Κάτι κινείται στο mobile linux: Μagic-device-tool και Maru OS
#31
@ debianass

Ώπα, περίμενε.
Όταν κάποιος γνωρίζει λόγου χάρη ότι ο καπιταλισμός είναι βασισμένος στην καταπίεση, ότι για την παραγωγή των ρούχων που φοράει μέχρι του smartphone που χρησιμοποιεί έχουν βασανιστεί (πολλές φορές κυριολεκτικά) άνθρωποι αλλά εξακολουθεί να έχει smartphone, να αγοράζει από τα ίδια καταστήματα κλπ, ποια ακριβώς είναι η πραγματική του συνείδηση; To «κακός καπιταλισμός» ή το «ποιος νοιάζεται μωρέ, εγώ έχω αυτά που θέλω»; Στα επίκαιρα, το ότι ήρθε στο Ελλαδιστάν ένα ημιτασιόν «Black Friday» και αμέσως έτρεξε το κοπάδι, εσένα σου δείχνει ότι κυριαρχεί η «συνειδητοποίηση»; Όπως και με το θέμα του Stallman, εγώ δε βλέπω να αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που επιλέγουν συνειδητά να δυσκολέψουν τη ζωή τους -στο παράδειγμά μας, να μην απολαμβάνουν προϊόντα που παρήχθησαν σε καθεστώς και με πρακτικές καπιταλισμού- ώστε να συμβαδίζουν τα λόγια με τα έργα τους. Αν εκλάβουμε τις εθνικές εκλογές σαν ενδεικτικές της βούλησης του κόσμου (που δεν είναι, ούτε καν από θέμα ποσοστών), θα διαπιστώσουμε ότι ο κόσμος ψήφισε -όπως πάντα- αυτούς που του υπόσχονταν τα ευκολότερα και καλύτερα, ακόμα κι αν χρειαζόταν μισό δράμι μυαλό για να κατανοήσει ότι ήταν εμφανέστατα ψεύδη κι εκτός πραγματικότητας. Αυτό γνωρίζεις ότι ονομάζεται «λαϊκισμός», χρησιμοποιείται κατά κόρον από όλο το πολιτικό φάσμα και όχι μόνο, η ονομασία του παγκοσμίως είναι παρεμφερής κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο αλλά σαφέστατη ένδειξη για το νοητικό επίπεδο της μάζας που κάποιοι αποκαλούν «λαό». Θα παρατηρήσεις δε ότι τα τελευταία χρόνια αυξάνεται κατακόρυφα σε όλο τον κόσμο, μαζί με έναν άλλο -σμο.

Λες "'Οταν χάνεις τις ευκαιρίες σου είναι επόμενο ο εχθρός να αξιοποιεί τις δικές του". Να το φέρουμε λίγο σε πραγματική διάσταση; Ζούμε σε μια εποχή που η επιτήρηση και η *-κρατία έχουν διεισδύσει σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής. Όταν λοιπόν κάποιοι «αντιεξουσιαστές» (τα εισαγωγικά είναι σκόπιμα γιατί δεν αναφέρομαι σε όσους είναι πραγματικά τέτοιοι) αποφασίζουν να «επιτεθούν στο κατεστημένο», (θα έπρεπε να) γνωρίζουν ότι, αν δεν καταφέρουν σημαντικό πλήγμα, θα κάνουν δώρο στον εχθρό μια ιδανική ευκαιρία να εντατικοποιήσει την επιτήρηση και τη γενικότερη καταπίεση. Πες μου εσύ τωρα, όταν 5-10 βαρεμένοι καίνε μια τράπεζα, τι ακριβώς νομίζουν ότι πετυχαίνουν; Θα κλείσει πρόσκαιρα ένα μόνο κατάστημα ενός από τους τόσους κολοσσούς παγκοσμίως και θα πληγεί το «σύστημα»; Είναι «συμβολισμός» (γιατί προφανώς στην εποχή μας είναι πρόσφορο το έδαφος για τέτοια θέματα, not) ; Ή μήπως απλά δρουν σύμφωνα με μια «πραγματικότητα» που δεν υφίσταται παρά μόνο στο μυαλό τους;

Η πραγματικότητα πείθει, βοηθάει όμως αφενός μεν να την αντιλαμβανόμαστε εμείς οι ίδιοι πρώτα, αφετέρου δε να φροντίζουμε να προβάλλουμε την πραγματική διάσταση των όσων πράττουμε ώστε να ελαχιστοποιούνται τα περιθώρια παρερμηνείας. Εγώ μπορεί να (νομίζω ότι) καταλαβαίνω τι κάνω και γιατί, ο διπλανός μου όμως δεν είναι εγώ και είναι παράλογο να περιμένω να καταλάβει τη «γλώσσα» μου.

Κάθε είδους ιδεολογία αποτελεί ψευδή συνείδηση, ταυτόχρονα όμως στον πραγματικό κόσμο υπάρχουν -μεταξύ άλλων- οι «μαρξιστές» και κάποιοι από αυτούς δεν είναι απλά «ιδεολόγοι» αλλά δογματικοί. Συμπέρασμα;

Θα διαφωνήσω επίσης με τη διατύπωση του "Με αυτή την έννοια, οι κατακτήσεις οποιουδήποτε κινήματος από τα κάτω αποτελούν ταυτόχρονα κατακτήσεις της τάξης και της καταπιεσμένης κοινωνικής ομάδας που εκφράζει". Εγώ θα το έλεγα "το αποτέλεσμα των κατακτήσεων οποιουδήποτε κινήματος από τα κάτω το γεύεται η τάξη και η καταπιεσμένη κοινωνική ομάδα που εκφράζει αλλά εξακολουθεί να αποτελεί κατάκτηση μόνο εκείνων που το πέτυχαν κι εκείνων που αγωνίζονται για να εξακολουθήσει να υπάρχει». Το ίδιο ισχύει και για αυτά που αποκαλούμε «δικαιώματα». Αν για παράδειγμα εσύ φας το ξύλο της αρκούδας ή θυσιάσεις τη ζωή σου για να πετύχεις κάτι, εγώ κάθομαι στα αυγά μου αλλά αυτό που πέτυχες με ωφελεί τελικά κι εμένα λόγω «τάξης», δε θα έπρεπε να ντρέπομαι αν ισχυρίζομαι ότι είναι και δικη μου κατάκτηση;

Οι δομές είναι το πρακτικό σκέλος. Όλα όμως πρέπει να ξεκινάνε από την ύπαρξη κριτικής σκέψης. Ενστερνίζεσαι σήμερα μια ιδέα και κάποιοι άνθρωποι είναι ομοϊδεάτες σου. Την ιδέα αυτή όμως πρέπει συνεχώς να την περνάς από κόσκινο, να την αμφισβητείς και να ελέγχεις την ορθότητά της. Αν πάψει να συμβαίνει αυτό, η ιδέα μετατρέπεται σε δόγμα. Πρέπει επίσης να είσαι σε εγρήγορση για το ενδεχόμενο διαστρέβλωσής της από κάποιον ομοϊδεάτη (που πολλές φορές γίνεται με πρόθεση), όπως επίσης και να είσαι αποφασισμένος αύριο να αντιταχθείς στον χθεσινό ομοϊδεάτη σου, αν παραστεί ανάγκη, γιατί μπορεί κάποιος να πιστεύει τα ίδια με εσένα αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Εγώ το λέω "να συμμετέχεις σε μια ομάδα αλλά να μην είσαι κομμάτι της", εννοώντας να μην εξαφανίζεται η ατομικότητα (νοητική και όχι μόνο) μέσα στη συλλογικότητα αλλά να συνυπάρχουν. Αν αρχίσεις (όχι εσύ προσωπικά) να μου μιλάς λες και ο νους σου είναι καρμπόν από κάποιο φυλλάδιο οργάνωσης, όσο και αν έχω πρόθεση να σε ακούσω, η δική μου κριτική σκέψη θα προκαλέσει εντικτώδη αντίδραση στην κομποστοποίηση του μυαλού σου.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#32
soulrain είπε κι ελάλησε:Πες μου εσύ τωρα, όταν 5-10 βαρεμένοι καίνε μια τράπεζα, τι ακριβώς νομίζουν ότι πετυχαίνουν; Θα κλείσει πρόσκαιρα ένα μόνο κατάστημα ενός από τους τόσους κολοσσούς παγκοσμίως και θα πληγεί το «σύστημα»; Είναι «συμβολισμός» (γιατί προφανώς στην εποχή μας είναι πρόσφορο το έδαφος για τέτοια θέματα, not) ; Ή μήπως απλά δρουν σύμφωνα με μια «πραγματικότητα» που δεν υφίσταται παρά μόνο στο μυαλό τους;

υποτιθεται δινουν το επαναστατικο παραδειγμα... αυτο ομως που συμβαινει (μετα απο τοσα ανεπιτυχη επαναστατικα παραδειγματα) ειναι οτι χτιζουν την εικονα ενος αστειου προσωπικου lifestyle το οποιο εκμεταλλευτηκε πληρως ο βγενοπουλος στην περιπτωση της marfin
  Απάντηση
#33
Soulrain Falls, post: 25871, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Ώπα, περίμενε.
Όταν κάποιος γνωρίζει λόγου χάρη ότι ο καπιταλισμός είναι βασισμένος στην καταπίεση, ότι για την παραγωγή των ρούχων που φοράει μέχρι του smartphone που χρησιμοποιεί έχουν βασανιστεί (πολλές φορές κυριολεκτικά) άνθρωποι αλλά εξακολουθεί να έχει smartphone, να αγοράζει από τα ίδια καταστήματα κλπ, ποια ακριβώς είναι η πραγματική του συνείδηση; To «κακός καπιταλισμός» ή το «ποιος νοιάζεται μωρέ, εγώ έχω αυτά που θέλω»; Στα επίκαιρα, το ότι ήρθε στο Ελλαδιστάν ένα ημιτασιόν «Black Friday» και αμέσως έτρεξε το κοπάδι, εσένα σου δείχνει ότι κυριαρχεί η «συνειδητοποίηση»; Όπως και με το θέμα του Stallman, εγώ δε βλέπω να αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που επιλέγουν συνειδητά να δυσκολέψουν τη ζωή τους -στο παράδειγμά μας, να μην απολαμβάνουν προϊόντα που παρήχθησαν σε καθεστώς και με πρακτικές καπιταλισμού- ώστε να συμβαδίζουν τα λόγια με τα έργα τους. Αν εκλάβουμε τις εθνικές εκλογές σαν ενδεικτικές της βούλησης του κόσμου (που δεν είναι, ούτε καν από θέμα ποσοστών), θα διαπιστώσουμε ότι ο κόσμος ψήφισε -όπως πάντα- αυτούς που του υπόσχονταν τα ευκολότερα και καλύτερα, ακόμα κι αν χρειαζόταν μισό δράμι μυαλό για να κατανοήσει ότι ήταν εμφανέστατα ψεύδη κι εκτός πραγματικότητας. Αυτό γνωρίζεις ότι ονομάζεται «λαϊκισμός», χρησιμοποιείται κατά κόρον από όλο το πολιτικό φάσμα και όχι μόνο, η ονομασία του παγκοσμίως είναι παρεμφερής κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο αλλά σαφέστατη ένδειξη για το νοητικό επίπεδο της μάζας που κάποιοι αποκαλούν «λαό». Θα παρατηρήσεις δε ότι τα τελευταία χρόνια αυξάνεται κατακόρυφα σε όλο τον κόσμο, μαζί με έναν άλλο -σμο.

Δεν είπα κάτι διαφορετικό εκτός κι αν με παρερμηνεύεις. Οι μάζες (ο "λαός" - εκ του "λας"=πέτρα) έχουν ακέραια την ευθύνη της ανοχής στην εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς την οποία (ανοχή) δε θα υπήρχαν (η εκμετάλλευση κι η καταπίεση). Ιδιαίτερα οι βιομηχανικοί εργάτες, αυτοί που ορίζονται από τους κλασικούς σαν "επαναστατικό υποκείμενο" με όρους μάλιστα "πρωτοπορίας", είναι εκείνοι που παράγουν τις βόμβες που ανατινάζουν αμάχους στη Συρία, τα δακρυγόνα που καταστέλλουν διαμαρτυρίες και ολόκληρο το οπλοστάσιο της καταστολής. Αν κυριαρχούσε η συνειδητοποίηση τώρα δε θα συζητούσαμε το αν θα πρέπει να επαναστατήσουν οι από κάτω αλλά τον τρόπο που θα έπρεπε να το κάνουν.
Το ότι σε εκπαιδεύουν να γίνεις μέρος του πολτού όμως δε σου αφαιρεί τις ευθύνες που σου αναλογούν αν τελικά γίνεις πολτός. Τα έχουμε ξαναπεί κι αλλού, μην επανερχόμαστε. Σε ότι με αφορά δε θα εξιδανικεύσω μια κοινωνία που συναινεί στη διαιώνιση της αδικίας στο εσωτερικό της. Αν μιλάμε όμως για μια άλλη κοινωνία, αυτή θα αποτελείται από τους ίδιους ανθρώπους που σήμερα τη διαιωνίζουν. Αν είναι να εξοντωθεί ο μισός πληθυσμός για να "καθαρίσει" η κοινωνία καλύτερα να μην καθαρίσει. Σίγουρα κάποιοι θα εξοντωθούν σε μια τέτοια διαδικασία από κάθε πλευρά. Αν όμως φτάσουμε στις γενοκτονίες τύπου Πολ-Ποτ, στις σταλινικές εκκαθαρίσεις ή στις "κολεκτιβοποιήσεις" (π.χ. Ουκρανία) που ισοδυναμούν σε θύματα με το ολοκαύτωμα των Εβραίων, σίγουρα το πρόταγμά μας δεν αποτελεί λύση.
Από την άλλη ας έχουμε υπόψη μας ότι όσα χρησιμοποιούμε, όχι μόνο το smartphone αλλά και το παμπάλαιο P4, ακόμα και τα καλάσνικωφ, τα ντραγκούνωφ ή τα τοκάρεφ που χρησιμοποιούν οι επαναστάτες στη Ροζάβα, αποτελούν προιόντα του καπιταλισμού. Τα ίδια τα μέσα παραγωγής με τα οποία θα επιβιώσει μια κοινωνία που επαναστατεί, προιόντα του καπιταλισμού είναι. Είναι όλα φτιαγμένα από πρώτες ύλες που τις εξασφαλίζουν καταπιεσμένοι, υπόκεινται σε επεξεργασία που διεξάγεται από καταπιεσμένους και τελικά, με όρους ιδιοκτησίας ανήκουν στους καταπιεσμένους.
Η αποχή από τις καπιταλιστικές φιέστες σαν τη "μαύρη παρασκευή" μπορεί να είναι ένα πρώτο βήμα για πολλούς, αλλά ακόμα κι αν γίνει δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο ανοχής. Την εκμετάλλευση και καταπίεση δεν την αγνοείς, δεν είναι εφιάλτης για να φύγει μόλις ξυπνήσουμε. Επιτίθεσαι, την πολεμάς, διαφορετικά την ανέχεσαι.
Ο λαικισμός σωστά συνδέεται με το φασισμό αλλά δε θα πρέπει να συγχέεται με την εκλαίκευση. Η διαφορά είναι η απάτη που εμπεριέχει ο λαικισμός. Οι λαικιστές λένε στις μάζες αυτό που θέλουν να ακούσουν. Θέλουν να ακούσουν ότι "λεφτά υπάρχουν"; Θα το πουν. Θέλουν να ακούσουν ότι είναι οι καλύτεροι επειδή "γεννήθηκαν Έλληνες""; κι αυτό θα το πουν. Θέλουν να ακούσουν ότι μπορεί ένας φλωράκος να τα βάλει με τον καπιταλισμό και να σκίσει μνημόνια; Κι αυτό θα το πουν.
Η εκλαίκευση από την άλλη δεν κάνει τέτοιες υποχωρήσεις. Θα πει την αλήθεια με τρόπο κατανοητό απ'όλους.
Ο λαικισμός αποτελεί ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι το οποίο πήραν ορισμένοι επαγγελματίες "επαναστάτες" και συνέβαλλαν στη νεκρανάσταση του φασισμού. Ο λόγος για τα γνωστά σταλινικά κόμματα που κυριαρχούσαν σε εργατικές περιοχές όπως ο Πειραιάς, το Πέραμα ή το Κερατσίνι μέσω του λαικισμού. Την αμέσως επόμενη στιγμή η "γέφυρα" του λαικισμού που σήκωσαν δήθεν για να πλησιάσουν τις μάζες, αποτέλεσε την πίσω πόρτα που μπούκαρε ο φασισμός, στις ίδιες εργατικές περιοχές.

Soulrain Falls, post: 25871, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Λες "'Οταν χάνεις τις ευκαιρίες σου είναι επόμενο ο εχθρός να αξιοποιεί τις δικές του". Να το φέρουμε λίγο σε πραγματική διάσταση; Ζούμε σε μια εποχή που η επιτήρηση και η *-κρατία έχουν διεισδύσει σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής. Όταν λοιπόν κάποιοι «αντιεξουσιαστές» (τα εισαγωγικά είναι σκόπιμα γιατί δεν αναφέρομαι σε όσους είναι πραγματικά τέτοιοι) αποφασίζουν να «επιτεθούν στο κατεστημένο», (θα έπρεπε να) γνωρίζουν ότι, αν δεν καταφέρουν σημαντικό πλήγμα, θα κάνουν δώρο στον εχθρό μια ιδανική ευκαιρία να εντατικοποιήσει την επιτήρηση και τη γενικότερη καταπίεση. Πες μου εσύ τωρα, όταν 5-10 βαρεμένοι καίνε μια τράπεζα, τι ακριβώς νομίζουν ότι πετυχαίνουν; Θα κλείσει πρόσκαιρα ένα μόνο κατάστημα ενός από τους τόσους κολοσσούς παγκοσμίως και θα πληγεί το «σύστημα»; Είναι «συμβολισμός» (γιατί προφανώς στην εποχή μας είναι πρόσφορο το έδαφος για τέτοια θέματα, not) ; Ή μήπως απλά δρουν σύμφωνα με μια «πραγματικότητα» που δεν υφίσταται παρά μόνο στο μυαλό τους;

Η τράπεζα για πολύ κόσμο αποτελεί το πρόσωπο της εκμετάλλευσης. Με την υπογραφή της τράπεζας κάποιο πρωί έρχονται οι μπάτσοι να σου κατάσχουν το σπίτι, μέσω της τράπεζας σου κατάσχουν τις καταθέσεις πλέον αν χρωστάς στο δημόσιο και επιπλέον το τραπεζικό κατεστημένο είναι εκείνο που απορροφά τα "πακέτα στήριξης".
Οι 5-10 βαρεμένοι που αναφέρεσαι πολύ πιθανό να μην είναι αλεξιπτωτιστές από το υπερπέραν αλλά παιδιά που έζησαν εξώσεις, τη μάνα τους να την πιάνει υστερία ένα πρωί που οι μπάτσοι της χτύπησαν την πόρτα με ένα χαρτί στο χέρι υπογεγραμμένο από τράπεζα και της έδωσαν διορία να το εγκαταλείψει. Μπορεί να είναι εγγόνια συνταξιούχων που δούλευαν μια ζωή για να πεθάνουν άστεγοι. Μπορώ να φέρω κι άλλα παραδείγματα που δεν υπάγονται καθόλου στη σφαίρα της φαντασίας αλλά νομίζω πως έγινα κατανοητός. Αντί να αναρωτιέσαι "τι πετυχαίνουν όσοι καίνε μια τράπεζα" αναρωτήσου τι πετυχαίνουν όσοι δεν το κάνουν.
Προσωπικά δεν είναι καθόλου αντίθετος στην πρακτική της καταστροφής κεφαλαιοκρατκών στόχων, όμως υπάρχουν και καλύτερες πρακτικές, όπως η απαλλοτρίωση του περιεχομένου τους και η διάθεσή του για κοινωνική μέριμνα (όπως έκαναν οι κοινωνικοί ληστές) ή για επαναστατικούς σκοπούς (όπως κάνουν οι Ε.Ο.). Ακόμα κι αν δεν κλείσει κανένα κατάστημα, δε θα λυπηθώ καθόλου για καμμένες τράπεζες. Μακάρι να καούν όλες.

Soulrain Falls, post: 25871, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Η πραγματικότητα πείθει, βοηθάει όμως αφενός μεν να την αντιλαμβανόμαστε εμείς οι ίδιοι πρώτα, αφετέρου δε να φροντίζουμε να προβάλλουμε την πραγματική διάσταση των όσων πράττουμε ώστε να ελαχιστοποιούνται τα περιθώρια παρερμηνείας. Εγώ μπορεί να (νομίζω ότι) καταλαβαίνω τι κάνω και γιατί, ο διπλανός μου όμως δεν είναι εγώ και είναι παράλογο να περιμένω να καταλάβει τη «γλώσσα» μου.

Εδώ μιλάμε για εκλαίκευση και θα με βρείς απόλυτα σύμφωνο. "Δεν έχει κανένα νόημα να κυρήττεις το ευαγγέλιο στα λατινικά όταν απευθύνεσαι σε ινδιάνους" (κάποιος το έχει πει, δε θυμάμαι ποιός). Είναι πολύ πιο παραγωγικό να συζητήσεις μαζί τους το περιεχόμενο στη γλώσσα τους και να τους βοηθήσεις να το κατανοήσουν με το δικό τους τρόπο.

Soulrain Falls, post: 25871, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Κάθε είδους ιδεολογία αποτελεί ψευδή συνείδηση, ταυτόχρονα όμως στον πραγματικό κόσμο υπάρχουν -μεταξύ άλλων- οι «μαρξιστές» και κάποιοι από αυτούς δεν είναι απλά «ιδεολόγοι» αλλά δογματικοί. Συμπέρασμα;

Ακριβώς. Τα μεγαλύτερα εγκλήματα σε βάρος της διαλεκτικής γίνονται από όσους την έχουν αναγάγει σε δόγμα. Παρά τα εγκώμια των μαρξιστών στην επιστήμη και παρά την επιστημονική απόδειξη της Θεωρίας του Χάους, αρνούνται δογματικά να την ενσωματώσουν στη διαλεκτική όπου ανήκει. Παρά το γεγονός ότι η αέναη εξέλιξη αποτελεί διαλεκτικό νόμο, έχουμε τους κατα τα άλλα φανατικού οπαδούς της να ακυρώνουν στην πράξη τους νόμους της.

Soulrain Falls, post: 25871, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Θα διαφωνήσω επίσης με τη διατύπωση του "Με αυτή την έννοια, οι κατακτήσεις οποιουδήποτε κινήματος από τα κάτω αποτελούν ταυτόχρονα κατακτήσεις της τάξης και της καταπιεσμένης κοινωνικής ομάδας που εκφράζει". Εγώ θα το έλεγα "το αποτέλεσμα των κατακτήσεων οποιουδήποτε κινήματος από τα κάτω το γεύεται η τάξη και η καταπιεσμένη κοινωνική ομάδα που εκφράζει αλλά εξακολουθεί να αποτελεί κατάκτηση μόνο εκείνων που το πέτυχαν κι εκείνων που αγωνίζονται για να εξακολουθήσει να υπάρχει». Το ίδιο ισχύει και για αυτά που αποκαλούμε «δικαιώματα». Αν για παράδειγμα εσύ φας το ξύλο της αρκούδας ή θυσιάσεις τη ζωή σου για να πετύχεις κάτι, εγώ κάθομαι στα αυγά μου αλλά αυτό που πέτυχες με ωφελεί τελικά κι εμένα λόγω «τάξης», δε θα έπρεπε να ντρέπομαι αν ισχυρίζομαι ότι είναι και δικη μου κατάκτηση;

Σίγουρα θα πρέπει να ντρέπονται π.χ. εκείνοι που παραμένουν προσκολλημένοι στο σταλινισμό ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζονται ότι δείχνουν αλληλεγγύη στη Ροζάβα και το κουρδικό κίνημα που τον ξεπέρασε. Η αλληλεγγύη είναι αμφίδρομη, αν θες να τη δείξεις θα πρέπει και να τη δεχτείς.
Από την άλλη, ίσως δεν έχεις παρακολουθήσει την πολιτική αυτών των κινημάτων. Τα ίδια τα κινήματα, οι Ζαπατίστας, οι Κούρδοι κλπ, έχουν σαν στόχο τη διασύνδεση του αγώνα τους με το παγκόσμιο κίνημα. Κατ'αυτούς λοιπόν, αν ο αγώνας τους επιφέρει κάποιες οριοθετημένες κατακτήσεις που δεν αφορούν το κίνημα παγκόσμια, τότε έχει αποτύχει. Η οπτική που περιγράφεις, ότι οι ταξικές και κοινωνικές κατακτήσεις αφορούν στενά και αποκλειστικά μόνο το φυσικό τους αυτουργό, είναι ένα περίεργο "πατριωτικό" ιδεολόγημα που συναντάται μάλλον σε στενούς κύκλους επαναστατών (π.χ. η απαίτηση των μελών του Επαναστατικού Αγώνα να αναφέρονται σαν τέτοια και όχι σαν "αναρχικοί επαναστάτες"), δε συμβάλλει στην πολυμορφία και την ενότητα του κινήματος παγκόσμια και γι αυτό δε με βρίσκει σύμφωνο, όχι επειδή θα ήθελα να καπηλευτώ τους αγώνες άλλων, αλλά επειδή οι ίδιοι οι άλλοι έδωσαν τους αγώνες αυτούς για όλους. "Todo para todos nada par'nosotros" (=όλα για όλους, τίποτα για μας). Στη συνείδησή μου η μερικότητα ισοδυναμεί με το ρεφορμισμό. Οποιος αγωνίζεται για τη σέκτα του κι όχι για την απελευθέρωση κάθε καταπιεσμένου, δε διαφέρει από τους πραξικοπηματίες. Εννοείται ότι δε θεωρώ τέτοια τα μέλη του Ε.Α. που προανέφερα, έχουν τοποθετηθεί με σαφήνεια υπέρ της συνολικής, πολύμορφης δράσης και ο λόγος που προβάλλουν την ιδιότητα του μέλους της οργάνωσής τους έχει να κάνει με εσωτερικά οργανωτικά τους ζητήματα που θα έπρεπε να λύσουν στο εσωτερικό τους όπως τους αναλογεί.

Soulrain Falls, post: 25871, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Οι δομές είναι το πρακτικό σκέλος. Όλα όμως πρέπει να ξεκινάνε από την ύπαρξη κριτικής σκέψης. Ενστερνίζεσαι σήμερα μια ιδέα και κάποιοι άνθρωποι είναι ομοϊδεάτες σου. Την ιδέα αυτή όμως πρέπει συνεχώς να την περνάς από κόσκινο, να την αμφισβητείς και να ελέγχεις την ορθότητά της. Αν πάψει να συμβαίνει αυτό, η ιδέα μετατρέπεται σε δόγμα. Πρέπει επίσης να είσαι σε εγρήγορση για το ενδεχόμενο διαστρέβλωσής της από κάποιον ομοϊδεάτη (που πολλές φορές γίνεται με πρόθεση), όπως επίσης και να είσαι αποφασισμένος αύριο να αντιταχθείς στον χθεσινό ομοϊδεάτη σου, αν παραστεί ανάγκη, γιατί μπορεί κάποιος να πιστεύει τα ίδια με εσένα αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Εγώ το λέω "να συμμετέχεις σε μια ομάδα αλλά να μην είσαι κομμάτι της", εννοώντας να μην εξαφανίζεται η ατομικότητα (νοητική και όχι μόνο) μέσα στη συλλογικότητα αλλά να συνυπάρχουν. Αν αρχίσεις (όχι εσύ προσωπικά) να μου μιλάς λες και ο νους σου είναι καρμπόν από κάποιο φυλλάδιο οργάνωσης, όσο και αν έχω πρόθεση να σε ακούσω, η δική μου κριτική σκέψη θα προκαλέσει εντικτώδη αντίδραση στην κομποστοποίηση του μυαλού σου.

Δεν διαφωνώ πουθενά σ'αυτή την παράγραφο. Πολλές φορές εξαιτίας την επιμονής μου να "ψειρίζω τη μαιμού" στις διαδικασίες έχω γίνει αντιπαθής, άλλες τόσες όμως δικαιώθηκα από την εξέλιξη των διαδικασιών. Αλλά αυτά τα ζητήματα λύνονται στην πράξη. Μέσα σε ζωντανές διαδικασίες με πραγματικούς ανθρώπους που αυτοοργανώνονται και ψάχνουν τις δομές που θα εξασφαλίζουν ότι δεν αναπαράγουν την εξουσιαστική διάρθρωση με επαναστατική ορολογία.
Ενας κανόνας ενδεικτικός της σχέσης συλλογικού και ατομικού είναι "η ελευθερία του ενός αρχίζει εκεί που αρχίζει και η ελευθερία του άλλου". Αν το συλλογικό δεν απελευθερώνει κάθε ατομικότητα, τότε δεν έχει απελευθερωτικό χαρακτήρα και αντίστροφα, όταν ο ατομικός αγώνας αντί να αποτελεί κομμάτι του παζλ της συνολικής απελευθέρωσης την εμποδίζει, τότε δεν είναι απελευθερωτικός.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#34
Μόλις πέσουν τα φράγκα στον συνειδητοποιημένο φτωχό και δεν λέω άνθρωπο γιατί είναι πολλά επίπεδα παραπάνω, όχι μόνο κολωτούμπες θα κάνει, αλλά ότι του πει ο «ευεργέτης του», από προβοκάτσιες, λεηλασίες, καταδότης των συντρόφων του, μέχρι και μισθοφόρος, “είναι πολλά τα λεφτά ρε φιλαράκι”.
  Απάντηση
#35
@ debianass

Ίσως ήταν περιοριστική η διατύπωση του ερωτήματος, γι' αυτό θα το επεκτείνω λίγο για να καταλάβεις το σκεπτικό μου (αν και δεν είμαι καθόλου υπέρ τέτοιων ενεργειών αλλά προκρίνω αυτές που ανέφερες ως καλύτερες). Ρωτάω λοιπόν, τι νομίζουν ότι πετυχαίνουν αυτοί που καίνε ένα μεμονωμένο υποκατάστημα τράπεζας και όχι για παράδειγμα με συντονισμένες ενέργειες όλα τα υποκαταστήματα της ίδιας πόλης ή της χώρας;

Σωστά λες ότι η τράπεζα για πολύ κόσμο αποτελεί το πρόσωπο της εκμετάλλευσης, όμως η τράπεζα δεν είναι ένα υποκατάστημα αλλά ολόκληρη η ΤάδεBank. Το να ρίξεις ένα υποκατάστημα, στην πραγματικότητα είναι τόσο αμελητέο όσο το να σκορπίσει μερικά εκατομμύρια ένας λεφτάς. Δεν προκαλεί πραγματική ενόχληση στον εχθρό, ούτε και -όπως διαπιστώνουμε κάθε φορά- μπορεί να λειτουργήσει συμβολικά αλλά ο «καθημερινός άνθρωπος» θα σκεφτεί σε πρώτη φάση ότι τον εμποδίζεις να κάνει τις απαραίτητες για εκείνον συναλλαγές και σε δεύτερο χρόνο, με τη διαστρέβλωση του όλου θέματος, θα καταλήξει στη σκέψη "πάλι έκαναν καταστροφές τα κωλόπαιδα" και θα στραφεί εναντίον σου. Αν όμως καταφέρεις να γονατίσεις για κάποιο διάστημα «ολόκληρο» τον εχθρό, τότε τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά. Πέρα από το πρακτικό αποτέλεσμα, θα δείξεις σε όσους θέλουν να πάρουν μέρος στη μάχη αλλά διστάζουν ότι αυτό που έχεις απέναντί σου δεν είναι άτρωτο (αυτό για όσους αρέσκονται σε συμβολισμούς).

Δεν ισχυρίστηκα ότι οι κατακτήσεις αφορούν στενά και αποκλειστικά κάποιους, γιατί τότε το θέμα πάει στο «αμύνεσθε περί πάρτης». Αυτό που λέω είναι να μην επιχειρούμε να καρπωθούμε τα «εύσημα» (ελλείψει καλύτερης λέξης) για τις ενέργειες που οδήγησαν στην κατάκτηση και να μην ξεχνάμε. Να μην πάμε σε γελοιότητες, τύπου «διορίστηκε όλο μου το σόι γιατί ο παππούς μου ήταν αντιστασιακός». Σκέψου κάτι απλό, όπως ας πούμε η Πρωτομαγιά. Το αποτέλεσμα της κατάκτησης το απολαμβάνουν όλοι, γιατί είναι για όλους. Πόσοι όμως κοντοστέκονται, έστω για μια φευγαλέα στιγμή, και σκέφτονται ότι κάποτε χάθηκαν ζωές για να μπορούν αυτοί σήμερα να σχεδιάζουν «τριημεράκια»; Μπορούμε να βάλουμε δίπλα δίπλα το κάθε «ΠΑΜΕ», «ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ» κι όλους αυτούς που χρησιμοποιούν την ιδιότητα του «συνδικαλιστή» για να βολέψουν την πάρτη και τον κύκλο τους με τους εργάτες που έδιναν αίμα στο Σικάγο για να κατακτήσουν ένα δικαίωμα; Στη θεωρία είναι μέλη της ίδια «τάξης». Στην πράξη όμως;

Γενικότερα, έτσι όπως έχουμε διαμορφώσει τον κόσμο μας, στην πορεία λησμονήσαμε τι είναι πραγματικά ένα δικαίωμα, άσε που πολλές φορές το συγχέουμε με το προνόμιο. Το δικαίωμα όμως δεν είναι κάτι αυτονόητο, που το αποκτούμε από τη στιγμή της γέννησης. Ούτε μας το παρέχει κάποιος ισχυρός, αν και όποτε θελήσει. Είναι κάτι που δεν είχαμε, κάποιοι πάλεψαν για τη διεκδίκησή του κι εμείς με τη σειρά μας πρέπει να αγωνιζόμαστε ασταμάτητα για να μην το χάσουμε ή, αν μας αφαιρεθεί, να το πάρουμε πίσω. Αντ' αυτού όμως, βλέπουμε κάθε μέρα να μας παίρνουν όλο και περισσότερα και δεν κουνιέται φύλλο (μιλάω για γενικευμένη αντίδραση πάντα). Μια εξήγηση γι' αυτό είναι και το ότι πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε σε μια εποχή όπου είχαμε την τύχη να απολαύσουμε πολλά πράγματα, τα οποία θεωρούσαμε (αλλά ποτέ δεν ήταν) δεδομένα. Κι έτσι σιγά σιγά, από «αγρίμια» μετατραπήκαμε σε οικόσιτα, που το μόνο τους μέλημα είναι να έχει φαΐ η ταΐστρα.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#36
Soulrain Falls, post: 25878, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Ίσως ήταν περιοριστική η διατύπωση του ερωτήματος, γι' αυτό θα το επεκτείνω λίγο για να καταλάβεις το σκεπτικό μου (αν και δεν είμαι καθόλου υπέρ τέτοιων ενεργειών αλλά προκρίνω αυτές που ανέφερες ως καλύτερες). Ρωτάω λοιπόν, τι νομίζουν ότι πετυχαίνουν αυτοί που καίνε ένα μεμονωμένο υποκατάστημα τράπεζας και όχι για παράδειγμα με συντονισμένες ενέργειες όλα τα υποκαταστήματα της ίδιας πόλης ή της χώρας;

Σωστά λες ότι η τράπεζα για πολύ κόσμο αποτελεί το πρόσωπο της εκμετάλλευσης, όμως η τράπεζα δεν είναι ένα υποκατάστημα αλλά ολόκληρη η ΤάδεBank. Το να ρίξεις ένα υποκατάστημα, στην πραγματικότητα είναι τόσο αμελητέο όσο το να σκορπίσει μερικά εκατομμύρια ένας λεφτάς. Δεν προκαλεί πραγματική ενόχληση στον εχθρό, ούτε και -όπως διαπιστώνουμε κάθε φορά- μπορεί να λειτουργήσει συμβολικά αλλά ο «καθημερινός άνθρωπος» θα σκεφτεί σε πρώτη φάση ότι τον εμποδίζεις να κάνει τις απαραίτητες για εκείνον συναλλαγές και σε δεύτερο χρόνο, με τη διαστρέβλωση του όλου θέματος, θα καταλήξει στη σκέψη "πάλι έκαναν καταστροφές τα κωλόπαιδα" και θα στραφεί εναντίον σου. Αν όμως καταφέρεις να γονατίσεις για κάποιο διάστημα «ολόκληρο» τον εχθρό, τότε τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά. Πέρα από το πρακτικό αποτέλεσμα, θα δείξεις σε όσους θέλουν να πάρουν μέρος στη μάχη αλλά διστάζουν ότι αυτό που έχεις απέναντί σου δεν είναι άτρωτο (αυτό για όσους αρέσκονται σε συμβολισμούς).

Η άποψή μου είναι παρόμοια και μάλλον η επικρατούσα στην επαναστατική πρακτική. Ο Carlos Marigela σημειώνει:
Παράθεση:Η επίθεση στις τράπεζες είναι κλασσική ενέργεια για την απόσπαση χρημάτων, αλλά ο επαναστάτης πρέπει να λαβαίνει υπόψη του δύο ανταγωνιστικούς παράγοντες:
α) τους περιθωριακούς και
β) τους δεξιούς αντεπαναστάτες.
Αυτή η κατάσταση είναι κάτι που δημιουργεί ανασφάλεια στο λαό. Για ν' αποφύγει αυτό το εμπόδιο ο αντάρτης των πόλεων πρέπει να προσέξει δύο σημεία:
α) να μη χρησιμοποιεί υπερβολική βία και να μην καταστρέφει την περιουσία του λαού, πράγμα που κάνουν οι περιθωριακοί,
β) να χρησιμοποιεί την επίθεση σαν μέσο της προπαγάνδας του και μάλιστα να διαφωτίζει το λαό με προκηρύξεις για τους στόχους και τους σκοπούς των ενεργειών του και για το νόημα της ληστείας.
από "το εγχειρίδιο του αντάρτη πόλεων".
Ομως δε μπορεί να είναι ο καθένας αντάρτης πόλεων ή κοινωνικός ληστής. Ανθρωποι σαν το Νίκο Παλαιοκώστα μπορούσαν να απαλλοτριώσουν μια τράπεζα με ένα όπλο που δε βγήκε καν από τη θήκη του και ένα ποδήλατο. Αλλοι βρέθηκαν στη φυλακή από δικό τους λάθος όπως παραδέχτηκαν παρόλο που ήταν πολύ πιο άρτια εξοπλισμένοι.
Η γιαγιά μου για παράδειγμα, όσο αγανακτισμένη κι αν είναι με την τράπεζα δε μπορεί να την απαλλοτριώσει. Αν και έχει συμβεί περιστατικό, νομίζω στην Κόρινθο, με δράστη απελπισμένη ηλικιωμένη που πήγε να κάνει ληστεία μ'ένα μαχαιράκι της κουζίνας.
Οπως και νάχει, δε μπορεί να το κάνει ο καθένας. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να ρίξει μια πέτρα ή κανένα μπουκάλι. Και πάλι όμως εκφράζεται η οργή του.
[Εικόνα: memegiagiafront.png]
Στην εξέγερση του Δεκέμβρη '08 είδα γιαγιάδες, παπούδες, κνίτες, ακόμα και πασπίτες (κουκουλωμένους πάντα) να βγάζουν το άχτι τους στις τράπεζες. Οχι για το "πλιάτσικο" (έπαιζε πολύ η λέξη τότε) αλλά από έκδηλη οργή. Οι επιθέσεις σε τράπεζες, μπατσάδικα, κρατικά κτήρια εξαπλώθηκε στιγμιαία σ'όλη την Ελλάδα, ακόμα και στο εξωτερικό που έγιναν επιθέσεις σε ελληνικές πρεσβείες και προξενεία.
Ολα αυτά είχαν καθιερωθεί σαν πρακτικές από κάποιους λίγους. Ο κόσμος κατα την εξέγερση είχε δεί έμπρακτα τι άλλο μπορεί να κάνει πέρα από το να ανάβει κεράκια ρεσώ στο Σύνταγμα. Μπορεί να έβριζαν αυτούς που τα έκαναν πριν, αλλά σε συνθήκες εξέγερσης τα έκαναν και οι ίδιοι.
Κατα τις συγκρούσεις για το ΧΥΤΑ στην Κερατέα συμμετείχαμε κάποιοι στα μπλόκα, οπότε ήρθε ένας παπάς και μας ζήτησε συγνώμη, γιατί λέει έβλεπε στην τιβι τις συγκρούσεις κι έλεγε ότι "καλά μας κάνουν". Το βράδυ ήταν στα οδοφράγματα κι έχωνε "κινέζους" :)
Η πρακτική αυτή σταμάτησε εξαιτίας της μαρφίν. Ανεξάρτητα αν ήταν λάθος ή προβοκάτσια, πέρασε από το μυαλό όλων μας μήπως το πρόταγμα που απευθύναμε αποδειχτεί κανιβαλικό, σκοτώνοντας τους εαυτούς μας. Ο Μαριγκέλα τάλεγε 50 χρόνια πριν. Χρειάζεται άρτιος σχεδιασμός όταν παίζεις με φωτιές.

Soulrain Falls, post: 25878, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Δεν ισχυρίστηκα ότι οι κατακτήσεις αφορούν στενά και αποκλειστικά κάποιους, γιατί τότε το θέμα πάει στο «αμύνεσθε περί πάρτης». Αυτό που λέω είναι να μην επιχειρούμε να καρπωθούμε τα «εύσημα» (ελλείψει καλύτερης λέξης) για τις ενέργειες που οδήγησαν στην κατάκτηση και να μην ξεχνάμε. Να μην πάμε σε γελοιότητες, τύπου «διορίστηκε όλο μου το σόι γιατί ο παππούς μου ήταν αντιστασιακός». Σκέψου κάτι απλό, όπως ας πούμε η Πρωτομαγιά. Το αποτέλεσμα της κατάκτησης το απολαμβάνουν όλοι, γιατί είναι για όλους. Πόσοι όμως κοντοστέκονται, έστω για μια φευγαλέα στιγμή, και σκέφτονται ότι κάποτε χάθηκαν ζωές για να μπορούν αυτοί σήμερα να σχεδιάζουν «τριημεράκια»; Μπορούμε να βάλουμε δίπλα δίπλα το κάθε «ΠΑΜΕ», «ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ» κι όλους αυτούς που χρησιμοποιούν την ιδιότητα του «συνδικαλιστή» για να βολέψουν την πάρτη και τον κύκλο τους με τους εργάτες που έδιναν αίμα στο Σικάγο για να κατακτήσουν ένα δικαίωμα; Στη θεωρία είναι μέλη της ίδια «τάξης». Στην πράξη όμως;

Ο συνδικαλισμός ήταν επικίνδυνος, έπρεπε να διαβρωθεί και να ενσωματωθεί. Αυτός είναι ο "δημοκρατικός" τρόπος καταστολής. Αντί να ικανοποιήσεις ταξικά αιτήματα ικανοποιείς τις επιθυμίες των εκπροσώπων που στοιχίζουν λιγότερο. Ετσι θα γλυτώσεις για πολύ καιρό από τις ταξικές διεκδικήσεις με τους εργάτες να τρώγονται μεταξύ τους. Παλιά τακτική που κληρονομήσαμε από τη φεουδαρχία (Διαίρει και βασίλευε).
Πάντως προτιμώ 100 φορές έναν εργαζόμενο που συνδικαλίζεται ακόμα και με το ΠΑΜΕ από αυτόν που γίνεται ρουφιάνος του αφεντικού ή δουλεύει ώρες απλήρωτος για να το παίξει καλός υπάλληλος και να "εξασφαλίσει τη θέση του" (εδώ γελάνε). Τα πράγματα αλλάζουν όταν το ΠΑΜΕ (άντε, πηγαίνετε) αποκτά δύναμη όπως στη Ν/Ε Ζώνη του Περάματος και γίνεται χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Εκεί είναι επικίνδυνο. Ηδη έχουν μπουκάρει οι ναζί. Δε θα αναλύσω παραπάνω, θα πάει για σεντόνι.
Στην Κίνα για παράδειγμα, ξεφυτρώνουν αυτοοργανωμένα σωματεία ή ακόμα και σωματεία του κόμματος (πρόσφατα έγινε μια τέτοια απεργία) που παίρνουν την πλειοψηφία αγωνιστές εργάτες και κάνουν πολυπληθείς (μιλάμε για εκατομμύρια) απεργίες και διαδηλώσεις που δε σταματούν παρα μόνο στην ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Τα αιτήματα ικανοποιούνται αφού δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, αλλά οι συνδικαλιστές εκτελούνται, με δίκες ή χωρίς (κρατική στήριξη από τις κατα τόπους "τριάδες" που παίζουν ρόλο παρακράτους).
Ευτυχώς η Κίνα είναι μεγάλη και με 800 yuan (περίπου 100 ευρώ) βρίσκουν πλαστές ταυτότητες κι εξαφανίζονται.
Αυτός είναι ο "κακός" τρόπος καταστολής του συνδικαλισμού. Ο "καλός και πολιτισμένος" είναι αυτός που αναφέρθηκες.

Soulrain Falls, post: 25878, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Γενικότερα, έτσι όπως έχουμε διαμορφώσει τον κόσμο μας, στην πορεία λησμονήσαμε τι είναι πραγματικά ένα δικαίωμα, άσε που πολλές φορές το συγχέουμε με το προνόμιο. Το δικαίωμα όμως δεν είναι κάτι αυτονόητο, που το αποκτούμε από τη στιγμή της γέννησης. Ούτε μας το παρέχει κάποιος ισχυρός, αν και όποτε θελήσει. Είναι κάτι που δεν είχαμε, κάποιοι πάλεψαν για τη διεκδίκησή του κι εμείς με τη σειρά μας πρέπει να αγωνιζόμαστε ασταμάτητα για να μην το χάσουμε ή, αν μας αφαιρεθεί, να το πάρουμε πίσω. Αντ' αυτού όμως, βλέπουμε κάθε μέρα να μας παίρνουν όλο και περισσότερα και δεν κουνιέται φύλλο (μιλάω για γενικευμένη αντίδραση πάντα). Μια εξήγηση γι' αυτό είναι και το ότι πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε σε μια εποχή όπου είχαμε την τύχη να απολαύσουμε πολλά πράγματα, τα οποία θεωρούσαμε (αλλά ποτέ δεν ήταν) δεδομένα. Κι έτσι σιγά σιγά, από «αγρίμια» μετατραπήκαμε σε οικόσιτα, που το μόνο τους μέλημα είναι να έχει φαΐ η ταΐστρα.

Η κοινωνική εξέλιξη μπορεί να απεικονίζεται σε μια φθίνουσα σπείρα fibonacci. Σχηματίζει κύκλους αλλά κανένας κύκλος δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. όσο πάει οι κύκλοι μικραίνουν και ο χρόνος περιόδου μειώνεται. Θα έχουμε ραγδαίες αλλαγές από τη μια στιγμή στην άλλη. Αν δε σπάσει αυτή η τροχιά πολύ φοβάμαι ότι θα έχουμε διαδοχικές ακραίες καταστάσεις, με φασιστικά κράτη σε ΗΠΑ-ΕΕ και σφοδρές ένοπλες συγκρούσεις στα αστικά κέντρα που τώρα τρέχουν να ψωνίσουν στη black friday. Ηδη στη διπλανή μας χώρα έχει στηθεί ένα φασιστικό κράτος, αυτή τη φορά μέσω ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος. Τη μια μέρα θα κατέχουν τη γειτονιά σου οι φασίστες, την επόμενη οι αντάρτες, τη μεθεπόμενη οι Τούρκοι, την παραμεθεπόμενη οι Γερμανοί και πάει λέγοντας. Οσοι θέλουν ας μην πολεμήσουν, ας κάτσουν μέσα να τους κάψουν σαν τα ποντίκια. Η ταίστρα ήδη ξέμεινε από φαί, αυγά δε βγαίνουν πλέον και η κατσαρόλα του μαδήματος βρίσκεται ήδη στη φωτιά. Ας μείνουν στην αφασία τους, μπροστά τους θα το βρούν.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#37
Το διαίρει και βασίλευε είναι η καλύτερη πολιτική ελέγχου μαζών, κρατών, κτλ, εάν πχ σε ένα κράτος δημιουργήσεις διαφορετικές ομάδες ανθρώπων με διαφορετικές οικονομικές και κοινωνικές απολαβές, (βλέπε κρατικούς υπαλλήλους), τότε δεν θα υπάρξει ποτέ συλλογική συσπείρωση αντίδρασης. Το κράτος θα είναι έρμαιο στις ορέξεις των εξουσιαστών, αφού οι διάφορες ομάδες θα συσπειρώνονται αναλόγως των δικό τους συμφερόντων και θα αντιπαλεύονται τις άλλες ομάδες.
Αυτό όμως έχει ένα μειονέκτημα για τους εξουσιαστές και τις υποστηριζόμενες σε αυτούς ομάδες. Το κυριότερο είναι ότι οι ομάδες υποστήριξης εξ' ορισμού των εξουσιαστών είναι μικρότερες πληθυσμιακά από τις άλλες υπόδουλες που τρέφουν το εξουσιαστικό σύστημα και τις ομάδες τους, όπου αυτό μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε κατάρρευση του συστήματος εξουσίας από την υπέρ πληθώρα των καταπιεσμένων.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό της Ρουάντα με τους Χούτου και τους Τούτσι, όπου οι Χούτου κατάσφαξαν τους υπηρέτες των εξουσιαστών Τούτσι, επαληθεύοντας για άλλη μια φορά το αξίωμα της εξέλιξης, αφού δεν ανέχεται ανισορροπίες.
Συμπέρασμα το διαίρει και βασίλευε είναι μια καλή πρακτική για τους εξουσιαστές αλλά καταστροφή για τις χώρες, κράτη όπου εφαρμόζεται, όμως όποια ανισορροπία εφαρμόζεται θα επέλθει μέσω εντροπίας σε ισορροπία.
  Απάντηση
#38
Τί γίνεται όταν ανταμοίβεις δυο μα'ι'μούδες άνισα! Κοινωνικό πείραμα.
  Απάντηση
#39
Συνεχίζοντας από το προηγούμενο που έγραψα, το μεγάλο πρόβλημα που δημιουργείται στους εξουσιαστές των χωρών, κρατών, είναι ότι φτιάχνοντας ομάδες υποστήριξης στις χώρες όπου ασκούν την εξουσία τους, εφαρμόζοντας το διαίρει και βασίλευε, όταν θα επέλθει κάποια στιγμή η κατάρρευση της εξουσιαζόμενης χώρας, τότε τα παράσιτα που οι ίδιοι δημιουργήσανε θα μεταναστεύσουν στις χώρες των εξουσιαστών μαζί και με μεγάλη μερίδα από τους καταπιεζόμενους πολίτες αυτών των χωρών.

Ο συνδετικός κρίκος συνήθως είναι η γλώσσα, τα ήθη και έθιμα που εφαρμοστήκανε, όταν θα εισέλθουν λοιπόν στις χώρες των εξουσιαστών, θα ξεκινήσει ασυνείδητα αλλά και συνειδητά, μια εχθρική στάση προς τους εξουσιαστές τους, που μοναδικό στόχο θα έχουν την απολαβή προνομίων και παροχών. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να συνεισφέρουν και να ενσωματωθούν στις χώρες των εξουσιαστών τους, έτσι αυτό θα έχει μακροπρόθεσμα αποτέλεσμα, την κατάρρευση των εξουσιαστικών χωρών από τους πρώην εξουσιαζόμενους, αφού θα έχουν φροντίσει να αυξηθούν πληθυσμιακά, χρησιμοποιώντας όλα τα οφέλη που θα τους παρέχονται.

Συμπέρασμα οι εξουσιαστές δυνάστες ανεξάρτητα του τρόπου εφαρμογής της εξουσίας τους, μιας και είναι γενικά καταδυναστευτική, μακροπρόθεσμα θα καρπωθούν τα αποτελέσματα των παρελθοντικών ενεργειών τους.

Στο παρελθόν αυτό έχει συμβεί με την πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας, την μακροβιότερη στην ιστορία, για χίλια (1.000) περίπου χρόνια.
Επαληθεύοντας το γνωμικό, κάποια στιγμή “όλα εδώ πληρώνονται”, για τις χώρες, κράτη κτλ, όσο για τις «καλές οικογένειες», αυτές θα ζούνε και θα βασιλεύουν.

Και για να εξηγηθώ, δεν σημαίνει ότι οι από πάνω είναι χειρότεροι από τους από κάτω, απλά οι καταστάσεις και οι συνθήκες το επιτρέπουν, ή να το πω διαφορετικά δεν είναι απαραίτητο ο πλούσιος να είναι κακός και ο φτωχός καλός. Απλά ο πρώτος έχει να χάσει περισσότερα από τον δεύτερο , όπου σε πολλές περιπτώσεις για να προστατεύσει τα συμφέροντά του γίνεται κακός.
  Απάντηση
#40
αν θελει καποιος ας πει μια γνωμη και για τουτο εδω https://carbonrom.org/
  Απάντηση


Πάμε στο Forum:


Πλάσματα σουλατσάρουν στο νήμα: 1 Επισκέπτης(ες)