για εμένα- δικαιολογία ότι ευθύνεται μόνο η αρνητική προπαγάνδα. Το αφήνω στην κρίση σου.

Και συλλογικές δομές δημιουργούνται, και απ' όλα. Πώς εξηγείς όμως το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι πολλές από αυτές (αν όχι η πλειονότητα) τείνουν να μπαίνουν σε ένα αυλάκι και να ακολουθούν μία «γραμμή»; Προσπαθείς να συζητήσεις με διαφορετικά άτομα και οι απαντήσεις που παίρνεις είναι λες και προέρχονται από το ίδιο autocue. Προσωπικά με ενοχλούν αφάνταστα άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους ανοιχτόμυαλους αλλά διαπιστώνεις ότι οι πεποιθήσεις τους είναι «δοτές». Είναι λυπηρό γεγονός ο θάνατος της σκέψης, ειδικά όταν συμβαίνει σε χώρους που διατείνονται ότι την καλλιεργούν αλλά στην πραγματικότητα τη σκοτώνουν.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#29
Soulrain Falls, post: 25867, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Μην τα παίρνεις όλα κυριολεκτικά μωρέ. Όταν λέμε «να έχει το πάνω χέρι» εννοούμε να εξαπλωθεί, να γίνει κοινή συνείδηση, να εμπεδωθεί το μήνυμα από άκρη σε άκρη. Αυτό δεν έχει συμβεί και δεν το βλέπω να συμβαίνει σύντομα. Επίσης, δε βλέπω καν επανάσταση. Βαυκαλισμό βλέπω και σποραδικές αντιδράσεις που, όσο παραμένουν τέτοιες, δεν πρόκειται να πετύχουν τίποτα.

Αφού λοιπόν συμφωνείς ότι οι επαναστάσεις συνήθως οδηγούν σε κάτι ίδιο ή και χειρότερο, τι πιστεύεις ότι φταίει και -αν και έχουμε γνώση αιώνων- δε μαθαίνουμε από τα λάθη αλλά κάποιοι εξακολουθούν μέχρι σήμερα να μνημονεύουν τα ίδια πρόσκαιρα επιτεύγματα (που μετέπειτα γύρισαν μπούμερανγκ) και να χρησιμοποιούν απαράλλαχτη ρητορεία αλλοτινών εποχών, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έχει πια σαπίσει;

Είναι πιθανό να υπάρχει έλειμμα κατανόησης σε μια κουβέντα, γι'αυτό είμαστε εδώ και διευκρινίζουμε τι εννοούμε. Εννοείς λοιπόν το πάνω χέρι σε συνειδησιακό επίπεδο. Ε λοιπόν δεν έχει η κυριαρχία το πάνω χέρι σε συνειδησιακό επίπεδο. Αν αυτή τη στιγμή κυριαρχεί μια μνημονιακή πολιτική δεν είναι επειδή το θέλει ο κόσμος. Αν εκλάβουμε τις εθνικές εκλογές σαν ενδεικτικές της βούλησης του κόσμου θα διαπιστώσουμε ότι όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις ψηφίστηκαν για την αντιμνημονιακή τους ρητορία ("λεφτά υπάρχουν" του Γιωργάκη, "αντιμνημόνιο" του Σαμαρά, "σχίζω μνημόνια" του Τσίπρα).

Οπως είπα παραπάνω, κανείς δε μπαίνει σε μια επανασταστική διαδικασία στην οποία αναπόφευκτα θα χυθεί αίμα για την πλάκα του. Θα ψάξει πρώτα να βρεί αναίμακτες εναλλακτικές. Οσο γελοίο κι αν φαίνεται π.χ. σε μένα το να ελπίζεις σε λύσεις μέσα από τις εκλογές, πολύς κόσμος το πιστεύει. Δε ματαιοπονώ ότι θα τον πείσω επειδή είμαι καλός ρήτορας. Η πραγματικότητα πείθει, οι ρήτορες παραπλανούν. Καμιά ρητορεία λοιπόν δε θα πείσει κανέναν κι αν τον πείσει θα έχει παραπλανηθεί. Εκείνο που πείθει είναι το παράδειγμα, η προταγματική δράση.

Ολη αυτή η παραπλάνηση των συνειδήσεων γκρεμίζεται σε μια στιγμή. Μια μέρα πριν τις 6 Δεκέμβρη του '08 είχε πραγματοποιηθεί φοιτητική πορεία με συμμετοχή λιγότερων από 1000 φοιτητές. Μια κινητοποίηση για να βαφκαλιζόμαστε θα έλεγες σε σχέση με τις μαζικότατες φοιτητικές κινητοποιήσεις που γίνονταν τα προηγούμενα χρόνια. Κι όμως, μια μόλις μέρα μετά, χωρίς καμιά ρητορεία, η σφαίρα ενός μπάτσου έγινε η σπίθα για να ξεσπάσει μια εξέγερση πρωτοφανής για τα ελληνικά χρονικά, με επιπτώσεις σε διεθνές επίπεδο, η οποία καθυστέρησε τουλάχιστον για 2 χρόνια την εφαρμογή των μνημονίων, μέχρι δηλαδή η κυριαρχία να αναβαθμίσει τεχνολογικά τα μέσα επιτήρησης /ελέγχου και το νομικό της οπλοστάσιο. Κατα τη γνώμη μου τότε χάθηκε μια ευκαιρία να αναβαθμιστεί αυτή η εξέγερση σε επανάσταση, να συγκροτηθούν συλλογικές επαναστατικές δομές που θα έπαιρναν τα όπλα και ακολούθως τα μέσα παραγωγής σε κάθε περιοχή. Οταν χάνεις τις ευκαιρίες σου είναι επόμενο ο εχθρός να αξιοποιεί τις δικές του και αυτή ήταν η αντιεξέγερση που ακολούθησε με τους κουκουλονόμους, την ταυτοποίηση των κινητών και του internet κι όλα αυτά τα φασιστικά μέτρα που γνωρίζουμε.
Οταν ξεκινάς την "έφοδο προς τον ουρανό" (έτσι αποκάλεσαν την Οκτωβριανή Επανάσταση) θα πρέπει να γνωρίζεις πως αν, για οποιοδήποτε λόγο, σταματήσεις να ανεβαίνεις, θα ακολουθήσει οδυνηρή πτώση.

Soulrain Falls, post: 25867, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Θα σταθώ σε κάτι που νομίζω το καταλαβαίνουμε και οι δύο. Όταν μιλάνε για «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» (δεν αναφέρομαι φυσικά στα γελοία του σφύριζα αλλά στη γενικότερη πεποίθηση) ή αντίστοιχα όταν κάποιος λέει π.χ. "να τι πέτυχαν οι αναρχικοί", αυτόματα ο κάθε τυχόντας που αυτοπροσδιορίζεται ως κάτι από τα παραπάνω, δεν οικειοποιείται τις θυσίες και τα επιτεύγματα κάποιων άλλων; Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο απέναντι φάσμα του «πατριωτισμού»-εθνικισμού, όταν λέγεται ότι «Οι Έλληνες μπλα μπλα...». Δεν πετυχαίνει «η Αριστερά», ούτε «οι αναρχικοί» αλλά «κάποιοι αριστεροί» και «κάποιοι αναρχικοί». Και ναι, είναι ανθρώπινο να χρησιμοποιείς κάποιο επίτευγμα άλλων για να πάρεις θάρρος στο δικό σου αγώνα αλλά μέχρι εκεί. Οτιδήποτε παραπέρα είναι τουλάχιστον ανήθικο.

Οπως είπα, δε μου αρέσει να βάζω ταμπέλες. Αλλά η καταγωγή του οποιουδήποτε αποτελεί συνειδητή επιλογή. Ο πσέκα που νοιώθει περήφανος για τα επιτεύγματα των αρχαίων ελλήνων δεν "είναι έλληνας" αλλά επιλέγει να λέγεται έλληνας. Με τη σειρά μου κι εγώ μπορεί να επιλέξω ότι κατάγομαι από τον Αύγουστο Σπάιζ και τους αναρχικούς που θυσιάστηκαν για το 8ωρο. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι με τους συγκεκριμενους έχω όντως κοινά ταξικά/κοινωνικά συμφέροντα ενώ ο καταπιεσμένος πσέκα με έναν καταπιεστή δεν έχουν κοινά συμφέροντα ακόμα κι αν κατάγονται από την ίδια οικογένεια. Για να το πώ με... "πατριωτικούς" όρους, ο φτωχός Έλλην έχει περισσότερα κοινά συμφέροντα με τον φτωχό Τούρκο παρά με τον πλούσιο Έλληνα. Η κοινή ιδεολογία δε με αφορά. Κάθε είδους ιδεολογία αποτελεί ψευδή συνείδηση (Μαρξ), δηλαδή παραπλάνηση, πράγμα το οποίο, όσο μαχητικό περιεχόμενο κι αν έχει, βρίσκεται πολύ μακριά από τη συνειδητοποίηση. Κι εδώ να ξεκαθαρίσω πως όταν μιλώ για συνειδητοποίηση εννοώ το εύρος της αντικειμενικής πραγματικότητας που ενσωματώνει κανείς στον υποκειμενισμό του, με τρόπο που να κρίνει από κει και πέρα έχοντάς την υπόψη του.
Με αυτή την έννοια, οι κατακτήσεις οποιουδήποτε κινήματος από τα κάτω αποτελούν ταυτόχρονα κατακτήσεις της τάξης και της καταπιεσμένης κοινωνικής ομάδας που εκφράζει, ενώ αντίθετα, οποιαδήποτε κατάκτηση του Ελληνικού κράτους, όσο κι αν την πανηγυρίζουν ορισμένοι, αποτελεί κατάκτηση του ίδιου του κράτους και των παραγόντων της κυριαρχίας, δηλαδή σε βάρος των καταπιεσμένων.

Soulrain Falls, post: 25867, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Στο δικό μου μυαλό, η διαδικασία πάει κάπως έτσι: επιχειρώ μία-δύο-δέκα-εκατό. Δεν πετυχαίνω. Κάνω παύση. Προσπαθώ ειλικρινά να εντοπίσω τα λάθη μου και να μάθω από αυτά (συμβαίνει σπάνια στο ανθρώπινο είδος γενικότερα). Σκέφτομαι μήπως οι τακτικές μου είναι παρωχημένες. Μήπως ο λόγος μου, που ήταν καλός για «χθες», δεν έχει απήχηση σήμερα. Αναλύω τις συνθήκες. Μπορεί για παράδειγμα σήμερα οι συνθήκες να μην επιτρέπουν να ανάψει η σπίθα. Αν δεν το δω κι επιχειρήσω, είναι βέβαιο ότι θα σπαταλήσω δυνάμεις και θα φάω τα μούτρα μου. Μαθαίνω να διαχειρίζομαι τις ήττες μου κι όχι να προσπαθώ να τις κρύψω. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί, αφού πρεσβεύω το «συλλογικό συμφέρον» κι άλλα τέτοια ωραία, ο πολύς κόσμος εξακολουθεί να είναι εναντίον μου ή τουλάχιστον σε απόσταση. Δε γίνεται να είναι όλοι και συνεχώς βλάκες που δεν καταλαβαίνουν τι είναι «καλό» για αυτούς, έτσι δεν είναι; Αφού δε με καταλαβαίνουν ή/και ερμηνεύουν αυτά που κάνω ως βλαβερά για τους ίδιους, κάτι πρέπει να κάνω στραβά. Εδώ βέβαια χρησιμοποιείται η αστεία -για εμένα- δικαιολογία ότι ευθύνεται μόνο η αρνητική προπαγάνδα. Το αφήνω στην κρίση σου.

Γιατί πολύ απλά ο κόσμος είναι εκπαιδευμένος να ακολουθεί εκείνους που θα του πουν "άστο πάνω μου". Εχει γαλουχηθεί στην ανάθεση. Αν αύριο εμφανιστεί μια "αναρχική" ομάδα και πεί "ψηφίστε μας να φέρουμε την αναρχία", ότι ρητορεία και να χρησιμοποιεί θα αποσπάσει πιθανότατα ένα μεγάλο ποσοστό δυσαρεστημένων. Αντίθετα, αν τους πει "εγώ δεν είμαι τίποτα, εσείς είστε το παν κι αν δεν απελευθερωθείτε μόνοι σας δε θα σας απελευθερώσει κανείς", ο καθένας θα προσπαθήσει να αποποιηθεί τις ευθύνες του. Ετσι μάθαμε από το σχολείο, το στρατό, τη δουλειά, παντού, καθόλου τυχαία. Χωρίς την ανάθεση δε θα μπορούσαν να σταθούν σωτήρες, ηγέτες, εξουσιαστές. 'Η, όπως έλεγε ο Προυντόν, "οι μεγάλοι δείχνουν μεγάλοι επειδή εμείς τους κοιτάζουμε γονατιστοί".
Εκεί δε λες, δείχνεις. Αμφισβητείς έμπρακτα το μονοπώλιο της βίας του κράτους, γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια την κοινωνική ιεραρχία, βυσσοδομείς στις φεουδαρχικές πρακτικές της πατριαρχίας, δείχνεις ασέβεια στα "ιερά και όσια" που κρατούν τους άλλους γονατιστούς. Ο κόσμος βλέπει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Αν θα τον επιλέξει ή όχι, είναι δική του δουλειά.

Soulrain Falls, post: 25867, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Και συλλογικές δομές δημιουργούνται, και απ' όλα. Πώς εξηγείς όμως το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι πολλές από αυτές (αν όχι η πλειονότητα) τείνουν να μπαίνουν σε ένα αυλάκι και να ακολουθούν μία «γραμμή»; Προσπαθείς να συζητήσεις με διαφορετικά άτομα και οι απαντήσεις που παίρνεις είναι λες και προέρχονται από το ίδιο autocue. Προσωπικά με ενοχλούν αφάνταστα άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους ανοιχτόμυαλους αλλά διαπιστώνεις ότι οι πεποιθήσεις τους είναι «δοτές». Είναι λυπηρό γεγονός ο θάνατος της σκέψης, ειδικά όταν συμβαίνει σε χώρους που διατείνονται ότι την καλλιεργούν αλλά στην πραγματικότητα τη σκοτώνουν.

Εχει άμεση σχέση με το αμέσως παραπάνω. Ιδιαίτερα όταν οι άτυπες ιεραρχίες αρχίζουν να γίνονται αντιπροσωπευτικές για πολύ κόσμο στο εσωτερικό των συλλογικών δομών. Αυτό δεν είναι κατ'ανάγκη κακό, μπορεί πράγματι η ζύμωση να φέρνει τη συμφωνία σε μια συνθετική αντίληψη. Ομως συνήθως δε συμβαίνει αυτό και ορθά το εντοπίζεις σε ρόλους "ακόλουθου" και όχι ομοιδεάτη. Εκεί χρειάζονται δομές. Διαδικασίες που θα εξαλείφουν τις άτυπες ιεραρχίες, που θα προτρέπουν τον καθένα και την καθεμιά όχι μόνο να δράσει αλλά και να συμμετέχει σε κάθε πτυχή των αποφάσεων. Αν δεν υπάρχει η γνώση ώστε να κρίνει, φροντίζεις να τη διαδίδεις. Εκείνοι "που ξέρουν" αντί να περνούν την άποψή τους "επειδή ξέρουν" μοιράζονται τη γνώση τους με όλους τους άλλους για να μπορούν να κρίνουν όλοι. Οχι με καλές προθέσεις, αλλά με σταθερές κι απαράβατες κοινά συμφωνημένες δομές. Γιατί ένα κίνημα ίσων δε μπορεί να αποτελείται από στρατηγούς και φαντάρους ούτε μόνο από φαντάρους. Είναι αναγκαίο να αποτελείται από στρατηγούς, υπό την έννοια ο καθένας/μία να κατακτήσει τα προαπαιτούμενα που τον καθιστούν στρατηγό.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#30
Το ανθρώπινο πνεύμα είναι έρμαιο του ανθρώπινου σώματος, πολλοί λίγοι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να συνειδητοποιήσουν αυτήν την κατάσταση, για αυτούς που θα γίνει συνείδηση ο δρόμος είναι συνεχής και ατελείωτος. Η επιβράβευση που έρχεται με πολύ κόπο και αγώνα είναι η κατάσταση ηρεμίας και επίγνωσης για τους υπόλοιπους η ανησυχία και η σύγχυση.

Το παραπάνω είναι η αρχή της αυτεπίγνωσης βασισμένο στο νους υγιής εν σώματι υγιεί. Οι πλανεμένοι ή συγχυσμένοι άνθρωποι που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν την κατάστασή τους που είναι και οι περισσότεροι των ανθρώπων, αντιδρούν συνεχώς σε όποια κατεύθυνση θα τους οδηγήσουν τα ένστικτα ερμηνευμένα στον εγκέφαλό τους ανάλογα από την βιολογική τους κατάσταση, την μόρφωση και την εκπαίδευση που έχουν λάβει στο κοινωνικό τους περιβάλλον.

Είναι πολύ δύσκολο πχ έναν αγωνιστή, φτωχό, μεροκαματιάρη να τον δεις να συμπεριφέρεται ως εκμεταλλευτής, δυνάστης, ανάλγητος προς άλλους ανθρώπους γιατί οι συνθήκες και η κατάστασή του δεν του το επιτρέπουν. Εάν όμως κερδίσει το λότο ή το τζόκερ τότε πολύ πιθανόν να δεις συμπεριφορές τελείως αντίθετες σε σχέση με την προηγούμενη κατάστασή του.
Αυτό δηλώνει ότι οι συνθήκες και το υπόβαθρό, βιολογικό, οικογενειακό, κοινωνικό, γνωσικό, ενός ανθρώπου θα τον κάνουν να αντιδράσει διαφορετικά σε έναν ισχυρό εξωτερικό παράγοντα όπως είναι το χρήμα.

Έτσι βλέπουμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι φτωχοί να κατατάσσουν τους εαυτούς τους στην μεγάλη κατηγορία των αριστερών, σοσιαλιστών κτλ, αντιθέτως η μειοψηφία να κατατάσσεστε στους δεξιούς, συντηρητικούς, κτλ. Απλοποιημένα θα λέγαμε πεινάς είσαι φτωχός άρα κομουνιστής, τρως καλά είσαι πλούσιος άρα καπιταλιστής.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι συνθήκες σε μη συνειδητοποιημένους ανθρώπους, είναι αυτές που προσδιορίζουν το εάν κάποιος είναι αριστερός ή δεξιός από το εάν πεινάει και υποφέρει ή όχι, αφού το πνεύμα τους είναι απόλυτα σχετισμένο με βιωματική τους εμπειρία, όπως την αντιλαμβάνεται το σώμα τους.
  Απάντηση


Πάμε στο Forum:


Πλάσματα σουλατσάρουν στο νήμα: 1 Επισκέπτης(ες)