Αναρχισμός και κρυπτονόμισμα· the Bitcoin
#1
Άποψη 
Aναμετάδοση ηχογραφημένης εκδήλωσης: Αναρχισμός και κρυπτονόμισμα· the Bitcoin

από Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης 93.8fm
04/08/2018 8:01 μ.μ.

Στην ζώνη ηχογραφημένων εκπομπών, θα μεταδοθεί η εκδήλωση «Αναρχισμός και κρυπτονόμισμα – the Bitcoin», την Κυριακή 5 Αυγούστου στις 15:00 και σε επανάληψη την Τετάρτη 8 Αυγούστου την ίδια ώρα.

Ομιλητές:
- ο Χρήστος Στεργίου, σύμβουλος ψηφιακής οικονομίας και κρυπτονομισμάτων και
- ο Αντώνης Μπρούμας από το περιοδικό Βαβυλωνία.
   
Στην εκδήλωση επιχειρείται, με κριτική ματιά, να διευρυνθεί ο διάλογος εντός του ευρύτερου κινήματος και να διερευνηθούν ανοιχτά όλες τις ριζοσπαστικές απόψεις γύρω από το bitcoin, τα ψηφιακά νομίσματα και τις τεχνολογίες blockhaim, διατηρώντας πάντοτε την κοινωνική σκοπιά της αντίθεσης σε κάθε κυριαρχία, της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης.
  •     Είναι το bitcoin μια διέξοδος από τον κρατικό / εταιρικό έλεγχο ή το αποκορύφωμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού;
  •     Μπορούν τα ψηφιακά νομίσματα να γίνουν όπλο ενάντια στις σχέσεις κυριαρχίας ή είναι μέσο αναπαραγωγής και ενδυνάμωσής τους;
  •     Τι είναι οι τεχνολογίες blockhaim και ποιες οι δυναμικές τους;
  •     Μπορούν να ενισχύσουν την κυκλοφορία των δικών μας ανταγωνιστικών αξιών και τρόπων αναπαραγωγής ή αποτελούν βήμα προς την αποσάθρωση τους;
  •     Πρέπει να ενδιαφέρουν τα μη αντιπροσωπευτικά κοινωνικά κινήματα αυτές οι τεχνο – κοινωνικές εξελίξεις, προσκλήσεις και προοπτικές;
 Σοβαρότητα (λέμε τώρα…), διαφάνεια (ΤΩΡΑ!) και Ελεύθερη πρόσβαση σε όλα.
  Απάντηση
#2
πολλοι λενε οτι τα «κρυπτονομισματα» ειναι μια διεξοδος απο την ταξικη διαιρεση που προκαλειται απο το χρημα (πλουσιοι, φτωχοι). δεν νομιζω οτι ισχυει αυτο. και το κρυπτονομισμα παλι δημιουργει ταξικη διαιρεση δεν την καταργει. καποιος με πιο πολλα χρηματα θα μπορει να αγορασει πολυ δυνατοτερο hardware που θα παραγει πολυ περισσοτερο κρυπτονομισμα. αρα και στο κρυπτονομισμα παλι θα ειναι πλουσιοτερος γιατι θα εχει πολυ περισσοτερα σε πολυ μικροτερο χρονο. ετσι ομως δεν αλλαζει απολυτως τιποτα. θα αλλαζε μονο αν σε ελεγαν οτι μπορεις να δημιουργησεις ξερω'γω 5κρυπτονομισματα/ωρα. στανταρ αριθμος ανεξαρτητα του hardware. ετσι ολοι θα ειχαν πανω-κατω τα ιδια (προφανως θα υπηρχαν διαφορες γιατι δεν θα το ετρεχαν ολοι για τον ιδιο χρονο. αλλα δεν θα ηταν οι χαωδεις διαφορες που βλεπουμε στα τωρινα κρυπτονομισματα, που καποιος με πιο δυνατο hardware παραγει πολυ περισσοτερα σε πολυ μικροτερο χρονο απο καποιον με πιο μετριο hardware). ο αναρχισμος οπως και ο κουμμουνισμος (πραγματικος κουμμουνισμος ομως, οχι οι κουμμουνιστικες χουντες που εχουν βγει κατα καιρους), απορριπτουν το χρημα ακριβως γι'αυτους τους λογους. οπως και να το χειριστεις, οτι και να το κανεις, δημιουργει ταξικη διαιρεση. που με τη σειρα της δινει το βημα στην προσπαθεια εξουσιας και ελεγχου των πολλων απο τους «λιγους και εκλεκτους» (μη χεσω). ειναι στη φυση του να το κανει αυτο. η ταξικη διαιρεση και η «αναγκη» για εξουσια ειναι αυτα που δινουν «ζωη» στο χρημα (ειτε «φυσικο» ειτε «ηλεκτρονικο»)
ονομαζομαι DarkGoth, και ειμαι «καλα»( ; )... το OsArena με θεραπευσε... (goth=!ok {equals} EMO)...  Emo
  Απάντηση
#3
Όχι ρε παιδιά δεν μπορεί κανένα νόμισμα να είναι αιτία μορφής κοινωνίας. Ο καπιταλισμός δεν επηρεάζεται καθόλου. Ίσα ίσα που ο έλεγχος της ζωής ας γίνεται ακόμα πιο έντονος αφού μιλάμε για ηλεκτρονικά μέσα.

Το νόμισμα είναι απόδειξή ότι δεν έχεις δικαίωμα να συναλλάζεσαι με κάποιον άλλον, χωρίς άδεια. Χωρίς το ΟΚ που σου δίνει μια εξουσία με το να σου παρέχει συγκεκριμένη ποσότητα χρημάτων.

Σε τι αντιστοιχεί ένα μπιτκόιν; Σε πόση εργατική δύναμη;

Αν θέλουμε να σπάσουμε τη νομισματοκρατία δεν έχουμε παρά να αποδυναμώνουμε καθημερινά τις σχέσης ωφελιμιστικής ανταλλαγής.
  Απάντηση
#4
Σε ένα χωριό της Αφρικής υπάρχουν ορισμένες λαξευμένες πέτρες. Η μία μοιάζει με δαχτυλίδι, η άλλη με αυγό κ.ο.κ. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού γνωρίζουν τίνος είναι η κάθε πέτρα. Ο ιδιοκτήτης τους μπορεί να τις ανταλλάξει με κάποιο αγαθό και όλοι οι κάτοικοι θα ενημερωθούν για το νέο τους ιδιοκτήτη. Οι πέτρες δε μετακινούνται, μένουν στο ίδιο σημείο, κάπου στο κέντρο του χωριού. Όμως η οικονομία του χωριού κινείται μέσω αυτών. Μπορεί να ανταλλάξει τις πέτρες μόνο ο ιδιοκτήτης τους, αφού αν επιχειρήσει να το κάνει κάποιος τρίτος η ανταλλαγή είναι άκυρη.
Το σύστημα αυτό, όπου οι πέτρες αξίζουν κάτι επειδή όλοι ξέρουν σε ποιόν ανήκουν, είναι ένα απλουστευμένο blockchain. Οι δε πέτρες καθεαυτές είναι ένα πρωτόγονο κρυπτονόμισμα.
Οι κάτοικοι προφανώς συναλλάσσονται και με άλλα προιόντα, αλλά οι πέτρες δε χάνουν την αξία τους. 
Καμιά εξουσία δεν ελέγχει τη διακίνηση και την κατοχή των πετρών. Είναι αυτές που είναι, δε θα υπάρξουν άλλες και αξίζουν όσο αξίζουν.

Αλλά κανείς δεν είπε ποτέ ότι η κοινωνική αδικία πηγάζει από τον έλεγχο της οικονομίας από την εξουσία και μόνο. Πηγάζει από την ιδιοκτησία, η οποία είναι αποδεκτή τόσο από τους κατοίκους του αφρικανικού χωριού όσο κι από τους bitcoiners. Η ιδιοκτησία και η εξουσία από κει και πέρα έχουν τη σχέση του αυγού με την κότα. Η ιδιοκτησία παράγει εξουσιαστικές σχέσεις και οι εξουσιαστικές σχέσεις ιδιοκτησία.

Πολλές φορές πέφτουμε στο σφάλμα να τα ρίχνουμε όλα στην ανισότητα. Σε πολλά πεδία οι ανισότητες είναι αντικειμενικές. Ας πούμε, οι ανάγκες ενός ατόμου με αναπηρία είναι πολύ μεγαλύτερες από ενός αρτιμελούς. Η ισότητα στις απολαβές μπορεί να σημαίνει την εξόντωση του ατόμου με αναπηρία. Μια κοινωνία δε μπορεί να ονομάζεται δίκαιη και ελεύθερη όταν εξοντώνει τα μέλη της. Οι αντικειμενικές ανισότητες θα πρέπει να αναγνωρίζονται κι όχι να μεταβάλλονται με το ζόρι σε ισότητες κόβοντας ότι εξέχει. Το πρόβλημα είναι η ιδιοκτησία και όχι η ανισότητα καθεαυτή.

Τα κρυπτονομίσματα προσφέρουν ανωνυμία, αξιοπιστία και ανεξαρτησία στις συναλλαγές. Σε ένα οργουελικό περιβάλλον όπου όλα ελέγχονται από μηχανισμούς της εξουσίας αυτό είναι αρκετά χρήσιμο. Δε μπορούν να αλλάξουν την κοινωνία αλλά μπορούν να βοηθήσουν -μεταξύ άλλων- και αυτούς που μπορούν να την αλλάξουν.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση
#5
Δεν μπορώ να καταλάβω στο σύνολο τους και τις έννοιες και τις οντότητες (φυσικές, νοητές, καταστάσεις, διάφορα) που αντιστοιχούν σε αυτές τις έννοιες.
Η παραπάνω φράση σημαίνει ότι θέλω να είμαι προσεκτικός όταν ακούω ή βλέπω κάτι και πρόκειται να το ενστερνιστώ ή να το απορρίψω.

Οι ανισότητες είναι ευρεία έννοια όπως βεβαίως και η εξουσία. 

Εγώ θεωρώ ότι είναι πολύ άρρωστο ή μάλλον ας μη βάλω το σχήμα "άρρωστο - υγιές", ας το απλουστεύσω σε καλό - κακό. ότι είναι λοιπόν κακό πράγμα η εξουσία. Αλλά κι αυτό γενικό είναι. Το κάνουμε συγκεκριμένο λοιπόν και μιλάμε για εξουσία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Μέχρι εδώ μου φαίνεται σωστό. Κι αν ξεπετάγονται πιο επιμέρους ερωτηματικά του τύπου
"Ναι αλλά και ο γονέας στο βρέφος και το νήπιο και το παιδί αργότερα, εξουσία δεν ασκεί;", ε τότε θα εξαιρέσω αυτήν την περίπτωση από τον ισχυρισμό μου. Διαφοροποιώ αυτήν την "εξουσία" αν πράγματι είναι σωστή η χρήση αυτού του όρου.

Με τις ανισότητες δεν έχω έτοιμη και ξεκάθαρη  άποψη. Λογικά θα μιλάμε για τις κοινωνικές ανισότητες και όχι για τις φυσικές. Αλλά και πάλι
πρέπει να δούμε πως νιώθουμε τους όρους. Ανισότητα είναι όταν δεν είμαστε ίσοι. Ποιο είναι το μέγεθος όμως;
Ίσως θα ήταν χρήσιμο και ο όρος ανομοιότητα.

Μέχρι εδώ φαίνεται, ότι παίζω με τις λέξεις και μάλιστα ανουσιωδώς. Εξηγώ ότι αυτό που σκέφτομαι δεν αποκρυσταλώνεται σε κείμενο αυτήν τη στιγμή από μένα γιατί δεν μπορώ να το κάνω. Επίτηδες βάζω τόσα στην κουβέντα απλά για να δείξω ότι πράγματι τα λαμβάνω υπόψιν μου κι ότι έχω μία κάποια αίσθηση πως συνδέονται.

Λέω λοιπόν ότι μία κοινωνία (ιδανικά) θα έπρεπε να μην αναγνωρίζει ως κοινωνική ανισότητα, να μην καθιστά ως κοινωνική ανισότητα, να μην δικαιώνει ή ενισχύει ως κοινωνική ανισότητα,
την κάθε φυσική ανομοιότητα ή ανισότητα φυσικών μεγεθών (ύψος, δύναμη, ταχύτητα, ικανότητα πράξης, αρτιμέλεια
 κλπ).

Βλέπουμε όμως ότι δεν συμβαίνει αυτό πραγματικά. Ο μη αρτιμελής είναι άτυχος πέραν του φυσικού περιορισμού του να έχει και κοινωνικό περιορισμό (μα ποιος δεν έχει;)

Όλο αυτό συμβαίνει σε μία κοινωνία η οποία είναι εξουσιαστική.

Ας δούμε όμως αν προηγείται η ιδιοκτησία, αν έπεται, αν είναι αίτιο το ένα του άλλου (εξουσία - ιδιοκτησία).

Λοιπόν τι είναι ιδιοκτησία; Η έκταση που έχω; 
Είναι ιδιοκτησία το συκώτι μου;
Είναι το τσιγάρο στο χέρι μου, το αναμμένο από μένα;
Είναι τα τσιγάρα στο πακέτο, που δεν είναι όμως στην τσέπη μου, αλλά στο σπίτι που ζούμε μονιμα εγώ και ο/η δικός/ή μου;
Είναι όλο το νερό που τρέχει από τον ποταμό;

Πάλι τα ίδια! Αλλά τι α κάνω; Πρέπει να τα διαλευκάνω γιατί θα έρθει μετά κάποια (με γυναίκα το θυμάμαι έντονα γι αυτό λέω κάποια) που θα λέει "Τι μας λες! Το μηχανάκι σου γιατί το κλειδώνεις;". Και όλοι νομίζω μπορούμε να φανταστούμε. Και δεν είναι λύση "Γράφτην τη στόκα". Μπορεί πιο λεπτά και πιο σοβαροφανή νοητικά παιχνίδια να σου παίξουν και να μην έχεις καθαρή άποψη.

Ιδιοκτησία λοιπόν λέω και προσπερνάω εμπόδια λογικής, μόνο την άρρωστη (Να πάλι!)
Δηλαδή όχι στο συκώτι μου που δεν θες να το πάρεις, που δεν γίνεται να το πάρεις. Ούτε το νερό που πίνω θα πάρεις. Μιλάω γι αυτό που δεν φτιάχτηκε για έναν. Μία λίμνη, Το πετρέλαιο, τις μηχανές που κάνουν το νερό της λίμνης πόσιμο και το πετρέλαιο ικανό καύσιμο κλπ.

Λοιπόν ποιο έγινε πρώτο;

Ένα χωράφι δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία. Ποιο το νόημα; Θα πεθάνεις και το χωράφι εκεί θα είναι και θα το πατάνε άτομα που δεν ξέρουν ότι υπήρξες ποτέ. Στην τσέπη σου θα το βάλεις; Πως γίνεται να λες ότι το έχεις;
Δεν το έχεις. Λες ότι το έχεις και έχεις πείσει (εξαναγκάσει στην ουσία) ότι το έχεις.
Οι άνθρωποι που θα λέγαμε ότι αποδέχονται τη νόμιμη ιδιοκτησία σου και τη σέβονται και λοιπά, είναι απλά άνθρωποι που τηρούν μια στάση.

Αυτή η στάση είναι να μην καρπώνονται τις ιδιότητες του χωραφιού. δεν μπαίνουν μέσα από τα σύρματα, δεν τρώνε, δεν κοιμούνται εκεί.
Γιατί; Δεν μπορούν; Μια χαρά μπορούν. Απλά είναι εξουσιαζόμενοι. Δεν θέλουν να κάνουν αυτό που μπορούν επειδή θα έχουν συνέπειες που δεν τις θέλουν.

Κάποιος λοιπόν πείστηκε να υπακούσει, πείστηκε να παραχωρήσει, πείστηκε να περιοριστεί. Όλα όσα χάνει λοιπόν τα απολαμβάνει ο άλλος.
Αυτό είναι εξουσιαστική σχέση. Η ιδιοκτησία έρχεται αργότερα απλά ως περιγραφή μίας κατάστασης. Τι δηλαδή; ότι μπορεί ο άλλος να έχει όποτε θέλει όσα μήλα θέλει από το χωράφι ενώ εσύ μόνο περιορισμένα και μήλα και συνθήκες.

Δεν ξέρω λοιπόν τι σχέσεις έχουν σε αυτό το χωριό της Αφρικής. Στην αρχή μου βγαίνει ως πρώτη φαντασίωση (μάλλον πεποίθηση) ότι θα είναι κάπως δίκαιη και ισότιμη κοινωνία. ( Πιστεύω πως σε τέτοια μέρη με άγριες συνθήκες, δεν σε παίρνει να φτιάξεις κοινωνίες μαλακισμένες. Θα σε σκίσει η φύση. Εκεί χρειάζονται όλοι για όλους. Θα το λεγες και κάτι σαν τη κοσμολογική σταθερά. Όχι για τη φύση. Για την κοινωνία )

Δεν κατάλαβα τι εξυπηρετούν οι πέτρες. Της δίνεις για να πάρεις κάτι από τον άλλον; Μετά τις κρατάει ο άλλος; 

Αλλά είπες ότι οι πέτρες μένουν σε ένα μέρος. Τι κάνουν εκεί; και ποιο το νόημα ότι ξέρουν ποιανού είναι; Αν είναι ανταλλακτικό μέσο δεν πιστεύω ότι δεν ελέγχεται από κάποια αρχή και ότι δεν υπάρχει ανισότητα στον έλεγχο αυτόν.
  Απάντηση
#6
Η ιστορία κατα κάποιο τρόπο ανακυκλώνεται. Όχι αυτούσια, αφού "ποταμώ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ", αλλά επανεμφανίζονται στοιχεία της συλλογικής μας μνήμης, λόγω (μεταξύ άλλων) και της τάσης μας, σαν πρωτεύοντα θηλαστικά, να μιμούμαστε αυτό που γνωρίζουμε.

Τα νομίσματα σε κάθε εποχή ήταν φτιαγμένα από το ίδιο υλικό που φτιάχνονταν και τα όπλα. Στη λίθινη εποχή χρησιμοποιούσαν κομμάτια οψιδιανού (μαύρο, υαλώδες ηφαιστειακό πέτρωμα) για τις συναλλαγές, το ίδιο υλικό που χρησιμοποιούσαν για τις αιχμές για βέλη, πέλεκες και δόρατα. Στην εποχή του χαλκού αντίστοιχα χάλκινα νομίσματα και του σιδήρου σιδερένια.
Στην εποχή της γραφειοκρατίας όπου το χαρτί ήταν το κύριο μέσο άσκησης βίας χρησιμοποίησαν χάρτινα νομίσματα, μέχρι σήμερα.
Σήμερα που τα όπλα έχουν σε μεγάλο βαθμό ψηφιακή υπόσταση, είναι επόμενο να μιλάμε για ψηφιακά νομίσματα.

Ανάλογες ήταν και οι δομές που ανακυκλώνονταν. Στην Ιουδαία, λόγω του ότι υπήρξε εμπορικός κόμβος της εποχής, επινόησαν ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που προστάτευε τους ταξιδιώτες από τους ληστές. Σε γενικές γραμμές λειτουργούσε ως εξής: οι εβραίοι της διασποράς είχαν ένα κοινό ταμείο με τους εβραίους της Ιουδαίας κι ένα κοινό "κρυφό" νόμισμα που είχε αξία μόνο κατα τις συναλλαγές μεταξύ των εβραίων. Κατ'άλλους αυτή η χρηματοπιστωτική οργάνωση προέρχεται από τον Ιούδα το Γαμαλιήλ, το φημολογούμενο τελευταίο βασιλιά γενιάς Δαυίδ του Ισραήλ και πατέρα του Ιησού (ως ιστορικό πρόσωπο). Ο σκοπός της ήταν να αποφεύγουν τη ρωμαική φορολογία. Κατα μία έννοια η ρήση του Ιησού "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του θεού τω θεό" περιέγραφε αυτό ακριβώς το σύστημα.

Έτσι, ένας εβραίος της Ιουδαίας θα μπορούσε να "καταθέσει" τα χρήματά του σε έναν έμπορο της περιοχής, να ταξιδέψει στην Ευρώπη χωρίς το φόβο των ληστών, κι αφού φτάσει εκεί να κάνει "ανάληψη" από τον κατάλληλο εβραίο που συνεργαζόταν με τον έμπορο της Ιουδαίας (συνήθως συγγενή του πρώτου).
Το σύστημα αυτό εξυπηρετούσε αρκετούς ταξιδιώτες. Έτσι σκέφτηκαν να το χρησιμοποιήσουν σταυροφορικά τάγματα της περιοχής, όχι μόνο για να αποφύγουν τις ληστείες αλλά και για να μεταφέρουν λάφυρα κρυφά από το αφεντικό τους, τον Πάπα της Ρώμης. Για αρκετό καιρό το κατάφερναν, μέχρι που το ανακάλυψε ο Πάπας και ακολούθησαν σφαγές "αιρετικών" και εβραίων.

Σήμερα το σύστημα αυτό έχει επικρατήσει, χωρίς βέβαια να χρειάζεται εβραίους εμπόρους. Πρόκειται για το διεθνές τραπεζικό σύστημα.

Αυτά για να καταλάβουμε προς τα που βαδίζει η ιστορία με τα κρυπτονομίσματα και το blockchain. Φυσικά τα σχήματα έχουν αλλάξει, άλλος είναι ο σημερινός "Πάπας" της οικονομίας, άλλοι οι "εβραίοι" κι άλλοι οι "σταυροφόροι" που αντιστέκονται. Όμως δεν αποκλείει το να βρεθούμε στο ίδιο έργο θεατές, με επίκεντρο αυτή τη φορά τα κρυπτονομίσματα.
СМЕРТЬ НАСИПЬИКАМ ТРУДЯШИХСЯ
  Απάντηση


Πάμε στο Forum:


Πλάσματα σουλατσάρουν στο νήμα: 1 Επισκέπτης(ες)