Η επαναλειτουργία του site και η επιστροφή των χρηστών
#51
Πρώτα απ ' όλα, σ' ευχαριστώ που εξακολουθείς να συζητάς και να διαφωνείς. Η διαφωνία, όταν είναι βάσιμη, είναι κάτι καλό. Αν συμφωνούσαμε όλοι σε όλα, θα ήμασταν σαν άλογα στον ιππόδρομο, με παρωπίδες. Απλά θα βλέπαμε όλοι τον ίδιο τερματισμό. Και να μη λυπάσαι για το πώς βρίσκω εγώ την παραπάνω συλλογιστική. Η σημασία αυτού του γεγονότος είναι ευθέως ανάλογη με αυτή που έχω εγώ για σένα, η οποία είναι ανύπαρκτη.

Ανέφερες κάποια περιστατικά. Με δεδομένο ότι δε μπορώ να έχω τις εμπειρίες σου και να γνωρίζω την ψυχοσύνθεσή σου, αναγκαστικά θα κρίνω ως τρίτος. Αυτό που θα ήθελα όμως είναι να καταλάβεις ότι δεν κρίνω εσένα προσωπικά αλλά τις επιλογές και μόνο ως τέτοιες. Δεν ξέρω αν το έχεις σκεφτεί ποτέ όμως, αν παρατηρήσεις τις ενέργειες που ανέφερες ότι έκανες ανά περίπτωση, θα διαπιστώσεις τα εξής: στη μία επέλεξες κάτι που ήταν προς το συμφέρον σου (τη μη αποβολή από τη σχολή) και στις άλλες επέλεξες να βλάψεις τον εαυτό σου, ακόμα και με παραίτηση. Σε καμία από τις περιπτώσεις όμως οι ενέργειές σου δε συνέβαλαν στην επίλυση του εκάστοτε προβλήματος.Το μεν συμβούλιο της σχολής εξακολούθησε να κάνει τα ίδια, οι δε υπόλοιποι επίσης. Σιγά μη θορυβήθηκαν επειδή παραιτήθηκες.

Η αντίδραση που λες ότι θα είχες αν οι αναρχικοί (που δεν είναι τέτοιοι αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση) σας έσπαγαν μαγαζιά και αυτοκίνητα, δε θεωρείς ότι θα έπρεπε να είναι αυτονόητη και κοινωνικά αυτοματοποιημένη απέναντι σε οποιονδήποτε έκανε κάτι ανάλογο και μάλιστα να εκδηλωνόταν στον ίδιο ακριβώς βαθμό όταν δε θα επρόκειτο για το δικό σου/μου αυτοκίνητο αλλά για του συνανθρώπου μας;

Γενικότερα, καλό θα ήταν να μην ξεχνάμε τι ακριβώς είναι τα δικαιώματα (τα οποία πια όλοι λίγο πολύ φωνάζουμε ότι μας τα καταπατούν ή και μας τα αφαιρούν πλήρως σε ορισμένες περιπτώσεις) και πώς τα απολαμβάνουμε. Δεν έπεσαν από τον ουρανό, ούτε και τα κερδίσαμε οι περισσότεροι. Μας παραδόθηκαν επειδή κάποιοι, κάποτε, έβαλαν το συλλογικό συμφέρον πάνω από το ατομικό τους και δε δίστασαν να κάνουν πράγματα που άλλοι δεν τόλμησαν. Και κατά την παραλαβή, δεν υπογράψαμε κάποιο συμβόλαιο που να έλεγε ότι δε θα χρειαστεί ποτέ να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Κατά συνέπεια, αν η κατάσταση εξακολουθεί να χειροτερεύει αλλά εμείς σκεφτόμαστε «πες μου μια λύση που όμως να μην έχει αυτή κι εκείνη τη συνέπεια», αργά ή γρήγορα είτε θα αναγκαστούμε να σπάσουμε το όριο που εμείς θέσαμε στο τι μπορούμε να κάνουμε είτε οι «κακοί» της υπόθεσης θα ανακαλύψουν το όριο αυτό, θα καταλάβουν ότι δεν είμαστε πρόθυμοι να το υπερβούμε και θα μας έχουν του χεριού τους.

Το πρόβλημα δεν είσαι εσύ/εγώ/ο τρίτος προσωπικά. Αν λ.χ. εσύ έκανες τα ίδια αλλά οι υπόλοιποι κάναμε διαφορετικές ενέργειες, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Η πλειονότητα όμως κάνει τα ίδια, γι' αυτό και δεν αλλάζει τίποτα. Συμφωνήσαμε παραπάνω ότι το ιδανικό θα ήταν να προσπαθήσει ο καθένας μας να αλλάξει ατομικά. Τώρα, είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι αλλά για μένα μέρος αυτής της αλλαγής αποτελεί και το να προσπαθώ να κάνω το καλύτερο δυνατό σε κάθε περίσταση και ενίοτε να «ξεβολεύομαι» προς όφελος του συνόλου. Δεν το καταφέρνω πάντα αλλά το επιδιώκω συνεχώς. Αν όμως κάθε φορά καταλήγω στην επιλογή με τις ελάχιστες δυνατές συνέπειες για εμένα, αυτό σημαίνει ότι -υποσυνείδητα έστω- δεν έπαψα ποτέ να κοιτάω την πάρτη μου και μόνο. Ναι, είναι ανθρώπινη μια τέτοια αντίδραση και δεν έχει απαραίτητα δόλο. Έτσι όμως δε φτιάχνονται πραγματικές κοινωνίες. Όπως δε φτιάχνονται και αν αντιδράμε μόνο όταν το άδικο μας επηρεάζει προσωπικά.

Πάμε τώρα στη Μαρίκα. Η Μαρίκα λοιπόν είναι το αυτόματο επιχείρημα της «δικής σου πλευράς» και είναι επιχείρημα γεμάτο θυμικό, έστω κι αν δε το συνειδητοποιείς. Οι απαντήσεις μπορούν να είναι πολλές. Κάποιος απόλυτα κυνικός θα σου πει ότι όλοι πρέπει να είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο. Κι ενώ εσύ θα αντιδράσεις αρχικά, ένα μέρος σου θα συμφωνήσει, γιατί αυτήν ακριβώς την ισότητα επιθυμούμε όλοι. Ταυτόχρονα όμως, επειδή είμαστε άνθρωποι κι όχι άψυχα ρομπότ, έχουμε μεριμνήσει ώστε σε περιπτώσεις όπως της Μαρίκας να λαμβάνονται υπόψη πρόσθετα κριτήρια. Κι έτσι, αν φροντίζαμε όλοι μας ώστε η Δικαιοσύνη να κάνει σωστά τη δουλειά της, η πράξη της Μαρίκας θα ήταν φυσικά παράνομη αλλά θα αθωωνόταν λόγω των πρόσθετων κριτηρίων. Είναι μία από τις περιπτώσεις όπου «το ηθικό δεν είναι νόμιμο» αλλά επικρατεί το ηθικό. Σίγουρα δε συμβαίνει πάντα, γιατί επιτρέπουμε στη Δικαιοσύνη να άγεται και να φέρεται. Η λύση όμως δε μπορεί να είναι το «αφού η Δικαιοσύνη είναι άδικη, θα παρανομήσω κι εγώ» αλλά το να τη διορθώσουμε.

Εγώ θα το πάω παραπέρα και θα σου πω ότι καλώς θα έπραττες αν δεν ανέφερες την παρανομία της Μαρίκας. Το θέμα όμως ξέρεις ποιο είναι; Από τη μία, οι Μαρίκες της χώρας (και του πλανήτη) παρανομούν αποκλειστικά και μόνο για την επιβίωσή τους κι από την άλλη, όσα καλαμπόκια κι αν κλέψει/πουλήσει η Μαρίκα σε όλη της τη ζωή, δεν πρόκειται να έχει κέρδος 5-10-20-100 χιλιάδων ευρώ, ούτε και θα αναγκαστείς εσύ ποτέ να πληρώσεις για να καλύψεις τα έξοδα που άλλοι δημιούργησαν. Καταλαβαίνεις πού το πάω. Η Μαρίκα δεν είναι το ίδιο με αυτόν που για παράδειγμα παίρνει επιδότηση για χωράφι ενώ δεν έχει ούτε περιβόλι. Κι αυτή η συνομοταξία έχει υπερπολλαπλάσια μέλη από εκείνη της Μαρίκας, τόσα ώστε η δράση τους να βλάπτει το σύνολο. Κι αυτά που παίρνει ο δεύτερος, δεν τα παίρνει ούτε από το κράτος, ούτε από τους «κουτόφραγκους». Από εσένα, εμένα κι όλους τους υπόλοιπους τα παίρνει. Εκεί λοιπόν, επιβάλλεται να αντιδράσουμε με κάτι περισσότερο από το να βρίζουμε από μέσα μας, δε συμφωνείς; Επίσης, υπό άλλη οπτική, αν υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου υπάρχει (αναγκαστικός) υπερπληθυσμός από Μαρίκες, πάλι έχουμε μερίδιο ευθύνης που επιτρέψαμε να φτάσουν τα πράγματα ως εκεί.

Για τον κτηματία που λες, θα μπορούσα να σου πω εκατό πράγματα αλλά θα περιοριστώ στο εξής: επειδή η ηθική δεν είναι κάτι που φυσάει στον αέρα και το εισπνέουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο, όλα έχουν να κάνουν με τα όρια του καθενός. Κάποιος ίσως να μη βρίσκει το παραμικρό μεμπτό στο να έχει εργοδότη ένα τέτοιο άτομο. Κάποιος ίσως να γνωρίζει τι είναι το άτομο αυτό αλλά να αναγκάζεται εξαιτίας των συνθηκών. Και κάποιος τρίτος ίσως να μην καταδεχτεί ποτέ να εργαστεί για ένα τέτοιο άτομο, ενδεχομένως και παρά το βιοποριστικό του πρόβλημα. Συνήθως συμβαίνει το δεύτερο και, από καθαρά ανθρώπινη σκοπιά, είναι απόλυτα κατανοητό. Την ίδια στιγμή όμως, δε μπορεί να μην αναγνωρίζεις ότι αυτός που προσφέρει την εργασία του σε ένα τέτοιο άτομο, συμβάλλει όχι απλά στο να μην υποστεί το άτομο αυτό καμία συνέπεια για τις πράξεις που τέλεσε στο παρελθόν αλλά ακόμα και στο να έχει κέρδη. Όσο για τη γενναιοδωρία του, δε μπορεί να είναι τέτοια όταν ουσιαστικά τα αγαθά που μοιράζει τα απέκτησε με τόσο βρώμικο τρόπο. Αν για παράδειγμα γινόμουν εγώ ευκατάστατος εις βάρος κάποιου γνωστού σου (ενδεχομένως ακόμα και εις βάρος της ίδιας του της ζωής) και αποφάσιζα ένα ωραίο πρωί να δώσω μια επιταγή με πολλά μηδενικά στο παιδί σου, θα το έβρισκες το ίδιο γενναιόδωρο;

Δεν υπάρχει μία λύση που να μπορούμε να την εφαρμόσουμε και να ξέρουμε ότι θα αποδώσει. Ακόμα κι αν είχαμε το καλύτερο «φάρμακο», εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό και από την ανεκτικότητα του οργανισμού μας σε αυτό. Κι έχουμε αποδείξει, τουλάχιστον στη νεότερη Ιστορία μας, ότι παρουσιάζουμε μεγάλη δυσανεξία σε διαφόρων ειδών «φάρμακα». Ο νοών νοείτω. Ξέρεις τι γίνεται όμως; Σε μια κοινωνία ανθρώπων, ακριβώς επειδή περιλαμβάνει το «κοινό», οτιδήποτε κάνει ή δεν κάνει ο καθένας μας ατομικά, επηρεάζει το σύνολο. Είτε το συνειδητοποιούμε και το αποδεχόμαστε είτε όχι, συμβαίνει. Δε ζούμε σε ατομικά κλειστά συστήματα. Επίσης, δε γίνεται να λύσεις ένα πρόβλημα αν πρώτα α) δε συνειδητοποιήσεις και αποδεχτείς ότι υπάρχει και β) δεν το κατανοήσεις στην ολότητά του. Κι εδώ είναι η ουσιαστική διαφωνία τόσο μεταξύ ημών των δύο όσο κι έξω στην ευρύτερη κοινωνία. Οι περισσότεροι δεν έχουν καν συνειδητοποιήσει ποιο είναι το πρόβλημα, πόσω μάλλον να το παραδεχτούν κιόλας. Και ορισμένοι από αυτούς το κάνουν συνειδητά. Εφόσον λοιπόν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ως προς τη φύση του προβλήματος, δεν υπάρχει περίπτωση να βρούμε κανενός είδους λύση.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#52
Οι άνθρωποι ανέκαθεν ήταν από φύση ατομιστές, αλλά λόγο του ότι είναι μεμονωμένα αδύναμα πλάσματα χρειάζονται το κοινωνικό σύνολο για να αναδείξουν την ικανότητα και ισχύ τους.
Επίσης πάντα οι άνθρωποι ήταν μισθοφόροι των κοινωνιών τους όπου η επιβράβευση ερχόταν πάντα σε κάποια μορφή ανταπόδοσης, είτε ως γη, είτε ως αξίωμα, είτε ως χρυσάφι κτλ.
Πάντα στις κοινωνίες τους εφάρμοζαν κάποιον κανόνα δικαίου για να μην τρώει ο ένας τον άλλο και να μην υπάρχουν διαπληκτισμοί ή συγκρούσεις.
Όταν ο κανόνας δικαίου παύει να υπάρχει τότε έρχονται οι συγκρούσεις ή διαμάχες και στο τέλος η κατάρρευση της κοινωνίας και του κράτους τους.
Δεν είναι τυχαίο όπου τα πιο ισχυρά κράτη έχουν πιο ισχυρό κράτος δικαίου.
  Απάντηση
#53
Soulrain Falls, post: 27835, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Πρώτα απ ' όλα, σ' ευχαριστώ που εξακολουθείς να συζητάς και να διαφωνείς. Η διαφωνία, όταν είναι βάσιμη, είναι κάτι καλό. .
Ευχαριστώ για την απάντησή σου κ γενικά πρέπει να δηλώσω ότι χαίρομαι να συζητάω μαζί σου. Το θέμα που έθειξα και όλα τα επιμέρους που αποκαλύφθηκαν, νομίζω ότι ξεχείλωσε υπερβολικά το θέμα της ανάρτησης του Αρένα για την επαναλειτουργία του και ίσως φταίω εγώ. Εγώ έτσι επιγραμματικά μπορώ να δω τα:
- Μερίδιο κοινωνικής ευθύνης του ατόμου κ τρόποι κοινωνικής δράσης
-Το θέμα κοινωνικών ομάδων μέσα σε μια μοντέρνα ελληνική κοινωνία. Πως αντιμετωπίζονται από το κράτος και πως από μας. Οι γύφτοι αποτελούν μεγάλο κεφάλαιο της κοινωνίας των Βαλκανίων.
-Είδα πολλά πολλά θέματα προσωπικότητας και κοινωνικής συνείδησης(εδώ ξεφεύγουμε, όπως από απλή σύγκρουση του IQ με το EQ του ατόμου, κοινωνική φοβία μέχρι το υπερπέραν της κοινωνικής ψυχολογίας).
Νομίζω το μάτι μου έπιασε τέτοια θέματα όπως το πρώτο κ το δεύτερο στη σελίδα. Το τρίτο νομίζω παραπέφτει να ανοιχτεί στο Αρένα ' είναι για ψυχολόγους.
Θα με συγχωρέσεις που δε θα συνεχίσω την παράθεση απόψεων τώρα, καίγομαι στη δουλειά κ έχω χρόνο πάρα πολύ λίγο.
Αν κάποια στιγμή ανοιχτεί θέμα για τους γύφτους και το δω εγκαίρως μπορώ να παραθέσω μια μικρή πείρα που έχω από την συστηματική τους αντιμετώπιση από Ακαδημα'ι'κούς της κουμμουνιστικής Γουγκοσλαβίας κ Βουλγαρίας , από δύο σεμινάρια που είμουν παρών (Ρουμάνοι δεν ήταν παρών στείλαν μόνο αναφορά), τότε που δεν υπήρχαν κομπιούτερ για να γίνεται mind mapping και οι στατιστικές κ οι μέθοδες αντιμετώπισης ενός πολύπλοκου κοινωνικού θέματος γινόταν με μαρκαδόρο πάνω σε σεντόνια που διπλώνονταν και μεταφέρονταν από τους Ακαδημα'ι'κούς με σακβουαγιάζ στα σεμινάρια...χεχε. Απλώς 2 κοινωνικά πειράματα που κάναν με την κοινότητα των γύφτων όσον αφορά την υπεργεννητικότητά τους και την ικανότητά τους ένταξης σε εργατική ομάδα.
Τα λέμε
  Απάντηση
#54
Με αφορμή την απάντησή σου, εντόπισα ένα σημείο στη δική μου που είναι εύκολα παρερμηνεύσιμο. Θα ήθελα λοιπόν να ξεκαθαρίσω πως όταν γράφω «(αναγκαστικός) υπερπληθυσμός από Μαρίκες», εννοώ τις «Μαρίκες» ως άτομα που αναγκάζονται να παρανομήσουν για την επιβίωσή τους και μόνο ως τέτοια. Δε σκεφτόμουν καν το «κατσιβέλλα» που ανέφερες. Για εμένα βέβαια ήταν αυτονόητο (μέσα στο κεφάλι μου) αλλά, έτσι όπως το έγραψα, μπορεί άνετα κάποιος να βρει πάτημα για να αναπτύξει ρατσιστικές θεωρίες.

Αν θεωρείς ότι κάτι αξίζει να αναφερθεί ως προς αυτά που έθιξες, μπορείς όποτε θέλεις να ανοίξεις νέο νήμα και να το γράψεις. Είτε ως θέμα ανοιχτό προς συζήτηση είτε απλά ως κατάθεση εμπειριών. Και τα δύο μπορούν να βοηθήσουν τα ανοιχτά μυαλά εκεί έξω.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#55
Soulrain Falls, post: 27839, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Αν θεωρείς ότι κάτι αξίζει να αναφερθεί ως προς αυτά που έθιξες, μπορείς όποτε θέλεις να ανοίξεις νέο νήμα και να το γράψεις. Είτε ως θέμα ανοιχτό προς συζήτηση είτε απλά ως κατάθεση εμπειριών. Και τα δύο μπορούν να βοηθήσουν τα ανοιχτά μυαλά εκεί έξω.
Πραγματικά θα ήταν ενδιαφέρον.
«Αγαπώ αυτό που είσαι και όχι εκείνο που ήθελε ο εγωισμός μου να είσαι»…
  Απάντηση
#56
Soulrain Falls, post: 27839, member: 1313 είπε κι ελάλησε:Για εμένα βέβαια ήταν αυτονόητο (μέσα στο κεφάλι μου) αλλά, έτσι όπως το έγραψα, μπορεί άνετα κάποιος να βρει πάτημα για να αναπτύξει ρατσιστικές θεωρίες.Αν θεωρείς ότι κάτι αξίζει να αναφερθεί ως προς αυτά που έθιξες, μπορείς όποτε θέλεις να ανοίξεις νέο νήμα και να το γράψεις. Είτε ως θέμα ανοιχτό προς συζήτηση είτε απλά ως κατάθεση εμπειριών. Και τα δύο μπορούν να βοηθήσουν τα ανοιχτά μυαλά εκεί έξω.
Το κατάλαβα όπως το εννοούσες. Νομίζω δεν δίνεται άλλη εντύπωση.
Η διαφωνία μας άρχισε ουσιαστικά στο θέμα της αντίδρασης του ατόμου (κοινωνική συνείδηση ). Εγώ κατηγόρησα τις απόψεις σου σαν απόλυτες δλδ το να καταγγείλεις ή να καρφώνεις ή όπως το εννοούσες, ακόμα δεν μπορώ να δω διαφορά ειλικρινά. Ίσως γιατί είμαι από επαρχία, ίσως γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι έγραψες. Προσωπικά επιθυμώ το κράτος , τα κόματα, οι σύνδεσμοι επαγγελματιών, οι εισαγγελείς, οι υπηρεσίες κ.λ.π να το κάνουν αυτό. Δε ταιριάζει στη ψυχοσύνθεσή μου. Εκεί θα δείχνω τη προτίμησή μου (ψήφος ή βρίσιμο ή οτιδήποτε άλλο). Μένω συγκινημένος οτι κατανόησες ότι το θέμα ηθικής και προσωπικότητας επηρεάζει τις πολιτικές/πολιτειακές μου πεποιθήσεις. Κάτι που κάποιοι αδυνατούν να το δουν γενικά ως θέμα και πρόβλημα. Εγώ βέβαια πολύ συχνά αναφέρω την ελληνική μου ταυτότητα. Και αυτό θα μπορούσε κάποιος να του δώσει ρατσιστικές προεκτάσεις χωρίς να εννοώ κάτι τέτοιο.
Τα πειράματα που ανέφερα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αντιμετώπισης συγκεκριμένης ομάδας με διάφορους τρόπους από ένα καθεστώς - πολιτικά. Βέβαια υπήρχαν ουσιαστικές διαφορές στον κουμμουνισμό της Γιουγκοσλαβίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας αλλά αυτοί θεωρούσαν ότι δεν υπήρχαν. Ενδιαφέρον θα ήταν, προσωπική εκτίμηση, να μελετηθούν τα αποτελέσματα από ενέργειες πάνω στην αντιμετώπιση ομάδων αλλά φυσικά και στο θέμα διαφωνίας μας ( η αντίδραση των πολιτών ) σε μακρόχρονα καθεστώτα ευρωπα'ί'κά , όπως ας πούμε τη δικτατορία του Φράγκο, τον κουμμουνισμό και τι αποτέλεσμα φέραν στην κοινωνική συνείδηση του ατόμου. Με στατιστικές, όχι θεωρίες και με κοινωνικές μελέτες. Κάτι που θέλει μεγάλη αποστασιόποιηση των μελετητών και γενναιότητα φυσικά. Έχω ρωτήσει ισπανούς αλλά πέρα από προφορική αναφορά και από τις πρώιμες ταινίες του Αλμαδοβάρ δεν κατέχω τίποτα συγκρίσιμο. Και αυτό βέβαια από τις προσωπικές μου αναζητήσεις. Στην Ελλάδα πολλοί θεωρούν την μεταπολίτευση εννιαία (τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου δίνουν όταν τους ακούω), εγώ προσωπικά όχι και πιστεύω ότι αν κάποιος επιστήμονας επιχειρούσε στατιστική αναλυση και μελέτη βλέποντάς την εννιαία θα ήταν εκτός θέματος. Φυσικά αυτό εξαρτάται από τις μεταβλητές που θα επιλέξει, που θα μπορούσαν να είναι όχι τόσο ευαίσθητες, οπότε θα ήταν εντός θέματος.
Θα ήθελα να ανοίξω πολλά νήματα στο Αρένα αλλά θα πρέπει να είμαι και υπόλογος στις θέσεις μου ή τις παρουσιάσεις μου και αδυνατώ λόγω χρόνου Δλδ να απαντώ, να εξηγώ, να διαφωνώ, όπως γίνεται σε ένα φόρουμ. Το χειμώνα αυτό σίγουρα θα ψάχνομαι για επιπλέον εισόδημα, όπως οι περισσότεροι φίλοι μου και ούτε τότε μπορώ να υποσχεθώ.
Πάντως το Αρένα είναι το μοναδικό φόρουμ (Ελλάδα κ κόσμος) που συμμετέχω γράφοντας για οτιδήποτε. Πραγματικά δεν ένιωσα face control ή κάτι τέτοιο και άκουσα απόψεις από άτομα που σίγουρα ποτέ εδώ που ζω δε θα μπορούσα να έρθω σε επαφή ή να μιλήσουμε.
  Απάντηση
#57
Δεν είμαι απόλυτος, γι' αυτό και συζητάω. Ίσως να φαίνεται απόλυτος ο λόγος μου γιατί πάντα προσπαθώ να τον στηρίξω με σωρεία επιχειρημάτων κι επειδή έχω εμπιστοσύνη στην κριτική μου ικανότητα και τις μεθόδους που ακολουθώ, πιθανόν να εκλαμβάνεται ως βεβαιότητα από το συνομιλητή. Αλάνθαστος δεν είναι κανείς όμως. Εγώ απλά φροντίζω να προετοιμάζομαι κατάλληλα κι έτσι πιστεύω ότι η προετοιμασία μου αποδίδει.

Το μικρότερο συστατικό κάθε κοινωνίας είναι το άτομο, έτσι δεν είναι; Κατ' επέκταση, κάθε κοινωνία είναι τόσο «ποιοτική» όσο η μέση ποιότητα των ατόμων που τη συναποτελούν. Τα άτομα είναι που δίνουν υπόσταση στους εκάστοτε θεσμούς, τα άτομα επικυρώνουν τη δύναμη κάθε αρχής, τα άτομα παραχωρούν εξουσία. Σκέψου το απλά. Έστω νόμος Α. Αν η πλειονότητα της κοινωνίας επιλέξει να τον παραβαίνει συνειδητά, αυτό δηλώνει ότι δεν τον αποδέχεται κι έτσι παύει να έχει ισχύ. Ίσως κάποιος να επιχειρήσει να τον επιβάλει δια της βίας (έμμεσης ή άμεσης). Σε αυτή την περίπτωση όμως, έχει ήδη διαλύσει η λειτουργία της κοινωνίας και μιλάμε για καθεστώς. Το ξεχνάμε αλλά είτε αναφέρεται γραπτά είτε όχι, η τήρηση κάθε νόμου είναι στη διακριτική ευχέρεια των πολιτών. Κανένας νόμος δεν έχει καμία απολύτως δύναμη επειδή απλά γράφτηκε στο σύνολο νόμων που αποκαλούμε Σύνταγμα. Αντίθετα, το Σύνταγμα αποκτά δύναμη μόνο αν οι πολίτες το αναγνωρίσουν και το αποδεχτούν.

Εσύ επιθυμείς να ελέγχει και να διορθώνει ο εκάστοτε θεσμός τις παρατυπίες. Αυτό όμως συμβαίνει μόνο όταν η κοινωνία είναι υγιής. Όταν δηλαδή έχει πολίτες, οι οποίοι αναγνωρίζουν ότι έχουν και καθήκοντα εκτός από δικαιώματα, τα οποία καθήκοντα φροντίζουν να ασκούν συνεχώς και πάντα προς όφελος του συνόλου. Αν συμβαίνει αυτό, αυξάνονται κατακόρυφα οι πιθανότητες τα άτομα που θα αποκτήσουν ισχύ επί του συνόλου να αντικατοπτρίζουν την ίδια υγεία που θα υπάρχει μέσα στην κοινωνία κι έτσι οι θεσμοί να λειτουργούν ομαλά.

Τουλάχιστον στη χώρα μας όμως, κάτι τέτοιο έχει πάψει να συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Κι εδώ έρχεται η άλλη διαφωνία. Υπάρχει κόσμος που πιστεύει ότι οι θεσμοί έχουν διαφθαρεί κι ότι αυτή η διαφθορά έχει μολύνει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Έχω ακούσει προσωπικά το αμίμητο «αν ζητήσω εγώ ρουσφέτι από έναν πολιτικό, πρέπει αυτός να με απορρίψει». Δηλαδή ο (υποτιθέμενος) πολίτης μπορεί κάλλιστα να είναι σκάρτος αλλά ο πολιτικός επιβάλλεται να έχει ηθική. Η οποία θα εκπορεύεται από πού;

Δε μπορεί κανένας θεσμός να διαφθείρει την κοινωνία, όπως ακριβώς δε μπορεί κανένας να κάνει εσένα προσωπικά να κλέψεις, εφόσον το θεωρείς κακό. Το αντίθετο συμβαίνει. Όπως είπαμε, οι θεσμοί είναι δημιούργημα της ίδιας της κοινωνίας και δε φυτρώνουν ξαφνικά. Ως εκ τούτου, οι πραγματικοί υπεύθυνοι για την ομαλή λειτουργία τους είναι οι πολίτες και μόνο. Έχουμε και θεσμούς που η αρμοδιότητά τους είναι να ελέγχουν άλλους θεσμούς. Αυτούς όμως ποιος τους ελέγχει, αν όχι οι πολίτες;

Θα μπορούσες να εκφράσεις την αντίθεσή σου με ψήφο, αν η ψήφος δήλωνε τη θέλησή σου και είχε ουσία. Ούτε αυτό συμβαίνει όμως. Δε θα σε πάω στη συμφεροντολογική ψήφο, η οποία δηλώνει την αδιαμφισβήτητα χαμηλή ποιότητα μέρους της κοινωνίας. Δε μπορεί να μην έχεις διαπιστώσει ότι το εκλογικό σύστημα είναι στρεβλό και δεν ανταποκρίνεται καθόλου στη θέληση των πολιτών. Υπενθυμίζω ότι το πρώτο κόμμα στις τελευταίες εκλογές ψηφίστηκε από περίπου δύο εκατομμύρια μόνο. Είναι αυτό η θέληση του «λαού»; Είναι μήπως κοινωνική πλειοψηφία; Υπενθυμίζω επίσης ότι το ίδιο σύστημα έδωσε θεσμική ισχύ σε μια φιλοναζιστική οργάνωση, η οποία φυσικά δεν ψηφίστηκε «από αντίδραση» όπως λέει το παραμυθάκι αλλά γιατί δώσαμε φωνή σε ένα ακόμα πιο άρρωστο κομμάτι της κοινωνίας.

Εκτός αυτού, με το παραπάνω σύστημα καλείσαι (αν αποδέχεσαι να συμμετάσχεις) κάθε φορά να ψηφίσεις μεταξύ υποψηφίων τους οποίους επέλεξαν άλλοι, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη σου. Και στην πορεία, το ποιος θα αναλάβει υπουργική θέση ή ό,τι άλλο και θα είναι άμεσα υπεύθυνος για τη ζωή σου, πάλι δεν το επιλέγεις εσύ. Συνοψίζοντας, η ψήφος σου μπορεί να κάνει τα εξής: να δώσει ισχύ σε άτομα που δεν επέλεξες, τα οποία ταυτόχρονα θα είναι πλειοψηφία σύμφωνα με το σύστημα αλλά μειοψηφία στην κοινωνία ή (αν ψηφίσεις κάτι άλλο) να αγνοηθεί παντελώς από την «πλειοψηφία» που θα επικρατήσει, μαζί με τη θέληση εκείνων που δεν επιθυμούν να επικυρώσουν ένα τέτοιο άρρωστο σύστημα, οι οποίοι δυστυχώς στην κοινωνική συνείδηση έχουν καταχωρηθεί ως «ανόητοι που δεν πάνε να ψηφίσουν». Κι έτσι έχουμε καταστάσεις όπου ένας «σκεπτόμενος» ψηφοφόρος δηλώνει ευθαρσώς ότι θα επιλέξει το «μικρότερο κακό» και το ίδιο άτομο δεν έχει ίχνος ντροπής όταν επικρίνει κάποιον που δε δέχεται να πάρει μέρος στο πανηγυράκι και να επιλέξει κανένα κακό.

Θέλεις να μπορείς να βασίζεσαι σε λειτουργικούς θεσμούς και καλά κάνεις. Κι εγώ μαζί σου. Όμως, τι κάνεις εσύ προσωπικά για να φροντίζεις ώστε οι θεσμοί αυτοί να λειτουργούν ομαλά κι επίσης τι κάνεις (κι εσύ, κι εγώ και όλοι μας) όταν παύουν να λειτουργούν;

Γνωρίζεις ότι οι στατιστικές και οι έρευνες μπορούν πολύ εύκολα να διαστρεβλωθούν και αυτό έχει οδηγήσει πολλούς στο να μην τις εμπιστεύονται. Έτσι, αν κάποτε εμφανιστεί μια αντικειμενική έρευνα που θα παρουσιάζει τα πράγματα όπως είναι (υπάρχουν ήδη αρκετές), ο κόσμος θα την αντιμετωπίσει με καχυποψία και πολλοί θα βρουν πάτημα, επειδή αναπόφευκτα θα τους χαλάει το παραμυθάκι που επέλεξαν να πιστεύουν, για να την απορρίψουν.

Την ίδια στιγμή όμως, ο οποιοσδήποτε μπορεί να μάθει επακριβώς από το τι γράφουν τα άτιμα τα «μνημόνια» μέχρι την οικονομική πορεία της χώρας ανά δεκαετία, τα -πραγματικά- γεγονότα που την επηρεάζουν, τις πολιτικές επιλογές και την κοινωνική συμπεριφορά στην πορεία του χρόνου. Όλα αυτά υπάρχουν «εκεί έξω» ως επίσημα στοιχεία. Αλλά δεν το κάνουμε. Επιλέγουμε να κρίνουμε σύμφωνα με τα προσωπικά μας βιώματα, τα οποία φυσικά δε μπορούν να είναι αντικειμενικά, και με την ημιμάθειά μας. Κι έτσι θυμόμαστε λ.χ. «παλιές, καλές εποχές» και αγνοούμε ότι έχει ήδη αποδειχθεί πως ήταν επίπλαστες. Κάτι σαν «high» από χρήση ουσιών. Νιώθαμε «καλά» αλλά στην πραγματικότητα βλάπταμε τον οργανισμό μας.

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου ούτε καν οι πολιτικοί δε διαβάζουν αυτά που ψηφίζουν και το έχουν ομολογήσει. Σίγουρα δεν το κάνει και ο μπαρμπα-Θόδωρος στο καφενείο. Κι έχουμε καταλήξει να διχαζόμαστε για πράγματα που δε γνωρίζουμε καν τι λένε, ενώ ταυτόχρονα αγνοούμε (επιλεκτικά πολλές φορές) διάφορα άλλα γεγονότα. Για παράδειγμα, είναι γεγονός ότι ο πληθυσμός της χώρας γερνάει κι αυτό μοιραία έχει οδηγήσει στο να δουλεύουν λίγοι για να στηρίξουν τους πολλούς και τη χώρα. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ανεργία ή υπερφορολόγηση κι όλα τα υπόλοιπα δούλευαν άψογα, αυτό από μόνο του θα μας σκότωνε. Ενδεχομένως να συνέβαινε κάποιες δεκαετίες αργότερα αλλά θα συνέβαινε. Νομίζω πως, αν κάποιος δεν έχει σκοπιμότητα, πρέπει να είναι μικρόνους ώστε να μην το αντιλαμβάνεται. Όλο αυτό που ζούμε τώρα είναι η επίδραση κάποιων γεγονότων τα οποία έκαναν εντονότερα άλλα, προϋπάρχοντα προβλήματα. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι αυτά τα «κάποια γεγονότα» είναι έξωθεν επιβεβλημένα, τα προϋπάρχοντα προβλήματα δεν είναι. Ούτε και αναιρείται το γεγονός ότι ουδέποτε επιχειρήσαμε να τα λύσουμε.

Δεν ξέρω ως προς τι εννοείς αν η μεταπολίτευση είναι ενιαία. Ορισμένα σημεία όμως παραμένουν αμετάβλητα (π.χ. δικομματισμός και το ότι γνωρίζουμε με σχετική βεβαιότητα ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση, πριν καν γίνουν εκλογές ή το ότι σχεδόν πάντα η μείζων αντιπολίτευση καταλήγει κυβέρνηση). Αμετάβλητη επίσης έχει παραμείνει επί το πλείστον και η κοινωνική συμπεριφορά, γι' αυτό και μπορεί όποιος θέλει (να είναι αντικειμενικός) να την παρατηρήσει και να καταλάβει «τις πταίει». Για παράδειγμα, πήρε σχεδόν τριάντα χρόνια στο «λαό» να τιμωρήσει εκλογικά ένα κόμμα που θεωρείται εκ των υπευθύνων για τη σημερινή κατάντια (στο οποίο κόμμα άλλοτε έδινε άνετη αυτοδυναμία ο ίδιος «σοφός λαός») αλλά σε μεγάλο βαθμό παραμένει αναλλοίωτη στις συνειδήσεις η νοοτροπία που καλλιέργησε το κόμμα αυτό και μάλιστα έχουμε ως εκλεγμένη κυβέρνηση ένα κακέκτυπο αυτού του κόμματος, στο οποίο -καθόλου τυχαία- συμμετέχουν και πολιτικοί/απόβλητα του προαναφερθέντος κακού κόμματος.

Ως δείγμα «σκεπτόμενου ψηφοφόρου» και «σοβαρού πολίτη» θα σου αναφέρω συγγενικό μου πρόσωπο. Στα νιάτα του ψήφιζε ΚΚΕ. Μετά τα γεγονότα του '89, έγινε ΠΑΣΟΚ. Στην πορεία ψήφισε τον άλλοτε ΣΥΝ και τώρα Σφύριζα. Μιλάει με τα καλύτερα λόγια για την πολιτικάρα με το ζιβάγκο, υπερασπίζεται με πάθος τον αμόρφωτο που έχουμε τώρα για πρωθυπουργό και βρίζει σταθερά τη ΝΔ, ακόμα και σε θέματα όπου αυτή δεν έχει λόγο. Κάπου εδώ θα σκεφτείς «κάτι θα κέρδισε από αυτές του τις επιλογές, γι' αυτό το έκανε». Δεν κέρδισε απολύτως τίποτα, ποτέ. Όταν ψήφιζε ΚΚ, έχασε δουλειές ως «κομμουνιστής». Επί ΠΑΣΟΚ δούλευε σε εργοστάσιο που έκλεισε. Μετά βρήκε δουλειά χρησιμοποιώντας «μέσο» το οποίο είναι κομματόσκυλο της ΝΔ (ναι, του κόμματος που ο ίδιος βρίζει). Και φυσικά επί Σφύριζα, όπως οι περισσότεροι, η ζωή του πάει κατά διαόλου. Πες μου τώρα εσύ αν βρίσκεις κάτι κακό στις επιλογές αυτού του ατόμου και την εν γένει συμπεριφορά του κι αν πιστεύεις ότι αποτελεί σπάνια περίπτωση κι ότι δεν υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν στην ίδια κοινωνία που ζεις.
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται;
  Απάντηση
#58
Η εξέλιξη του ψηφοφόρου. Κάποτε ψήφιζε για να τον διορίσουν σε κάποια θεσούλα του δημοσίου, μετά μήπως του δώσει το κράτος καμιά αύξηση, αργότερα ποιος θα μας δώσειπερισσότερα άτοκα δάνεια, περισσότερες αυξήσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα αλλά και να πληρώσουμε λιγότερους φόρους, να πάρουμε τις επιδοτήσεις, όπου έφτασε η στιγμή της σύνταξης και του εφάπαξ,
Όταν άλλαξαν τα πράγματα λόγο κρίσης, ποιος θα μας πάρει τα λιγότερα και θα μας βάλει λιγότερους φόρους και φτάσαμε ας ψηφίσουμε αυτόν που δεν θα τα χάσουμε τελείως όλα.
Ο ψηφοφόρος «ωρίμασε»όπως και η κοινωνία του, Τετέλεσται !!!
  Απάντηση
#59
Εγώ παίζω πιάνο έλεγε ο ένας, εγώ παίζω βιολί έλεγε ο άλλος, εγώ άρπα, εγώ μπάντζο εγώ τσέλο, εγώ κλαρίνο εγώ πίπιζα... εγώ φλάουτο κι εγώ ροκάνα.

Κι όλοι μιλούσαν, μιλούσαν, μιλούσαν γι' αυτό που έπαιζαν.

Δεν ακουγόταν μουσική όλοι μιλούσαν, κανένας δεν έπαιζε μα σε μια γωνιά ένας άνθρωπος σώπαινε:

Και τι όργανο παίζετε κύριε που σωπαίνετε και δεν μιλάτε; τον ρώτησαν οι μουσικοί.

Εγώ παίζω σαξόφονο, παίζω όμως και μαχαίρι.

Είπε ο άνθρωπος που μέχρι τώρα δεν είχε πει απολύτως τίποτα, και μετά τραβά το μαχαίρι και σκοτώνει όλους τους μουσικούς κι έπαιξε σαξόφονο... κι η μουσική του ήτανε τόσο Αληθινή, τόσο Ζωηρή και τόσο όμορφη και το κοριτσάκι του νοικοκύρη βγήκε κάτω από το πιάνο που ήταν πλαγιασμένο, νυσταγμένο από τη βαρεμάρα και λέει:

Εγώ έπαιξα το τσέρκι μπάλα, κυνηγητό έπαιξα κουτσό έπαιξα το κουβαδάκι έπαιξα το φτυάρι έπαιξα τις κουμπάρες έπαιξα τις κούκλες μου έπαιξα με μια ομπρέλα έπαιξα με το αδελφάκι μου και την αδελφούλα μου έπαιξα κλέφτες κι αστυνόμους μα τελείωσε, τελείωσε, τελείωσε θέλω να παίξω τον φονιά, θέλω να παίξω σαξόφονο.

Κι ο άνθρωπος πήρε το κοριτσάκι απ' το χεράκι και πήγαν στις πολιτείες, στα σπίτια, τους κήπους και σκότωσαν όσο πιο πολύ κόσμο μπορούσαν.

Υστερα από λίγο παντρεύτηκαν κι απόχτησαν πολλά παιδιά.

Αλλά το πρώτο έμαθε πιάνο το δεύτερο βιολί το τρίτο άρπα το τέταρτο κλαρίνο το πέμπτο τσέλο, ροκάνα και μετά βάλθηκαν να μιλούν, να μιλούν, δεν ακουγόταν πια μουσική... κι όλα ξανάρχισαν!


Jacques Prevert "σαξο-φονο"
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#60
Θα ήθελα μόνο να υπάρχει ένα array (πίναξ) με τις τελευταίες δημοσιεύσεις στο φόρουμ, άρθρα ή σχόλια. Δε θα ήθελα να φαίνεται στο blog (καλώς έφυγε η στήλη του φορουμ) αλλά κάπου αλλού, έτσι ώστε να παρακολουθεί όποιος θέλει τις συζητήσεις. Τεχνικά δεν είναι παρά ένα query που να εμφανίζει τα ν τελευταία article IDs (ή timestamps αν θέλει κανείς να εμβαθύνει). 1' δουλειά.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση


Ίσως Σχετικά Νήματα...
Νήμα Άτομο Απαντήσεις Βλεφαριάσματα Τελευταία Ανάρτηση
  Η επαναλειτουργία του site 2.0 Soulrain 130 13.718 21.08.2018 14:10
Τελευταία Ανάρτηση: Maria Afentouli
  Μια προταση για το site johnny87 1 1.088 15.03.2012 01:04
Τελευταία Ανάρτηση: constantinos

Πάμε στο Forum:


Πλάσματα σουλατσάρουν στο νήμα: 1 Επισκέπτης(ες)